Η Σοφία Ανδρεοπούλου είναι μία σύγχρονη γυναίκα με κοινωνική και πνευματική ευαισθησία, αποτελεί υπόδειγμα μαχόμενης μητέρας και συζύγου, και είναι αγαπητή γι’ αυτά που πρεσβεύει και γι’ αυτά που αγωνίζεται.
Με σκληρή εργασία, αξίες και οράματα αποτελεί μία τολμηρή φωνή, που δηλώνει πάντοτε το «παρών», για να προβληματίσει τους αναγνώστες, να τους δείξει καινούριους δρόμους, ίσως και να διευρύνει την οπτική τους.
Πιστεύει ότι η λογοτεχνία δεν είναι απαραίτητο να διδάξει κάτι στα παιδιά και στους εφήβους, διότι ο στόχος της δεν είναι αυτός. Από τη συναναστροφή της μαζί τους έχει κερδίσει αμέτρητη αγάπη, ζωντάνια, αισιοδοξία και ξεγνοιασιά. Ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο, ώστε όλοι να ζούμε καλύτερα μέσα στις οικογένειές μας.
Είναι ένας άνθρωπος με ανήσυχο και υπερκινητικό βλέμμα, έτοιμη να αντιμετωπίσει κάθε πρόβλημα, να μας ομορφύνει τη ζωή, να μας γαληνέψει την ψυχή, να μας ψυχαγωγήσει, να μας προβληματίσει, να μας λυτρώσει.
Είναι αξιαγάπητη, διότι κοιτάζει σε βάθος χρόνου και σε βάθος σκέψης.
Την Κυριακή το απόγευμα στις 7.00΄ μας καλεί να τη συναντήσουμε στη Βιβλιοθήκη Καλαμπάκας και να μοιραστούμε μαζί τις δυσκολίες μας, βρίσκοντας τρόπους να βελτιώσουμε τη σχέση μας με τους εφήβους μας και να τους βοηθήσουμε να κάνουν καλύτερο τον κόσμο μας!
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Στις αρχές του χρόνου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα το βιβλίο σας με τίτλο «Εφηβεία: η μεγάλη έκρηξη!». Πρόκειται για μια νέα πνευματική δουλειά, η οποία διακρίνεται από το προσεγμένο κείμενό της και τις σημαντικές πληροφορίες που μας δίνει για τον δύσκολο κόσμο της εφηβείας. Ποια είναι τα συναισθήματά σας, κυρία Ανδρεοπούλου;
Όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο, ένιωσα συγκίνηση. Δούλευα πάνω σε αυτό πολύ καιρό και ήταν σπουδαίο για μένα το ότι πλέον είχε πάρει μορφή και θα περνούσε στα χέρια των αναγνωστών. Αργότερα όμως ένιωσα παράξενα, σαν ένα κενό – ήταν σαν να είχα γεννήσει, κατά μια έννοια. Τώρα που βλέπω την τόσο ζεστή ανταπόκριση του κόσμου, αυτό που νιώθω πάνω απ’ όλα είναι ικανοποίηση.
Πόσο πολύ σας άγγιξε η συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου;
Καθώς μεγάλωνα τον γιο μου και δούλευα με οικογένειες εφήβων, έβλεπα τις δυσκολίες που βίωναν οι έφηβοι και οι γονείς τους, και σκεφτόμουν τι θα μπορούσε να βοηθήσει τις οικογένειες αυτές να ζουν καλύτερα. Η συγγραφή του βιβλίου λειτούργησε σαν εκτόνωση για μένα, καθώς έδωσε συγκεκριμένη μορφή σε σκέψεις και ιδέες που τριγύριζαν για πολύ καιρό μέσα στο κεφάλι μου.
