Τροφοδοτείται από όσα της προσφέρει η ζωή. Η συγγραφή αποτέλεσε για εκείνη το διαβατήριο για πολλούς και συναρπαστικούς προορισμούς με σημαντικότερο τη συνειδητοποίησή της πως θέλει να συνεχίσει να γράφει.
Διψά για τη λογοτεχνία και πιστεύει ότι το μοίρασµα που έρχεται µε το γραπτό που εκδίδεται έχει µια συγκίνηση που ουδέποτε μπορούσε να φανταστεί.
Η Ελεονώρα Σουρλάγκα πιάνει τις λέξεις και τις κάνει να χορεύουν, να αναπηδούν και να κατρακυλούν ολοζώντανες.
Αυτό που την ενδιαφέρει ως συγγραφέα δεν είναι να προσφέρει μια εξωτερική εικόνα των ηρώων της αλλά να δώσει έμφαση στο πλέγμα των σχέσεων, στην ανθρώπινη απελπισία και στις εσωτερικές εντάσεις. Πιστεύει ότι η Τέχνη παρηγορεί σε περίοδο κρίσης και ότι οι συγγραφείς πρέπει να ξεθάβουν, να ζωντανεύουν και ίσως να στρέφουν το βλέµµ α σε αξίες που εµπνέουν και κινητοποιούν.
Αναζητά την πιο άψογη έκφραση, για να αποδώσει τα τραύματά της, τις σκέψεις της, τις αλήθειες της, τα δίκια της, τις ηθικές αξίες της, τη σκληρότητα αλλά και την τρυφερότητα της.
Το μεγαλείο της είναι πως η ίδια μαθαίνει να μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη και να τον χαρίζει απλόχερα ως παράδειγμα σε ανθρώπους που πέρασαν ή περνούν όσα και η ίδια, ελπίζοντας έτσι να τους βοηθήσει να ξαναρχίσουν να ζουν.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Ποια ήταν η αφορμή για να ξεκινήσετε να γράφετε, κυρία Σουρλάγκα;
H αφορμή ήταν o καρκίνος που πέρασα πριν από πέντε χρόνια. Έγραψα τότε το «πάσπορτ», ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο για την εμπειρία εκείνη. Το βιβλίο αυτό, όπως λέει και ο τίτλος ήταν ένα διαβατήριο για πολλούς και συναρπαστικούς προορισμούς. Ο σημαντικότερος όμως ήταν η συνειδητοποίηση πως θέλω να εξακολουθήσω να γράφω. Έγραφα από πολύ μικρή ηλικία, αλλά άργησα πολύ να τολμήσω να εκτεθώ. Μακάρι να το είχα κάνει νωρίτερα. Το μοίρασμα που έρχεται με το γραπτό που εκδίδεται έχει μια συγκίνηση που ουδέποτε είχα φανταστεί.
Το τελευταίο σας βιβλίο με τίτλο «Κρυφτό», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κέδρος» και είναι ένα ρομαντικό μυθιστόρημα, που προκαλεί στον αναγνώστη όμορφα και συγκινητικά συναισθήματα. Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για το βιβλίο;
Το βιβλίο αυτό είναι η ιστορία δύο παιδιών που γνωρίζονται και σαγηνεύονται ο ένας από τον άλλο όταν είναι μόλις επτά ετών. Έκτοτε και μέχρι το τέλος του βιβλίου, όπου τους συναντάμε με άσπρα μαλλιά, προσπαθούν να συνυπάρξουν υπερπηδώντας εμπόδια που αρχικά μπαίνουν από τους ενήλικες αλλά αργότερα από τους ίδιους. Από τις αδυναμίες και τους φόβους τους. Από δειλία και ματαιοδοξία. Αναζητώντας ο ένας τον άλλο αναζητούν και προσπαθούν να προσεγγίσουν τις δικές τους αλήθειες.
Επιλέξατε να διηγηθείτε την ιστορία σας σε πρώτο πρόσωπο. Πώς το αποφασίσατε;
Το πρώτο πρόσωπο μου προέκυψε πιο αυθόρμητα. Το είχα κάνει και στο πρώτο μου βιβλίο που ήταν ούτως ή άλλως αυτοβιογραφικό κι ένιωθα μεγαλύτερη σιγουριά. Εξάλλου και σε αυτό το βιβλίο, παρά τη μυθοπλαστική του διάσταση, ξεκινώ από πολύ οικεία βιώματα και χώρους. Εάν όμως γράψω επόμενο βιβλίο σίγουρα θα είναι σε τρίτο πρόσωπο. Νιώθω ότι πλέον κουράστηκα λιγάκι ν’ακούω τη φωνή μου.
