Η ζωή της είναι ένα μάθημα αξιοπρέπειας και ελευθερίας λόγου, μια υπενθύμιση ότι το προσωπικό θάρρος μπορεί να αμφισβητήσει ακόμη και τα πιο ισχυρά συστήματα.
Η γραφή αποτέλεσε για την Τόνια Κυριφίδη την επιστροφή σε μια βαθιά, εσωτερική ανάγκη, σ’ ένα κομμάτι του εαυτού της, που υπήρχε πάντα, αθόρυβα, μέσα στις σκέψεις και στα συναισθήματά της. Μια ανάγκη, που, αν αγνοούσε, θα πρόδιδε τον εαυτό της και τις πιο ειλικρινείς σκέψεις της.
Δεν γράφει για να δώσει απαντήσεις, αλλά για να θέσει ερωτήματα, πρώτα στον εαυτό της και μετά στον αναγνώστη, προσκαλώντας τον να εξερευνήσει τη δική του αλήθεια.
Πιστεύει ότι υπάρχουν σιωπές που δηλητηριάζουν σχέσεις και συναισθήματα, ότι ο πόνος που δεν βρίσκει χώρο να εκφραστεί μεταμορφώνεται σε εκδίκηση, και ότι η αλήθεια που παραμένει κρυμμένη μέσα μας έχει τη δύναμη να καθορίσει ζωές.
Μέσα από την αυτογνωσία και την αποδοχή διεκδικεί τα όριά της, συνδέεται με τα συναισθήματά της και συμμετέχει ενεργά στην κοινωνία γύρω της, χωρίς να φοβάται να προκαλέσει ή να θίξει τα κακώς κείμενα, που πολλοί αγνοούν.
Στους αναγνώστες της θέλει να μείνει ο προβληματισμός για τις ανθρώπινες επιλογές, τη σιωπή που καταπιέζει την αλήθεια και την ευθύνη που συνοδεύει τις πράξεις μας, διότι η αγωνία της πλοκής μπορεί να ξεχαστεί, αλλά τα ερωτήματα, μικρά και μεγάλα, εκείνα που αγγίζουν την καρδιά και το μυαλό, παραμένουν, συνοδεύοντας τον αναγνώστη ακόμη και μετά την τελευταία σελίδα.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από την Άνεμος Εκδοτική το βιβλίο σας με τίτλο «Χαμένα Ίχνη», το οποίο κινείται στα όρια του αστυνομικού μυθιστορήματος και του ψυχολογικού θρίλερ. Πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στην έρευνα και στην εσωτερική σύγκρουση των ηρώων σας, κυρία Κυριφίδη;
Στα «Χαμένα Ίχνη» δεν ήθελα η έρευνα να λειτουργεί ως αυτοσκοπός, αλλά ως εξωτερικός παράγοντας μιας βαθύτερης ανθρώπινης σύγκρουσης. Η πλοκή προχωρά όσο οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους. Κάθε στοιχείο που αποκαλύπτεται δεν φωτίζει μόνο την υπόθεση, αλλά και τις ενοχές, τους φόβους και τις σιωπές τους. Έτσι, το αστυνομικό στοιχείο και η ψυχογραφία εξελίσσονται παράλληλα.
Υπάρχουν «σιωπές που σκοτώνουν»; Πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η αποσιώπηση της αλήθειας στις ανθρώπινες σχέσεις;
Υπάρχουν σιωπές που διαλύουν σχέσεις, δηλητηριάζουν συναισθήματα και τελικά οδηγούν σε καταστροφές. Η αποσιώπηση της αλήθειας δεν προστατεύει• αναβάλλει. Κι αυτή η αναβολή συσσωρεύει πόνο, θυμό και αδικία. Στο βιβλίο οι σιωπές λειτουργούν ως αόρατοι μηχανισμοί βίας.
Η εκδίκηση παρουσιάζεται ως δύναμη που δηλητηριάζει τις ψυχές. Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, μετατρέπει τον πόνο σε εκδίκηση;
Ο πόνος γίνεται εκδίκηση, όταν δεν βρίσκει χώρο να εκφραστεί για να θεραπευτεί. Όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι δεν ακούστηκε, ότι αδικήθηκε και ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος αποκατάστασης της αδικίας, τότε ο πόνος μετατρέπεται σε εμμονή. Η εκδίκηση γεννιέται από την ανάγκη επούλωσης μιας πληγής που δεν έκλεισε ποτέ. Παραμένει ανοικτή και κακοφορμίζει.
Η αλήθεια έχει πάντα ένα τίμημα. Ποιοι είναι εκείνοι που πληρώνουν το μεγαλύτερο κόστος, όταν έρχεται στο φως;
Το πληρώνουν όσοι έμαθαν να ζουν μέσα στο σκοτάδι. Η αλήθεια δεν καταστρέφει ζωές• αποκαλύπτει εύθραυστες ισορροπίες. Κι αυτή η αποκάλυψη είναι πιο επώδυνη για εκείνους που είχαν βασίσει την ύπαρξή τους στη συγκάλυψη και στην άρνηση της πραγματικότητας.
