Η Αναστασία Χριστοπούλου είναι μια συγγραφέας με ταλέντο και εκφραστικότητα. Είναι από τους ανθρώπους που αφουγκράζονται, που παρατηρούν και αφυπνίζονται για την εσωτερική τους ισορροπία.
Για εκείνη το παιδικό βιβλίο προσφέρει πολλαπλά οφέλη στον αναγνώστη. Εξάλλου, όπως σημειώνει, ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να μας θυμίσει πράγματα και συναισθήματα που έχουμε βαθιά καταχωνιασμένα μέσα μας, κι αυτό είναι κάτι μαγικό.
Πιστεύει ότι είναι σημείο των καιρών τα παιδιά να μην αντιλαμβάνονται πλήρως την αξία και τη μοναδικότητα των βιβλίων και ότι όλοι εμείς, γονείς, εκπαιδευτικοί και ενήλικες, έχουμε την ευθύνη να τα βοηθήσουμε να το καταλάβουν.
Ανήκει στην κατηγορία των συγγραφέων που διαλέγουν να δραπετεύσουν με την πένα τους σε μέρη μαγικά και ονειρικά, διότι κρύβει μέσα της ένα παιδί με όλον τον πολύχρωμο κόσμο του.
Και μας υπενθυμίζει ότι τα βιβλία, αποτελούν φορείς ιδεών και αξιών, γι’ αυτό ένας συγγραφέας κερδίζει το ενδιαφέρον και την αγάπη των μικρών του αναγνωστών, μόνο εάν είναι ειλικρινής απέναντί τους και πρόθυμος να ξαναγίνει παιδί.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» το τρίτο σας βιβλίο για παιδιά με τίτλο «Μα άσε επιτέλους το βιβλίο!». Τι μαθαίνει ένα παιδί διαβάζοντάς το, κυρία Χριστοπούλου;
Αρχικά, διαβάζοντας και μόνο τον τίτλο ευελπιστώ πως τα παιδιά θα παραξενευτούν, θα προβληματιστούν και θα αναρωτηθούν ποιος θα μπορούσε να προτρέψει κάποιον να αφήσει το βιβλίο, και κυρίως γιατί. Στη συνέχεια, ξεκινώντας να διαβάζουν την ιστορία θα ανακαλύψουν πως τα πράγματα στον κόσμο του ήρωά μας είναι πολύ πιο διαφορετικά από ό,τι έχουν συνηθίσει, καθώς είναι ένας μικρός βιβλιοφάγος, που όλοι τον προτρέπουν να σταματήσει το διάβασμα. Τα παιδιά μέσα από αυτή την ιστορία ανακαλύπτουν την αξία των βιβλίων και κατανοούν ότι το διάβασμα είναι ένας τρόπος τέρψης και όχι ένας εξαναγκασμός. Δυστυχώς, πολλοί γονείς και εκπαιδευτικοί πιέζουν τα παιδιά να διαβάζουν βιβλία, κι αυτό έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Στη συγκεκριμένη ιστορία καταπιάνεστε με τον υπέροχο κόσμο των βιβλίων και την ανεκτίμητη αξία τους. Με ποιο κριτήριο επιλέγετε κάθε φορά το θέμα που θα αναπτύξετε και θα το κάνετε ιστορία;
Νομίζω πως το θέμα επιλέγει εμένα και όχι εγώ το θέμα. Για να ξεκινήσει μια ιστορία να εξελίσσεται στο μυαλό μου, αρκεί ένα ερέθισμα. Το ερέθισμα αυτό μπορεί να μου το δώσει μια κουβέντα με έναν μαθητή μου, η ανησυχία κάποιων γονιών για κάτι που συνέβη στο σχολείο των παιδιών τους ή απλώς ένα περιστατικό που είδα τυχαία στον δρόμο.
Σε παιδιά ποιας ηλικίας απευθύνεται το βιβλίο σας; Πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία πρέπει να διαβάζονται και από τους μεγάλους;
Σύμφωνα με τον εκδοτικό οίκο το συγκεκριμένο βιβλίο προτείνεται για παιδιά μεγαλύτερα των επτά ετών. Φυσικά και τα παιδικά βιβλία πρέπει να διαβάζονται και από μεγάλους, κυρία Δούλη, καθώς τα θέματα που θίγονται μέσα σε αυτά θεωρώ πως μας απασχολούν όλους. Εξάλλου, ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να μας θυμίσει πράγματα και συναισθήματα που έχουμε βαθιά καταχωνιασμένα μέσα μας και αυτό είναι κάτι μαγικό!
