ΕΥΑ ΚΑΣΙΑΡΟΥ: «Oυσιαστική επικοινωνία είναι μόνο αυτή των συναισθημάτων»

Η Εύα Κασιάρου είναι μία συγγραφέας που αγαπά πολύ την ιδιαίτερη πατρίδα της, τον Όλυμπο, όπου πέρασε χαρές και λύπες, λατρεύει το ξημέρωμα, τα παραμύθια και της αρέσει να κάνει σχέδια. Είναι μία εξαιρετική γυναίκα, που διαθέτει ευγένεια, ανθρωπιά, τιμιότητα και αλληλεγγύη. Μοιάζει μ’ ένα χαμογελαστό παιδί, που σκάβει επίμονα στην αμμουδιά, για να βρει νερό και να φτιάξει το δικό του κάστρο με λιμάνι.

Μέσα από τις λογοτεχνικές της διαδρομές θέλει να μεταφέρει στα παιδιά ότι δεν πρέπει να χάνουμε ποτέ την πίστη και το κουράγιο στη ζωή μας, και επίσης ότι δεν πρέπει να υπερισχύουν τα δικά μας «θέλω» σε βάρος των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων.

Συμβουλεύει επίσης τους γονείς να έχουν ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους, και η αγάπη τους να μην εξαντλείται στην ικανοποίηση μόνο των υλικών τους αναγκών. Πιστεύει ακόμη ότι ένα παιδί έχει ανάγκη να νοιώσει σημαντικό, κι αυτό γίνεται μόνο μέσα από την προσέγγισή του με αγάπη και κυρίως με σεβασμό, απαραίτητες προϋποθέσεις για την αυτοεκτίμησή του.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

«Η κληρονομιά του παππού» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μίνωας» και πρόκειται για ένα πανέξυπνο βιβλίο για παιδιά που βοηθά τους μικρούς αναγνώστες να έρθουν σε επαφή με τις ομορφιές και τις ιδιαιτερότητες του τόπου μας, αλλά και με την ιστορία του. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε ένα τέτοιο είδους βιβλίο, κυρία Κασιάρου;
Γεννήθηκα στην σκιά του Ολύμπου. Είναι ο τόπος που μεγάλωσα, που πέρασα χαρές και λύπες. Ήθελα με το βιβλίο αυτό να αναδείξω τις ομορφιές του Ολύμπου και της γύρω περιοχής και να τις μοιραστώ με άλλους ανθρώπους. Μέσα από την ιστορία ήθελα επίσης να μεταφέρω στα παιδιά ότι δεν πρέπει να χάνουμε ποτέ την πίστη και το κουράγιο στη ζωή μας και ότι δεν πρέπει να υπερισχύουν τα δικά μας «θέλω» σε βάρος των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων.

«Η κληρονομιά του παππού» είναι μια ακόμη ιστορία σας που ανήκει στη σειρά Λογοτεχνικές Εξερευνήσεις με θέμα «Ταξίδια στην Ελλάδα» και διαδραματίζεται αυτή τη φορά στην Πιερία. Ομολογουμένως, είναι ένας πολύ όμορφος και γλυκός τρόπος, για να μάθουν τα παιδιά μέσα από ένα βιβλίο τις ομορφιές της πατρίδας μας. Πώς ήταν μέχρι τώρα η υποδοχή αλλά και η αποδοχή αυτής της σειράς από τους μικρούς αναγνώστες;
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των μικρών αναγνωστών, που είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή, βρήκαν τη σειρά πολύ ενδιαφέρουσα και ήταν η αφορμή να επισκεφτούν τα συγκεκριμένα μέρη, στα οποία δεν είχαν πάει ως τότε. Μάλιστα, ο Ορειβατικός Σύλλογος Κατερίνης οργάνωσε εκδρομή, στον Όλυμπο, ακολουθώντας την πορεία των ηρώων του μυθιστορήματός μου. Αυτό μου έδωσε ιδιαίτερη χαρά.

