Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο μακριά κι αν τους οδηγήσει η ζωή, δεν χάνουν ποτέ τον δρόμο της επιστροφής. Για τη σοπράνο Ματίνα Τσαρουχά, αυτός ο δρόμος οδηγεί πάντα στην Καλαμπάκα, κάτω από τους επιβλητικούς βράχους των Μετεώρων.
Εκεί, όπου γεννήθηκαν τα πρώτα της όνειρα, εκεί, όπου οι εικόνες της παιδικής ηλικίας, η πνευματικότητα των μοναστηριών, οι άνθρωποί της και οι οικογενειακές μνήμες εξακολουθούν να αποτελούν τη δική της εσωτερική πυξίδα.
Η όπερα μπήκε στη ζωή της όπως ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Από πολύ νωρίς πήρε το δύσκολο μονοπάτι τής αναζήτησης, αφήνοντας το οικογενειακό της περιβάλλον, για να κυνηγήσει το όνειρό της, πρώτα στην Αθήνα και αργότερα στο Λονδίνο, αποφασισμένη να υπηρετήσει μια τέχνη που απαιτεί πειθαρχία, υπομονή και αδιάκοπη προσωπική υπέρβαση.
Με οδηγό τη σκληρή δουλειά, τη συνέπεια και τη βαθιά πίστη στις δυνατότητές της, η διακεκριμένη Καλαμπακιώτισσα σοπράνο κατάφερε να διαγράψει μια αξιόλογη διεθνή πορεία, συνεργαζόμενη με σπουδαίες προσωπικότητες της λυρικής τέχνης.
Κι όμως, πίσω από τις μεγάλες σκηνές, τα φώτα και το χειροκρότημα, παραμένει μια νέα γυναίκα που δεν ξεχνά ποτέ από πού ξεκίνησε. Για τη Ματίνα Τσαρουχά η πραγματική επιτυχία δεν μετριέται μόνο με τις διακρίσεις, αλλά και με την ικανότητα να κρατά κανείς ζωντανές τις ρίζες, τις αξίες και τους ανθρώπους που του έδωσαν τη δύναμη να ονειρευτεί.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Γεννηθήκατε στα Τρίκαλα, όμως οι ρίζες σας βρίσκονται στην Καλαμπάκα. Τι είναι αυτό που κουβαλάτε πάντα μέσα σας από τον τόπο καταγωγής σας, όπου κι αν βρίσκεστε στον κόσμο;
Η Καλαμπάκα είναι ένα κομμάτι της ψυχής μου. Ευλογημένος τόπος με φοβερούς ανθρώπους. Εκεί ζει η αγαπημένη μου και πάντα χαμογελαστή γιαγιά, η Σταματία. Όπου κι αν ταξιδεύω, κουβαλώ μέσα μου την εικόνα των Μετεώρων. Από μικρή είχα ιδιαίτερη σχέση με τα μοναστήρια και γνώρισα ανθρώπους που με σημάδεψαν, όπως ο γέροντας και πνευματικός μου, Χρυσόστομος. Αυτές οι μνήμες είναι για μένα δύναμη, είναι οι ρίζες μου.
Όταν ήσασταν παιδί, φανταζόσασταν ότι κάποια μέρα θα τραγουδούσατε σε μεγάλες σκηνές του Εξωτερικού; Πότε καταλάβατε ότι η όπερα δεν ήταν απλώς ένα όνειρο αλλά ο δρόμος τής ζωής σας;
Η αλήθεια είναι ότι μικρή ήμουν περισσότερο αφοσιωμένη στα εικαστικά, και μάλιστα πέρασα στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών σε πολύ μικρή ηλικία. Η όπερα μπήκε στη ζωή μου απρόσμενα. Όταν στο ωδείο, τραγουδώντας ένα τραγούδι της Ριάνα, ανακάλυψαν ότι η φωνή μου ήταν κατάλληλη για κλασικό τραγούδι. Τραγούδησα το «Φάντασμα της Όπερας» κι ένιωσα κάτι να αλλάζει μέσα μου! Ήταν ένας κεραυνοβόλος έρωτας!
Σε πολύ νεαρή ηλικία φύγατε για το Λονδίνο, αφήνοντας πίσω την οικογένειά σας και τους φίλους σας. Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η μετάβαση και τι σας έδωσε δύναμη να συνεχίσετε;
Πριν από το Λονδίνο χρειάστηκε να ζήσω στα 17 μου μόνη μου στην Αθήνα, για να βρίσκομαι κοντά σε ανθρώπους της όπερας. Έπειτα ήρθε το Λονδίνο, μια τεράστια, σύγχρονη πόλη, μια άλλη πραγματικότητα. Υπήρξαν στιγμές μοναξιάς, αμφιβολίας και κούρασης. Αυτό που μου έδωσε δύναμη ήταν η οικογένειά μου που δεν σταμάτησε ποτέ να με στηρίζει.
Κάθε μεγάλη πορεία έχει και δύσκολες στιγμές. Υπήρξε ποτέ περίοδος που αμφιβάλατε για τον εαυτό σας; Τι ήταν αυτό που σας κράτησε όρθια;
Η όπερα είναι ένας χώρος με πολύ υψηλές απαιτήσεις. Καθημερινά έρχεσαι αντιμέτωπος με τα όριά σου. Εκείνο που με κράτησε όρθια ήταν η δουλειά. Όταν φοβάμαι ή αμφιβάλλω, επιστρέφω στη μελέτη.
Πρόσφατα πραγματοποιήσατε το ντεμπούτο σας στην Εθνική Λυρική Σκηνή στην «Carmen». Ποια ήταν η πρώτη σκέψη σας, όταν μάθατε ότι θα συμμετέχετε σε αυτή τη σημαντική παραγωγή;
Ευγνωμοσύνη! Σκέφτηκα όλους τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου από τα πρώτα βήματα, τους οποίους φρόντισα να είναι παρόντες στην πρεμιέρα. Είναι συγκλονιστικό να είσαι στη Εθνική Λυρική Σκηνή! Είναι κάτι που θα θυμάμαι για πάντα.