Πόσο σας βοήθησαν οι σπουδές σας στην επιστήμη της Ψυχολογίας για να δημιουργείτε τους ήρωες των βιβλίων σας;
Νομίζω αρκετά. Όχι τόσο στη δημιουργία των ηρώων, που σχετίζεται περισσότερο με την παρατηρητικότητα, την αποθήκευση στη μνήμη καθώς και το έντονο ενδιαφέρον για τους διάφορους «τύπους» ανθρώπων, όσο για την εξιχνίαση των βαθύτερων κινήτρων τους.
Ποια ήταν η ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού στο βιβλίο σας;
Μέχρι στιγμής πολύ καλή, κυρία Δούλη. Η ανταπόκριση όμως που έχει πέσει στην αντίληψή μου, έρχεται από φίλους, γνωστούς και τον εκδοτικό μου οίκο. Δεν έχει γραφτεί κάποια κριτική από ότι ξέρω, ούτε και έχω facebook για να επικοινωνώ με αναγνώστες.
Τι θα λέγατε σε έναν αναγνώστη που θα μπει σ’ ένα βιβλιοπωλείο και θα πάρει στα χέρια του το «Κρυφτό», χωρίς να ξέρει τί είναι; Τί θα θέλατε να του μείνει, από αυτό το ταξίδι της ανάγνωσης του βιβλίου;
Θα ευχόμουν κατ’αρχήν να του έμενε οτιδήποτε. Στον καθένα φαντάζομαι θα έχουν απήχηση διαφορετικά κομμάτια ανάλογα με τα πιο ευάλωτα κομμάτια του. Όμως εμένα θα με ικανοποιούσε αν αυτό το βιβλίο ξυπνούσε κάποια ξεχασμένα παιδικά βιώματα που πάντα ρίχνουν φως στο παρόν μας.
Το γράψιμο σάς βγαίνει φυσικά; Γράφετε γρήγορα ή δίνετε μάχη με τον εαυτό σας για να βρείτε την αυτοπειθαρχία σας και να γράψετε;
Μου βγαίνει φυσικά και γρήγορα. Όμως δίνω μάχη με την κακή μου συγκέντρωση, την υπερκινητικότητα, τη νευρικότητα, την ανάγκη για πολλαπλά διαλείμματα και υπεκφυγές. Όταν γράφω βιάζομαι να τελειώσω κι όταν δε γράφω βιάζομαι να ξαναρχίσω.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση συγγραφικά για εσάς, κυρία Σουρλάγκα;
Η οικονομία και η σφιχτοδεμένη, κομψή σύνθεση. Μπορεί να καταφέρνω να φαντάζομαι και να παράγω σελίδες επί σελίδων σκηνών, διαλόγων ή περιγραφών, όμως η ανυπομονησία μου με αποδυναμώνει όταν έρθει η ώρα της άχαρης λεπτοδουλειάς. Αυτό θα ήθελα να το ξεπεράσω.
Οι τεχνολογίες συνεχώς εξελίσσονται και όπως ήταν αναμενόμενο επηρέασαν και τον χώρο του βιβλίου και για να γίνω πιο συγκεκριμένη εννοώ την κυκλοφορία ηλεκτρονικών βιβλίων. Ποια είναι η σχέση σας με το ηλεκτρονικό βιβλίο;
Σχέση απώθησης και άγνοιας όπως και η σχέση μου με όλες τις νέες τεχνολογίες τις οποίες ενστερνίζομαι όταν πια καταστεί απολύτως απαραίτητο για να είμαι στοιχειωδώς λειτουργική. Τα βιβλία μου αρέσει να τα μυρίζω, να τα χαιδεύω, να τα υπογραμμίζω, να τα καμαρώνω στο ράφι. Πού θα πάνε όλες αυτές οι απολαύσεις με το ηλεκτρονικό βιβλίο; Φαντάζομαι θα αντικατασταθούν από άλλα οφέλη, όπως έγινε και με τη γραφή στον υπολογιστή.