Το πρόσωπο που παρακινεί τον κεντρικό ήρωα του βιβλίου σας, τον Πέτρο, να ξεκινήσει το ταξίδι της αναζήτησης είναι ο παππούς του. Πόσο σημαντικός θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος των παππούδων σήμερα; Πιστεύετε ότι υπάρχει τάση επιστροφής στην παραδοσιακή οικογένεια;
Οι παππούδες πάντα είχαν μια μοναδική σχέση με τα εγγόνια τους, και ο ρόλος τους ήταν σημαντικός. Τα παιδιά αποζητούν τις στιγμές που περνούν με τους παππούδες τους, διότι απολαμβάνουν τη λιγότερο αυστηρή στάση τους, τα παιχνίδια και τα χατίρια που τους κάνουν, την αγάπη τους. Οι περισσότεροι γονείς στηρίζονται στη βοήθειά τους για τη φροντίδα των παιδιών τους, και πολύ περισσότερο τις μέρες μας που το επιβάλλουν οι οικονομικές συνθήκες. Η ευρύτερη οικογένεια γίνεται πάλι φάρος.

Κατά τη γνώμη σας, ένα λογοτεχνικό βιβλίο μπορεί να κινητοποιήσει τα παιδιά να μάθουν ιστορία και γεωγραφία ευκολότερα από ένα σχολικό εγχειρίδιο;
Εννοείται, κυρία Δούλη. Το λογοτεχνικό βιβλίο δεν είναι το αυστηρό κείμενο του σχολικού εγχειριδίου που πρέπει να παπαγαλίσει το παιδί. Αφήνει χώρο στη φαντασία και στη δημιουργική σκέψη του. Το χαλαρώνει, το προβληματίζει. Μαθαίνει μέσα από αυτό και ταυτίζεται με τους ήρωες των παιδικών βιβλίων, που πάντα είναι φορείς ηθικών αξιών.

Πιστεύετε ότι τα παιδιά σήμερα αφιερώνουν παραπάνω χρόνο από όσο θα έπρεπε στην οθόνη ενός tablet, μιας τηλεόρασης ή ενός κινητού εις βάρους του βιβλίου και του ελεύθερου παιγνιδιού; Κι αν ναι, πώς μπορούμε να τα στρέψουμε προς αυτά;
Η εικόνα, και μάλιστα η κινούμενη εικόνα, προσελκύει τη νέα γενιά. Οι ώρες που αφιερώνουν είναι πράγματι αρκετές. Ευτυχώς υπάρχουν λέσχες ανάγνωσης και η φιλαναγνωσία, που βοηθούν αρκετά για να στρέψουμε τα παιδιά προς το βιβλίο. Ένα καλό βιβλίο θα του δώσει το κίνητρο να διαβάσει και άλλα βιβλία. Για να τραβήξουμε τα παιδιά από τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στις οθόνες, οφείλουμε να δώσουμε εμείς πρώτοι το παράδειγμα. Να υπάρχουν βιβλία στο σπίτι και στο σχολείο, που να είναι σε χώρο προσβάσιμο στα παιδιά, και να επιβραβεύεται η ανάγνωση. Από πολύ νωρίς να βοηθούμε το παιδί να ανακαλύψει τον μαγικό κόσμο της συγγραφικής φαντασίας και της αφηγηματικής γραφής. Η μυρωδιά ενός βιβλίου, που μοιάζει με το ψωμί που μόλις βγήκε από τον φούρνο, δεν αντικαθίσταται με οποιαδήποτε οθόνη.

Κυρία Κασιάρου, είστε και Νηπιαγωγός και για πολλά χρόνια ήρθατε σε επαφή με πολλά παιδιά. Τι θα συμβουλεύατε τους γονείς μετά από όλα όσα έχετε εισπράξει από την επαφή σας με τα παιδιά;
Θα συμβούλευα τους γονείς να έχουν ουσιαστική επαφή με τα παιδιά, και η αγάπη τους να μην εξαντλείται στην ικανοποίηση μόνο των υλικών τους αναγκών. Το παιδί έχει ανάγκη να νιώσει σημαντικό και αυτό γίνεται μόνο μέσα από την προσέγγισή του με αγάπη και κυρίως με σεβασμό, απαραίτητες προϋποθέσεις για την αυτοεκτίμησή του. Συχνά επειδή μιλάμε πολύ μαζί τους, νομίζουμε ότι επικοινωνούμε. Η ουσιαστική επικοινωνία είναι μόνο η επικοινωνία των συναισθημάτων.

