Για εκείνη το «ανήκειν» δεν είναι υπόθεση αποδοχής από τους άλλους, είναι μια εσωτερική κατάκτηση. Είναι η ήσυχη, αλλά βαθιά στιγμή που μπορείς να σταθείς μέσα σου χωρίς να αποδεικνύεις τίποτε, αρκεί να νιώθεις αληθινός και ότι είσαι αρκετός.
Η Βίκυ Τσιρκώνη ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που επιλέγουν συνειδητά να παλεύουν καθημερινά για έναν καλύτερο κόσμο, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Αγαπά τη ζωή στην ουσία της: Την αυθεντικότητα, την Τέχνη, την ελεύθερη έκφραση και τη δύναμη του να διατυπώνεις την άποψή σου με καθαρότητα και θάρρος.
Πρόκειται για μια παρουσία που ξεχωρίζει όχι μόνο για τη θετική της ενέργεια και το ταλέντο της, αλλά και για τη συνέπεια, με την οποία αφοσιώνεται σε ό,τι υπηρετεί. Η επιστήμη της, η συγγραφή και η Τέχνη δεν είναι απλώς πεδία ενασχόλησης, είναι τρόποι ύπαρξης. Μέσα από αυτά, επιδιώκει να αποφεύγει την επιφάνεια και να αγγίζει την ουσία.
Διαθέτει αυτό το σπάνιο και αντιφατικά γοητευτικό μείγμα κομψότητας και ακατέργαστου συναισθήματος, καθώς και μια ειλικρίνεια που δεν φιλτράρεται, αλλά αναδύεται αυθόρμητα και σε κερδίζει σχεδόν ανεπαίσθητα.
Το έργο της «Η σιωπή που μίλησε» αποτελεί μια βαθιά προσωπική κατάθεση. Η αλληγορία της κακοποίησης δεν είναι απλώς μια αφηγηματική επιλογή, αλλά πηγάζει από βιώματα που η ίδια έχει διανύσει. Η μετατροπή του τραύματος σε δημιουργία δεν υπήρξε εύκολη διαδικασία, αντίθετα υπήρξε μια εσωτερική διαδρομή γεμάτη αντιστάσεις και αναμετρήσεις.
Μέσα από αυτήν όμως γεννήθηκε μια επιτακτική ανάγκη: Να δοθεί φωνή σε όσα έμεναν σιωπηλά, σε όσα δεν λέχθηκαν, αλλά την καθόρισαν. Σε εκείνες τις στιγμές που την απομάκρυναν από τον εαυτό της, στην προσπάθεια να γίνει αυτό που πίστευε ότι «έπρεπε» να είναι για τους άλλους. Και τελικά, μέσα από αυτό το βιβλίο, η σιωπή αυτή μετατράπηκε σε λόγο, μετατράπηκε σε μια πράξη επιστροφής, αποδοχής και δύναμης.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από την Άνεμος Εκδοτική το βιβλίο σας με τίτλο «Η σιωπή που μίλησε», το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «μια παραβολή που σε μαθαίνει πώς να ανήκεις πρώτα στον εαυτό σου». Τι σημαίνει για εσάς αυτό το «ανήκειν», αλλά και τι ήταν αυτό που λειτούργησε ως αρχική έμπνευση για τη δημιουργία του βιβλίου σας, κυρία Τσιρκώνη;
Για μένα το «ανήκειν» δεν έχει να κάνει με το να σε αποδέχονται οι άλλοι, αλλά με το να μπορείς να σταθείς μέσα σου, χωρίς να αποδεικνύεις κάτι. Είναι η στιγμή που νιώθεις πως είσαι αρκετός. Η έμπνευση γεννήθηκε από αυτή τη διαδρομή, από σιωπές και εμπειρίες που ζητούσαν να ακουστούν.
Το πόνημά σας εκτείνεται σε μόλις 86 σελίδες, αλλά είναι ιδιαίτερα πυκνό συναισθηματικά. Ήταν συνειδητή επιλογή η σύντομη φόρμα;
Ναι, ήταν συνειδητή επιλογή και πρόκληση, κυρία Δούλη. Σε λίγες σελίδες καλείσαι να αποτυπώσεις μια ολόκληρη διαδρομή ψυχής. Αυτό σε οδηγεί στην ουσία και αφήνει χώρο στη φαντασία του αναγνώστη να βρει δικά του κομμάτια.
Στο βιβλίο κυριαρχούν θέματα όπως η απώλεια, η αγάπη και η αυτογνωσία. Ποιο από αυτά αποτέλεσε τον πυρήνα της ιστορίας σας;
Ο πυρήνας είναι η αυτογνωσία. Η απώλεια και η αγάπη είναι οι δρόμοι που σε οδηγούν εκεί. Σε ανοίγουν και σε φέρνουν αντιμέτωπο με τον εαυτό σου, μέχρι να αρχίσεις να ανήκεις σε αυτόν.
Η εικονογράφηση και το έγχρωμο ύφος δημιουργούν μια έντονη αντίθεση με το περιεχόμενο. Τι θέλατε να πετύχετε με αυτή την οπτική αντίφαση;
Η επιλογή ήταν συνειδητή. Είναι μια παραβολή για ενήλικες, αλλά ήθελα να θυμίσω την παιδικότητα που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Οι εικόνες δεν εξηγούν, συμπληρώνουν. Και η εξέλιξη των χρωμάτων αποτυπώνει την εσωτερική πορεία τής Νέλιας από το σκοτάδι στο φως.