Πώς αντιμετωπίζετε την δύσκολη περίοδο, που περνάμε ως λαός; Πιστεύετε ότι θα την ξεπεράσουμε;
Την αντιμετωπίζω με σκεπτικισμό, συγκράτηση, ανασφάλεια. Νιώθοντας πολλή τυχερή που έχω μια σταθερή δουλειά. Την περίοδο αυτή θα την περάσουμε γιατί ο χρόνος πάει μόνο μπροστά. Αλλά το ξεπέρασμα συνίσταται στο νόημα που δίνει ο καθένας σ’αυτό το «ξε». Για μένα το νόημα υπερβαίνει κατά πολύ το ξεχρέωμα κι αγγίζει τη συλλογική μας ωριμότητα κι αυτονομία ως λαός. Νομίζω πως είμαστε ένας έφηβος λαός που ονειρεύεται πολύ, οργίζεται με τους «μεγάλους», δεν φταίει ποτέ, είναι ικανός για τα πάντα «εάν μόνο τον άφηναν» και αποστρέφεται την προσωπική ευθύνη. Αυτά είναι που πρέπει να ξεπεραστούν.
Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος των συγγραφέων σε περίοδο κρίσης;
Να ξεθάβουν, να ζωντανεύουν και ίσως να στρέφουν το βλέμμα σε αξίες που εμπνέουν και κινητοποιούν. Να μιλούν εκ μέρους όλων για πράγματα που αγγίζουν. Να υπογραμμίζουν, να σε βάζουν να αναρωτηθείς. Και τελικά να κρίνεις και να τοποθετηθείς.
Η λογοτεχνία, η τέχνη γενικότερα πώς μπορεί να βοηθήσει;
Η τέχνη παρηγορεί. Σε περίοδο κρίσης καθένας θέλει να ζήσει μια ανάσα έξω από τις πιέσεις του «εδώ και τώρα». Όχι μόνο για να ξεχάσει αλλά και για να θυμηθεί. Η έμπνευση και η ψυχική ανάταση που προξενεί ένα έργο τέχνης που μας αγγίζει απευθύνεται στο βαθύ ανεπεξέργαστο, αγνό κομμάτι μας. Στην ανάδειξη αυτού του κομματιού και στην ενδυνάμωσή του νομίζω ότι εναπόκειται ένα μέρος τουλάχιστον της λύσης όλων των δεινών από τα οποία υποφέρουμε ως λαός αλλά και ως άτομα.
Ελλάδα. Ποιο είναι το θετικό μας στοιχείο που πρέπει να διαφυλάξουμε ως λαός;
Η αμεσότητα και η ζεστασιά.
Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας μία χρήσιμη συμβουλή που σας έδωσαν κάποτε, κυρία Σουρλάγκα;
Να μη λέω κάτι αν δε βγαίνει από μέσα μου με σιγουριά και φυσικότητα. Να μη μιλώ για να μιλήσω.
Ποια είναι η μεγαλύτερη φιλοδοξία σας;
Να δαμάσω τους φόβους μου, κυρία Δούλη.
Υπάρχει κάποια στάση ζωής που ακολουθείτε πιστά;
Η στάση ζωής που ακολουθώ έχει περισσότερο να κάνει με το χαρακτήρα μου παρά με συνειδητή απόφαση. Χαίρομαι εύκολα, αγαπώ τους ανθρώπους, βρίσκω πολλά πράγματα αστεία, δεν κρατώ κακία κι αποφεύγω τις συγκρούσεις επειδή είμαι ειρηνικός τύπος αλλά κι επειδή τις φοβάμαι. Επίσης, φροντίζω να διατηρώ μια ισορροπία ανάμεσα στους διάφορους τομείς της ζωής μου και να αποφεύγω τις ακρότητες.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Ελεονώρα Σουρλάγκα γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Μυτιλήνη.
Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Nottingham στην Αγγλία. Δουλεύει ως σχολική ψυχολόγος σε ιδιωτικό σχολείο.
Έχει δύο δίδυμες κόρες δεκατεσσάρων ετών και ζει στην Κηφισιά.
Το πρώτο της βιβλίο, «πάσΠορτ: μια αληθινή περιπέτεια», κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις «Κέδρος».
Το «Κρυφτό» είναι το δεύτερο βιβλίο της, και κυκλοφορεί κι αυτό από τις εκδόσεις «Κέδρος».
*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 6 Φεβρουαρίου 2015.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