Είναι εύκολο ή δύσκολο να δουλεύετε με παιδιά; Τι κερδίζετε από την επικοινωνία σας με αυτά;
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι αρκετά δύσκολο, κυρία Δούλη. Η σχέση του εκπαιδευτικού με τους μαθητές είναι σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης. Αν θέλεις να γίνεις καλός εκπαιδευτικός πρέπει να καλλιεργήσεις την εμπιστοσύνη, τον σεβασμό και την ασφάλεια στους μαθητές σου. Αν τα καταφέρεις αυτά κερδίζεις. Μαθαίνεις από αυτά την ουσία της ζωής και τι θα πει ευτυχία.

Τι πρέπει να προσέχουν οι γονείς όταν επιλέγουν ένα βιβλίο για τα παιδιά τους;
Πιστεύω ότι ο γονιός πρέπει να επιλέγει βιβλία που ψυχαγωγούν το παιδί, με την έννοια ότι το κάνουν να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και το περιβάλλον του, τόσο το κοντινό όσο και το γενικότερο. Καθώς επίσης και να το διασκεδάζουν.

Τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδικό βιβλίο διαχρονικό, κυρία Κασιάρου;
Κατά την απόψή μου, είναι αυτό που μιλά στις ψυχές των παιδιών, σκορπώντας χαμόγελα και συγκινήσεις, αυτό που πραγματεύεται διαχρονικά θέματα και κάνει τα παιδιά πλουσιότερα σε εμπειρίες μακριά από την πεζότητα της κοινωνίας των ενηλίκων, και μπορεί να το διαβάζει μέχρι τα γεράματά του.

Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους μικρούς αλλά και στους μεγάλους αναγνώστες σας;
Ν’ αγαπούν τον εαυτό τους, διότι μόνο έτσι θα αγαπηθούν και θα αγαπήσουν πραγματικά, και να τον προσέχουν.

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η Εύα Κασιάρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κατερίνη. Σπούδασε νηπιαγωγός, για να μη σταματήσει μεγαλώνοντας το παιχνίδι. Εργάστηκε για χρόνια σε δημόσια νηπιαγωγεία και από το 2002, μέχρι την συνταξιοδότησή της το 2012, ήταν αποσπασμένη στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με την παιδική λογοτεχνία γράφοντας παιδικά μυθιστορήματα και παραμύθια.

Έχουν ήδη κυκλοφορήσει τα βιβλία της «Αφορμή για όλα ένα μυρμήγκι» (Παρρησία 2014), «Η κυρία Φτούσου σε spa ομορφιάς» (Κόκκινη Κλωστή Δεμένη 2015), «Μυστήριο στην αυλή» (Κέδρος 2015), «Ο Λαχαπού από τη ζούγκλα της χώρας Καμαμπού» (Κόκκινη Κλωστή Δεμένη 2015), «Όνειρο γλυκό… σαν κουραμπιές» (Κόκκινη Κλωστή Δεμένη 2015).

Παραμύθια της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Σύγχρονο Νηπιαγωγείο» και «Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού». Διηγήματα, θεατρικά έργα και παραμύθια της έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς.

Συμμετείχε επίσης στη συγγραφική ομάδα των σχεδίων εργασίας του προγράμματος «Εκπαίδευση Παλιννοστούντων και Αλλοδαπών Μαθητών» του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και συνεργάτιδα του ηλεκτρονικού περιοδικού «Ο μαγικός κόσμος του παιδικού βιβλίου».

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 3 Μαρτίου 2017.