Το βιβλίο σας παραδίδει μαθήματα σε εφήβους, γονείς, εκπαιδευτικούς και όχι μόνο. Οι νέοι έχουν επίσης την ευκαιρία να μάθουν ότι στις σελίδες ενός βιβλίου κρύβεται η μεγαλύτερη ομορφιά και σοφία. Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που σας ενέπνευσε να το γράψετε;
Με ενέπνευσαν οι προσωπικές μου εμπειρίες με τον γιό μου, ο οποίος ήταν στην εφηβεία, όταν έγραφα το βιβλίο, αλλά και οι εμπειρίες μου με τους ανθρώπους που έρχονται στο γραφείο μου και αγωνίζονται να φτιάξουν μια ωραία οικογενειακή ζωή.
Πώς επιλέγετε κάθε φορά το θέμα με το οποίο θα καταπιαστείτε και θα το κάνετε βιβλίο;
Στην πραγματικότητα δεν μπορώ να πω με ποιόν τρόπο επιλέγω θέμα. Κάποια στιγμή νιώθω την ανάγκη να ασχοληθώ περισσότερο με κάτι, οπότε διαβάζω περισσότερο πάνω σε αυτό, κρατάω σημειώσεις, προβληματίζομαι… και κάπως έτσι γεννιέται το βιβλίο.
Ποια πιστεύετε ότι είναι η δύναμη ενός συγγραφέα και ποια η δύναμη ενός βιβλίου;
Αυτό νομίζω πως εξαρτάται από το είδος του βιβλίου, κυρία Δούλη. Για παράδειγμα, ο συγγραφέας που γράφει λογοτεχνία έχει τη δύναμη να πλάσει έναν ολόκληρο κόσμο και ο αναγνώστης που μπαίνει σε αυτόν γελά, κλαίει, τρομάζει και ανακουφίζεται, ίσως τελικά καταλήγει και με κάποιου είδους «κάθαρση». Από την άλλη μεριά, ένας συγγραφέας που γράφει βιβλία ιδεών, όπως εγώ, εκφράζει απόψεις και ιδέες, οπότε η δύναμη του βιβλίου του είναι ότι προβληματίζει τους αναγνώστες, ίσως τους δείχνει καινούριους δρόμους, ίσως διευρύνει την οπτική τους.
Πώς βλέπετε την εξέλιξη της εφηβείας στη σύγχρονη εποχή σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές;
Ασφαλώς και υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά της εφηβείας που παραμένουν σταθερά: οι βιολογικές μεταβολές στο σώμα των εφήβων, τα σκαμπανεβάσματα στη διάθεσή τους, οι κόντρες με τους «μεγάλους», ο συχνός θυμός. Ωστόσο, υπάρχουν και τεράστιες διαφορές. Λόγω των κοινωνικών συνθηκών (οικονομική κρίση του 2010, πανδημία του 2020, τεράστια εξάπλωση χρήσης του διαδικτύου) οι έφηβοι σήμερα έχουν εκτεθεί σε πολύ περισσότερες αρνητικές αντιλήψεις, στάσεις και συμπεριφορές απ’ όσες είχαν βιώσει οι έφηβοι σε παλιότερες εποχές. Επιπλέον, διαθέτουν πολύ περισσότερες δυνατότητες και επιλογές από παλιότερες γενιές εφήβων, και παρότι αυτό είναι γενικά κάτι θετικό, τους δημιουργεί τεράστια σύγχυση και πολύ άγχος. Το γεγονός ότι πολλοί έφηβοι παρουσιάζουν αγχώδεις διαταραχές, κατάθλιψη, σύγχυση ως προς την ταυτότητά τους, ή ότι έχουν αυτοκαταστροφικές ή βίαιες συμπεριφορές, δείχνει πόσο υποφέρουν και δυσκολεύονται οι έφηβοι σήμερα, κάτι που δεν ίσχυε σε αυτόν τον βαθμό άλλοτε.