Τι είδους συναισθήματα σας δημιουργούνται κατά τη συγγραφή μιας παιδικής ιστορίας;
Ποικίλα συναισθήματα. Γίνομαι μέρος της ιστορίας, αγαπώ τους ήρωές μου και τους ακολουθώ σε κάθε τους βήμα. Συγκινούμαι, γελάω και κάθε φορά που πρέπει να πάρω μια απόφαση για την τύχη τους προβληματίζομαι πολύ. Συχνά, κατά τη συγγραφή, σκέφτομαι τα ματάκια που θα διαβάσουν αυτή την ιστορία και βάζω τα δυνατά μου, για να μην τα απογοητεύσω.
Σε μια εποχή που υπάρχουν πολλά ερεθίσματα και πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν τα παιδιά, πόσο εύκολο είναι να τα κερδίσει το διάβασμα;
Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου εύκολο. Τα παιδιά ήδη από τη νεαρή τους ηλικία έρχονται σε επαφή με ένα σωρό πράγματα και δραστηριότητες. Είναι λογικό να προτιμούν στον ελεύθερό τους χρόνο να δουν τηλεόραση, να παίξουν ηλεκτρονικά και να χαζέψουν στο κινητό των γονιών τους, καθώς παίρνουν «έτοιμη τροφή», όπως συνηθίζω να λέω. Δε χρειάζεται να σκεφτούν, να φανταστούν έναν δικό τους κόσμο, να ονειρευτούν…Είναι όλα έτοιμα! Έντονες εικόνες που εναλλάσσονται με τρελούς ρυθμούς, ήχος στη διαπασών, ένταση! Πώς μετά από αυτό να θέλει ένα παιδί να πιάσει στα χέρια του ένα βιβλίο που δεν «μιλάει»; Αν και έχει πολλά να πει, τα παιδιά δεν το γνωρίζουν και κάποια –δυστυχώς– δεν θα το μάθουν ποτέ.
Σας τρομάζει που την εποχή αυτή τα παιδιά έχουν υποστεί έναν ηλεκτρονικό εθισμό;
Με τρομάζει και με στενοχωρεί πολύ, κυρία Δούλη. Όμως, βλέπω τους νέους γονείς να προβληματίζονται και να προσπαθούν να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση, κάτι που είναι πολύ ελπιδοφόρο.
Όταν κάποιος γράφει για παιδιά, πρέπει να γράφει ως ενήλικας ή ως παιδί;
Πρέπει να γράφει αυθόρμητα, όπως νιώθει! Εγώ πολλές φορές νιώθω πως ξαναγίνομαι παιδί, γράφοντας ιστορίες για εκείνα. Είναι σημαντικό να είναι παιγνιώδης η γραφή, να έχει ζωντάνια και σε καμία περίπτωση να μην έχει διδακτισμό.
Το κείμενο του «Μα άσε επιτέλους το βιβλίο!» πλαισιώνεται από μια εξαιρετική εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια. Πιστεύετε ότι η εικονογράφηση βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν ευκολότερα μια ιστορία;
Πιστεύω ότι, για τα βιβλία που απευθύνονται σε μικρότερες ηλικίες, η εικονογράφηση είναι απαραίτητη, καθώς βοηθά τους μικρούς αναγνώστες να ενεργοποιούν τη φαντασία τους και να ζωντανεύουν τους ήρωες. Όσο μεγαλώνουν και εξοικειώνονται με την ανάγνωση, βλέπουμε ότι το κείμενο μεγαλώνει και οι εικόνες σιγά-σιγά περιορίζονται. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα παιδιά διαβάζουν πλέον με ευκολία. Άρα, κάποιες λεπτομέρειες δίνονται πια με περισσότερες λέξεις και οι εικόνες πλάθονται πλέον από τους ίδιους τους μικρούς αναγνώστες.
Ποια είναι η γνώμη σας για το ελληνικό παιδικό βιβλίο στις μέρες μας, κυρία Χριστοπούλου;
Υπάρχουν πολλά νέα αξιόλογα βιβλία, ενώ βλέπω διαρκώς νέους Έλληνες και Ελληνίδες συγγραφείς και εικονογράφους. Με χαροποιεί πολύ αυτό, καθώς θεωρώ πως δεν έχουμε τίποτε να ζηλέψουμε από τα βιβλία του Εξωτερικού.