Πώς προέκυψε η ιδέα να δοθεί στο βιβλίο μια μορφή που θυμίζει παιδικό βιβλίο, ενώ απευθύνεται ξεκάθαρα σε ενήλικα συναισθηματικά βιώματα;
Η μορφή αυτή δημιουργεί έναν «ασφαλή» χώρο. Ο αναγνώστης πλησιάζει με αυτόν τον τρόπο δύσκολα συναισθήματα πιο εύκολα. Η παιδικότητα και η ενήλικη εμπειρία συναντιούνται και ανοίγουν έναν πιο ειλικρινή διάλογο.
Ο τίτλος «Η Σιωπή που Μίλησε» υποδηλώνει μια εσωτερική αφύπνιση. Ποια σιωπή θεωρείτε ότι «σπάει» μέσα στο έργο σας, κυρία Τσιρκώνη;
Η σιωπή που «σπάει» είναι όσα κουβαλούσα μέσα μου για χρόνια. Όσα δεν λέχθηκαν, αλλά με απομάκρυναν από τον εαυτό μου, για να γίνω κάτι που πίστευα ότι αξίζει προς τα έξω. Μέσα από το βιβλίο, αυτή η σιωπή βρήκε φωνή.
Η ιστορία σας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αλληγορία κακοποιητικής συμπεριφοράς. Υπάρχει κάποια προσωπική εμπειρία ή εσωτερική διεργασία που «πέρασε» μέσα στο βιβλίο, έστω και έμμεσα;
Ναι, το βιβλίο έχει προσωπικά βιώματα, κυρία Δούλη. Η αλληγορία της κακοποίησης πηγάζει από εμπειρίες που έχω ζήσει. Δεν ήταν εύκολο να τις μετατρέψω σε κάτι δημιουργικό, αλλά μέσα από αυτή τη διαδικασία γεννήθηκε η ανάγκη να δώσω φωνή σε όσα έμεναν σιωπηλά.
Στο βιβλίο αναφέρεται η φράση: «Όταν δεν σε βλέπει κανείς, δεν ξέρεις αν πετάς σωστά». Τι εκφράζει αυτή η υπαρξιακή ανασφάλεια για την ηρωίδα, αλλά και για τον αναγνώστη;
Η φράση αυτή εκφράζει μια βαθιά ανάγκη επιβεβαίωσης. Για χρόνια προσπαθούσα να αποδείξω ότι αξίζω, χωρίς να είναι ποτέ αρκετό. Όταν αλλάζεις πορεία και μένεις μόνος με εσένα, αναρωτιέσαι αν αυτό που κάνεις έχει αξία, χωρίς το βλέμμα των άλλων.
Η Νέλια παρουσιάζεται ως ένα ήσυχο, υπάκουο πλάσμα, σχεδόν «καθρέφτης» πολλών ανθρώπων. Τι θέλατε να αναδείξετε μέσα από αυτή την προσωπικότητα;
Η Νέλια είναι ο καθρέφτης ανθρώπων που φαίνονται ήσυχοι, αλλά κουβαλούν έναν βαθύ εσωτερικό αγώνα. Η «ησυχία» δεν είναι αδυναμία, αλλά μηχανισμός επιβίωσης, μέχρι που έρχεται η στιγμή να βρεις τη φωνή σου.
Το έργο αγγίζει την έννοια τής συλλογικής συνενοχής μέσα από τη σιωπή και την αποστασιοποίηση. Πιστεύετε ότι η κοινωνία σήμερα «βλέπει, αλλά δεν μιλά», κυρία Τσιρκώνη;
Στο βιβλίο γράφω: «Το σμήνος αγαπά την ησυχία περισσότερο από την αλήθεια». Είναι πιο εύκολο να μην διαταράξεις την ισορροπία, να μην «εκτεθείς», να μην μπεις στη θέση τού άλλου. Όμως, η σιωπή δεν είναι πάντα αθώα. Όταν βλέπεις, και δεν μιλάς, αφήνεις χώρο να συνεχίζεται κάτι που πληγώνει. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνεις, παίρνεις θέση.
Οι εικόνες γαληνεύουν, αλλά τα κείμενα «ξύνουν πληγές». Πώς διαχειριστήκατε αυτή τη συναισθηματική αντίθεση στη συγγραφή;
Στην πραγματικότητα ούτε οι εικόνες γαληνεύουν από την αρχή, ούτε το κείμενο «ξύνει» μόνο πληγές. Υπάρχει μια παράλληλη πορεία. Στα πρώτα κεφάλαια, και τα δύο αποτυπώνουν ένα πιο σκοτεινό, δυστοπικό περιβάλλον. Σταδιακά όμως εξελίσσονται μαζί. Το κείμενο αγγίζει και ανοίγει, αλλά ταυτόχρονα αφήνει χώρο για κατανόηση και γαλήνη. Το ίδιο και οι εικόνες. Ήθελα αυτή η μετάβαση να είναι κοινή, ώστε ο αναγνώστης να τη βιώνει συνολικά, όχι αποσπασματικά.
Θεωρείτε πως η συγκεκριμένη μορφή της ιστορίας βοηθά τον αναγνώστη να έρθει πιο κοντά σε δύσκολες αλήθειες που διαφορετικά θα απέφευγε;
Ναι, το πιστεύω, κυρία Δούλη. Η συγκεκριμένη μορφή λειτουργεί σαν ένας πιο ασφαλής χώρος, όπου ο αναγνώστης μπορεί να πλησιάσει δύσκολες αλήθειες, χωρίς να τις αντιμετωπίσει κατά μέτωπο. Η παραβολή, οι εικόνες και οι συμβολισμοί δεν πιέζουν, αφήνουν χώρο. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του με τον δικό του ρυθμό. Κάποιες φορές, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να έρθεις πραγματικά κοντά σε κάτι που πονά.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 30 Απριλίου 2026.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