Λέγεται ότι τα παιδιά και οι έφηβοι πρέπει να βιώνουν τη γνώση ως διασκέδαση. Ποια είναι η γνώμη σας πάνω σ’ αυτό;
Τα παιδιά και οι έφηβοι θα βίωναν σίγουρα τη γνώση ως διασκέδαση, αν εμείς οι μεγάλοι δεν είχαμε καταστρέψει τελείως τη διαδικασία της μάθησης. Τα παιδιά από τη φύση τους έχουν περιέργεια και τους αρέσει να μαθαίνουν καινούρια πράγματα, να ανακαλύπτουν, να εξερευνούν. Η επιμονή μας όμως να «μάθουν» αυτό που θέλουμε, όταν το θέλουμε, η πίεση, οι φωνές και οι απειλές πολλών γονιών και εκπαιδευτικών κάνουν τα περισσότερα παιδιά να φτάνουν στο Γυμνάσιο με την πεποίθηση ότι η γνώση είναι περιττή και το σχολείο βαρετό. Ειδικά τα τελευταία χρόνια υπερβολικά πολλοί έφηβοι έχουν ελάχιστες γνώσεις και μια έντονα αρνητική στάση απέναντι στη μάθηση. Και είναι πολύ κρίμα.
Πιστεύετε στον διδακτικό ρόλο της λογοτεχνίας; Είναι η ανάγνωση ενός λογοτεχνικού έργου μια διαπλαστική κινητήρια δύναμη, κυρία Ανδρεοπούλου;
Παρότι αγαπώ πολύ τη λογοτεχνία, προσωπικά δεν θα έλεγα ότι λειτουργεί ούτε ότι θα έπρεπε να λειτουργεί διδακτικά. Υπάρχουν λογοτεχνικά κείμενα, από τα οποία μόνο κάτι αρνητικό και δυσλειτουργικό αντλεί ο αναγνώστης: κείμενα με κακή γλώσσα, αρνητικά νοήματα, επιφανειακούς χαρακτήρες, τα οποία δεν διδάσκουν τίποτε καλό. Σε τελική ανάλυση, στόχος της λογοτεχνίας δεν είναι να διδάξει. Ειδικά μάλιστα αν μιλάμε για παιδιά ή εφήβους, νομίζω πως δεν θα έπρεπε να θεωρούν ότι η λογοτεχνία τους διδάσκει, διότι τότε πιθανώς θα ακολουθούσαν πολύ εσφαλμένα πρότυπα ή ιδέες.
Πείτε μας γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο για το βιβλίο σας, και ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να αποκωδικοποιήσουν οι αναγνώστες σας;
Το μήνυμα που θέλω να πάρουν οι αναγνώστες από τον τίτλο είναι ότι πράγματι η εφηβεία είναι μια δύσκολη περίοδος για όλους, μια εκρηκτική περίοδος, αλλά πως υπάρχουν τρόποι για να τη διαχειριστούμε καλύτερα ως γονείς, και όχι απλώς «να επιβιώσουμε», αλλά και να βοηθήσουμε τα παιδιά μας.
Τι θα θέλατε να πείτε στους εφήβους, στους νέους ανθρώπους που τώρα ξεκινούν την πορεία τους προς την ενηλικίωση; Πώς θα μπορούσαν να διαχειριστούν, μέσα τους κυρίως, αυτή την αλλαγή που συντελείται;
Θα ήθελα να τους πω ότι καταλαβαίνω πως περνούν δύσκολα, πως η ζωή τους είναι πολλές φορές αγχωτική, χαοτική, ή βαρετή. Πως εμείς οι ενήλικοι έχουμε κάνει διάφορα λάθη και συχνά δεν αποτελούμε θετικά πρότυπα. Αλλά και πως θα ήταν κρίμα να αφήσουν τα δικά μας λάθη να καταστρέψουν τη δική τους ζωή. Πως ζουν στην καλύτερη εποχή και πως θα μπορέσουν να φτιάξουν μια αληθινά καλή ζωή μεγαλώνοντας, αρκεί να δουλέψουν λίγο για αυτό. Πως είναι καλό να ονειρεύονται και πως αξίζει τον κόπο να παλεύουν για να κάνουν καλύτερο τον κόσμο μας.