Βρεθήκατε στη σκηνή δίπλα στην mezzo-soprano Anita Rachvelishvili, μία από τις σπουδαιότερες Carmen της εποχής μας. Κρύβει περισσότερο ενθουσιασμό ή άγχος μια τέτοια συνεργασία;
Οπωσδήποτε ενθουσιασμό, πρόκληση θα έλεγα και δέος! Έχω συνεργαστεί και με άλλους μύθους της όπερας και πλέον αυτό που επικρατεί, όταν είσαι δίπλα τους, είναι η έμπνευση που σου δίνουν. Η Anita είναι κι ένας φοβερός άνθρωπος και πολύ δοτική. Μάλιστα, επίλεξε να ζήσει και να μεγαλώσει το παιδί της στην Αθήνα!
Έχετε ήδη ερμηνεύσει τη Violetta στη «La Traviata», έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους τής όπερας. Τι σας δίδαξε αυτή η ηρωίδα για τη ζωή και για τον εαυτό σας;
Η Βιολέτα είναι ένας υπέροχος, πολύ απαιτητικός ρόλος σε ένα επικό έργο, που με συγκινεί βαθιά. Αφορά σε μια γυναίκα που αγαπά με όλη της την ψυχή, και πληρώνει βαρύ τίμημα γι’ αυτό. Μέσα από εκείνη κατάλαβα τη δύναμη μπορεί να κρύβει η ευαισθησία.
Ο διεθνώς αναγνωρισμένος βαθύφωνος Δημήτρης Καβράκος υπήρξε μέντοράς σας από τα πρώτα σας βήματα. Ποια συμβουλή του σας συνοδεύει ακόμη και σήμερα;
Ο κ. Δημήτρης είναι ο άνθρωπος που είπε στα 16 μου ότι είμαι γεννημένη σοπράνο! Με συμβουλεύει να μην βάζω όρια στα όνειρά μου. Μου έμαθε ότι το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζονται πειθαρχία, συνέπεια, ήθος και καθημερινή προσπάθεια. Να μην επαναπαύομαι και να θυμάμαι ότι η εξέλιξη δεν σταματά ποτέ.
Έχετε τραγουδήσει σε σπουδαίες αίθουσες, όπως το Ηρώδειο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Wigmore Hall και το Barbican του Λονδίνου. Υπάρχει μια στιγμή πάνω ή πίσω από τη σκηνή που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Κάθε μουσικό θέατρο έχει τη δική του ξεχωριστή μαγεία. Οι πιο δυνατές στιγμές είναι λίγο πριν βγω να τραγουδήσω. Εκείνα τα λίγα λεπτά ησυχίας. Και μετά είσοδος στη σκηνή, τα φώτα και τέλος το χειροκρότημα. Από όλα όσα έχω ζήσει κάποια γεγονότα έχουν ξεχωριστή αξία, όπως η συνάντηση με τον κ. Καβράκο, τα πανεπιστήμια με τις σπουδαίες υποτροφίες που μου πρόσφεραν, η βράβευσή μου ως κορυφαία νέα σοπράνο στην Αγγλία, το Βραβείο Μαρία Κάλλας.
Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων και της γρήγορης προβολής, πόσο δύσκολο είναι για μια νέα λυρική καλλιτέχνιδα να παραμείνει πιστή στην ουσία της Τέχνης της;
Ζούμε σε μια εποχή που όλα κρίνονται γρήγορα. Η όπερα όμως δεν λειτουργεί έτσι. Χρειάζονται χρόνια σπουδών, γλωσσών, τεχνικής, εμπειρίας, θυσιών. Είναι ένας πρωταθλητισμός! Η ουσία βρίσκεται στη διαρκή εξέλιξη και όχι στην εικόνα. Η τέχνη απαιτεί αλήθεια και υπομονή.
Όταν επιστρέφετε στην Καλαμπάκα και αντικρίζετε ξανά τα Μετέωρα, τι συναισθήματα σάς γεννιούνται; Είναι ένα καταφύγιο από την ένταση της διεθνούς καριέρας;
Είναι πραγματικά ένα καταφύγιο! Κάθε φορά που βλέπω τα Μετέωρα νιώθω μια εσωτερική ηρεμία. Εκεί βρίσκονται οι άνθρωποί μου, οι αναμνήσεις μου, η γιαγιά μου. Είναι ένας τόπος που μου θυμίζει ότι η ζωή δεν είναι μόνο πρόβες, παραστάσεις και ταξίδια. Είναι οι σχέσεις, οι αξίες και η πίστη που μας κρατούν όρθιους.
Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα στα νέα παιδιά της Καλαμπάκας που ονειρεύονται να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο, ακόμη κι αν φαίνεται δύσκολος ή μακρινός, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα τους έλεγα να μην αφήσουν ποτέ κανέναν να τους πείσει ότι δεν μπορούν. Κάποτε άκουσα ακόμη και ανθρώπους να αμφισβητούν, αν η τέχνη μπορεί να γίνει επάγγελμα. Αν είχα ακούσει αυτές τις φωνές, δεν θα είχα φτάσει ώς εδώ. Να αγαπούν αυτό που κάνουν, να εργάζονται με συνέπεια και να μην φοβούνται τις θυσίες. Και να θυμούνται πάντα από πού ξεκίνησαν. Οι ρίζες μάς δίνουν τη δύναμη να προχωράμε.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 3 Ιουλίου 2026.

















