Στα «Χαμένα Ίχνη», πίσω από κλειστές πόρτες αποκαλύπτεται ένα πλέγμα από αδιαφορία, ζήλια και ψέματα. Πόσο κοντά θεωρείτε ότι βρίσκεται αυτή η σκοτεινή πραγματικότητα στην καθημερινή ζωή;
Είναι πολύ πιο κοντά από όσο πιστεύουμε, κυρία Δούλη. Πίσω από κλειστές πόρτες υπάρχουν συναισθήματα που δεν εκφράζονται, σχέσεις που στηρίζονται στη σιωπή και ισορροπίες που διατηρούνται από φόβο. Τα σκοτεινά αυτά στοιχεία δεν ανήκουν στη μυθοπλασία, δεν τα συναντάμε μονάχα στη σφαίρα της φαντασίας• είναι ανθρώπινα χαρακτηριστικά που αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Οι ήρωές σας κινούνται ανάμεσα σε πάθη και επικίνδυνες σιωπές. Ποιος χαρακτήρας σάς δυσκόλεψε περισσότερο και γιατί;
Ο χαρακτήρας που με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν η ηρωίδα μου, η Μαρίνα. Πρόκειται για ένα έφηβο κορίτσι και –δυστυχώς– έπρεπε πρώτα να την «αντιπαθήσω» εγώ η ίδια, για να μπορέσω να την παρουσιάσω αληθινή στον αναγνώστη. Ως μητέρα μιας κόρης, αυτό μου ήταν δύσκολο και συναισθηματικά δυσάρεστο. Όμως, μόνο έτσι μπορούσα να την αποδώσω, χωρίς ωραιοποίηση και προστατευτικά φίλτρα• ανθρώπινη, ατελή, πραγματική.
Ο χρόνος φαίνεται να παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Πώς επηρεάζει τις αποφάσεις και τα λάθη των ηρώων;
Ο χρόνος λειτουργεί ως μοχλός πίεσης, αλλά και ως παγίδα. Άλλοτε επιταχύνει τις αποφάσεις κι άλλοτε τις αναβάλλει μέχρι να γίνουν καταστροφικές. Στο μυθιστόρημα ο χρόνος δεν θεραπεύει –δεν είναι γιατρός–, αλλά διογκώνει την αγωνία. Κι όταν το παρελθόν επιστρέφει, το κάνει με ένταση. Κρύβει εμμονή και ζητά εκδίκηση.
Σε ένα ψυχολογικό θρίλερ ο φόβος δεν προέρχεται πάντα από τη βία. Από πού γεννιέται ο μεγαλύτερος φόβος στο δικό σας μυθιστόρημα;
Εδώ ο φόβος δεν προέρχεται από τη βία, αλλά από την παραδοχή του λάθους. Τη στιγμή που οι ήρωες αντιλαμβάνονται πως η απειλή δεν είναι μόνο εξωτερική. Τις περισσότερες φορές προέρχεται από τις ίδιες τους τις επιλογές. Ο φόβος γεννιέται, όταν το σκοτάδι αποκτά πρόσωπο.
Υπάρχει κάποιο σημείο στην ιστορία, όπου τα όρια μεταξύ θύτη και θύματος θολώνουν;
Ναι, κι αυτό είναι από τα ουσιαστικά στοιχεία της ιστορίας. Οι ρόλοι εναλλάσσονται. Οι άνθρωποι μετακινούνται ανάμεσα στις δυο θέσεις, αποκαλύπτοντας πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες.
Πόσο σημαντική είναι για εσάς η ατμόσφαιρα στο αστυνομικό μυθιστόρημα και με ποιους τρόπους τη χτίσατε;
Η ατμόσφαιρα αποτελεί θεμέλιο του ψυχολογικού θρίλερ. Χτίστηκε πάνω σε παύσεις, υπαινιγμούς, σιωπές και λεπτομέρειες, που δημιουργούν μια αίσθηση διαρκούς αγωνίας κι αμφισβήτησης, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ήρεμα.
Τι θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη, όταν κλείσει το βιβλίο: η αγωνία της πλοκής ή ο προβληματισμός γύρω από τις ανθρώπινες επιλογές;
Θα ήθελα να μείνει ο προβληματισμός που γεννιέται από τις ανθρώπινες επιλογές. Η αγωνία της πλοκής μπορεί να ξεχαστεί, όμως τα ερωτήματα γύρω από την ευθύνη, την εγκληματική σιωπή και την αποσιώπηση της αλήθειας μένουν.
Έπειτα από τριάντα χρόνια επαγγελματικής πορείας ως γραμματέας στραφήκατε στη συγγραφή. Τι ήταν εκείνο που σας έδωσε το θάρρος να ακολουθήσετε τη φωνή που σας καλούσε όλα αυτά τα χρόνια;
Η συνειδητοποίηση πως, αν δεν το έκανα, θα πρόδιδα μια εσωτερική ανάγκη που με ακολουθούσε χρόνια. Η γραφή ήταν επιστροφή σε κάτι που πάντα υπήρχε μέσα μου.
Έχετε πει ότι η γραφή για εσάς είναι ψυχοθεραπεία και πηγή ζωής. Με ποιον τρόπο αυτή η βαθιά προσωπική σχέση αποτυπώνεται στα βιβλία και στους ήρωές σας;
Αποτυπώνεται στις ρωγμές των ηρώων, στις αντιφάσεις, στις σιωπές τους. Δεν γράφω για να δώσω απαντήσεις, αλλά για να θέσω ερωτήματα – πρώτα σ’ εμένα και μετά στον αναγνώστη. Η γραφή είναι τρόπος κατανόησης του ανθρώπου και του εαυτού μου.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 20 Φεβρουαρίου 2026.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