Να γίνετε συγγραφέας ήταν ένα όνειρο που σας ακολουθούσε από μικρό παιδί ή προέκυψε στην πορεία της ζωής σας;
Μου άρεσε να γράφω από τότε που ήμουν στο σχολείο, και αργότερα έγραψα ένα θεατρικό έργο και μερικά μικρά σενάρια για μια εκπομπή στην τηλεόραση. Αλλά ποτέ δεν είχα σαν όνειρο να γίνω συγγραφέας, και τώρα ακόμη δεν βλέπω τον εαυτό μου σαν συγγραφέα. Περισσότερο νιώθω ότι θέλω να μοιραστώ κάποιες εμπειρίες ή σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους, και το κάνω μέσα από το γράψιμο.
Αγαπάτε να γράφετε βιβλία, κυρία Ανδρεοπούλου. Η γραφή συνεπάγεται τη λύτρωση;
Λύτρωση είναι μεγάλη λέξη, κυρία Δούλη. Δεν μπορώ να πω ότι νιώθω κάποιου είδους λύτρωση γράφοντας. Αλλωστε, δεν νιώθω ότι χρειάζομαι να λυτρωθώ από κάτι.
Την Κυριακή, 7 Απριλίου, θα παρουσιαστεί στην Καλαμπάκα, και συγκεκριμένα στη Βιβλιοθήκη της πόλης μας, το βιβλίο σας. Θέλετε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας, αλλά και να μοιραστείτε μαζί μας τις σκέψεις σας για την επίσκεψή σας στην πόλη των Μετεώρων;
Αγαπώ πολύ τα Μετέωρα, στα οποία έχω έρθει τρεις φορές, τη μία μάλιστα έμεινα σε ένα πολύ ωραίο κάμπινγκ. Έτσι, χάρηκα πολύ, όταν με κάλεσε η Βιβλιοθήκη, επειδή έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από την περιοχή. Επιπλέον, μου αρέσει να μιλώ με γονείς που ζουν σε διαφορετικά μέρη, διότι έτσι βλέπω τι κοινά και τι διαφορές έχουμε ως προς τις εμπειρίες μας ως γονείς. Τελικά, έχω την αίσθηση ότι, παρότι μπορεί να υπάρχουν κάποιες διαφορές από το ένα μέρος στο άλλο, υπάρχουν και πολλά κοινά ανάμεσά μας: όλοι θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας και όλοι δυσκολευόμαστε να βρούμε πώς θα τους το προσφέρουμε. Όλοι κουραζόμαστε, θυμώνουμε, σαστίζουμε – και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, για να τα πλησιάσουμε. Οπότε, προτείνω να συναντηθούμε όλοι μαζί την Κυριακή, να μοιραστούμε τις δυσκολίες μας και να βρούμε τρόπους, για να βελτιώσουμε τη σχέση μας με τους εφήβους μας, ώστε όλοι να ζούμε καλύτερα μέσα στις οικογένειές μας.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Σοφία Ανδρεοπούλου είναι ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ψυχολογία στο Αμερικάνικο Κολλέγιο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έχει εκπαιδευτεί στη συστημική οικογενειακή θεραπεία και έχει κάνει Μεταπτυχιακό στην παιδοψυχολογία.
Διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια γραφείο στη Γλυφάδα Αττικής, όπου δουλεύει με εφήβους και ενήλικες που θέλουν να κάνουν καλύτερη τη ζωή τους.
Έχει δουλέψει ως ερευνήτρια, έχει μεταφράσει πολλά βιβλία ψυχολογίας και έχει γράψει δύο βιβλία συμβουλευτικής για γονείς που έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και ένα μυθιστόρημα για παιδιά που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Έχει γράψει, επίσης, σενάρια για μια εκπομπή ψυχολογίας, ένα σενάριο για τον Κινηματογράφο, ένα θεατρικό έργο και πολλά άρθρα.
Αγαπάει τον γιο της, τον άντρα της, την Ελλάδα, τα ταξίδια, τα παιχνίδια, τη ζωή!
Το τελευταίο της βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Διόπτρα» έχει τίτλο: «Εφηβεία: η μεγάλη έκρηξη!».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 5 Απριλίου 2024.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