Σπουδάσατε Φιλοσοφία, Παιδαγωγικά και Ψυχολογία και έχετε επικεντρωθεί στον χώρο της δημιουργικής γραφής και της διδασκαλίας. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Η συγγραφή ήρθε μόνη της στον δρόμο μου από τότε που ήμουν παιδί. Λάτρευα να γράφω, ήταν –και παραμένει– για εμένα ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως μέσω της συγγραφής μπορώ να δραπετεύω από την πραγματικότητα όποτε το θελήσω, και να ταξιδεύω σε μέρη μαγικά και ονειρικά φτιαγμένα!
Από πόσο νωρίς πρέπει να φέρνουμε τα παιδιά σε επαφή με τα βιβλία και με ποιον τρόπο; Ποιος θεωρείτε πως πρέπει να είναι ο ρόλος των γονιών, του σχολείου και των εκπαιδευτικών στη διάδοση της φιλαναγνωσίας;
Από τη μέρα που γεννιούνται! Εγώ διαβάζω στην κόρη μου από τώρα που είναι μόλις πέντε μηνών! Ενθουσιάζεται, γελάει, ανυπομονεί να ανοίξω το βιβλίο! Είναι σημαντικό να έρθουν σε επαφή τα παιδιά από νωρίς, να αντιμετωπίσουν το βιβλίο σαν παιχνίδι, σαν διασκέδαση. Οι γονείς ή οι φροντιστές των παιδιών μπορούν να τους διαβάζουν βιβλία με μικρό κείμενο και όμορφες εικόνες, χρωματίζοντας τη φωνή τους, δείχνοντας ενθουσιασμό και μεταφέροντας την αγάπη τους για το βιβλίο στα παιδιά. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά τείνουν να μιμούνται. Αν βλέπουν τους γονείς τους να διαβάζουν βιβλία, θα κάνουν το ίδιο. Το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί μπορούν αναμφισβήτητα να βοηθήσουν στη διάδοση της φιλαναγνωσίας, αρκεί να γίνει σωστά η προσέγγιση και να μη θυμίζει υποχρέωση. Αν σε αναγκάσουν να διαβάσεις ένα βιβλίο, σίγουρα δεν θα το κάνεις. Πρέπει τα παιδιά να επιλέγουν μόνα τους το βιβλίο που θέλουν για συντροφιά. Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι και οι συναντήσεις που οργανώνουν κάποια σχολεία με συγγραφείς και εικονογράφους. Κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα σχολείο, βλέπω τα παιδιά να ενθουσιάζονται, να έχουν απορίες για τον κόσμο του βιβλίου, να με καλούν να πάω ξανά σύντομα!
Στα παιδικά σας χρόνια διαβάζατε βιβλία; Ποιο είναι το βιβλίο που θυμάστε ακόμη και για ποιο λόγο;
Ως παιδί λάτρευα τα παραμύθια που μου έλεγε η γιαγιά μου! Τα προτιμούσα από τα βιβλία, διότι η γιαγιά ήταν τρομερή αφηγήτρια! Μεγαλώνοντας, φυσικά, άρχισα να διαβάζω και μόνη μου. Ένα βιβλίο που είχα ξεχωρίσει και διάβαζα ξανά και ξανά ήταν «Τα 88 ντολμαδάκια» του Τριβιζά. Με είχε εντυπωσιάσει η επιλογή που μου έδινε ως αναγνώστρια να επιλέγω την πορεία της ιστορίας.
Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να διαδώσετε στα μικρά και στα μεγαλύτερα παιδιά για τα βιβλία, κυρία Χριστοπούλου;
Να αγαπούν τα βιβλία και να τα προσέχουν, διότι αυτά κρατούν καλά κρυμμένο το κλειδί της φαντασίας μας…
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Αναστασία Χριστοπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι συγγραφέας και Εκπαιδευτικός. Έχει σπουδάσει Φιλοσοφία, Παιδαγωγικά και Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Διδακτική της Γλώσσας και της Λογοτεχνίας από το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας.
Έχει επικεντρωθεί στον όμορφο κόσμο της δημιουργικής γραφής, συμμετέχοντας, μεταξύ άλλων, στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard.
Παρέχει διδακτικό έργο στο πρόγραμμα του Κέντρου Επιμόρφωσης και Διά Βίου Μάθησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα διδάσκει και απασχολεί δημιουργικά παιδιά και εφήβους στο πλαίσιο εθελοντικών δράσεων.
Το «Μα άσε επιτέλους το βιβλίο» είναι το τρίτο της βιβλίο για παιδιά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός».
*Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ” ΣΤΙΣ 29 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2023.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
