Συζητώντας μαζί της ανακαλύπτεις πράγματα που απορρέουν από την ψυχή της. Τις ανησυχίες της, τις αγωνίες της, τις απόψεις της, τους προβληματισμούς της. Είναι εύγλωττη και ευχάριστη. Θεωρεί πως το κάθε βιβλίο είναι ένα ταξίδι για το συγγραφέα αλλά και για τον αναγνώστη.
Η Άννα Γαλανού πιστεύει πως η ζωή είναι ένας κύκλος, δεν έχει γωνίες, δεν περισσεύει πουθενά, έχει τα πάνω και τα κάτω της. Η δημιουργική αυτή συγγραφέας αντλεί τα θέματά της, ψάχνοντας σε καινούργια μονοπάτια αγνοημένους ήχους στις χειρονομίες των ανθρώπων, και αφήνεται στα χέρια των ηρώων της, περπατώντας σε δρόμους που και η ίδια πρώτη φορά διαβαίνει μαζί τους.
Υποστηρίζει πως η ζωή μας διδάσκει, μας εμπνέει, και όσο περνούν τα χρόνια, μας κάνει να δούμε πολλά πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Στο χέρι μας είναι να πλουτίσουμε με εμπειρίες, να βγάλουμε συμπεράσματα και να τα μεταφέρουμε σαν αποστάγματα εμπειριών.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Αποτελεί η συγγραφή ενός βιβλίου ένα ταξίδι, κυρία Γαλανού;
Το κάθε βιβλίο είναι ένα ταξίδι, είτε για το συγγραφέα είτε για τον αναγνώστη. Είναι εκπληκτικό, όταν ξεκινώ να γράφω ένα βιβλίο που δεν ξέρω μέχρι που μπορεί να με πάει. Αφήνομαι στα χέρια των ηρώων του, περπατώ σε δρόμους που κι εγώ πρώτη φορά διαβαίνω μαζί τους. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα και αποτελεί πρόκληση για μένα αυτή η διαδικασία.
Στο τελευταίο σας βιβλίο «Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Διόπτρα» ο έρωτας κυριαρχεί. Ο έρωτας και η αγάπη έχουν πάντα ρόλο στην ζωή σας;
Κατ’ αρχήν θέλω να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Διόπτρα, για την εμπιστοσύνη, την αγάπη και το σεβασμό που μου έδειξαν από τη πρώτη στιγμή. Είναι σημαντικό να έχεις κοντά σου ανθρώπους που σε πιστεύουν και σε στηρίζουν.
Για να απαντήσω στην ερώτηση σας, ο έρωτας και η αγάπη δυστυχώς δεν πάνε πάντα μαζί. Λέω δυστυχώς, διότι όσοι μπορούν και το καταφέρνουν αυτό είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο… και δεν είναι πολλοί. Πιστέψτε με.
Η αγάπη ήταν ανέκαθεν ουσιαστικό ζήτημα για μένα, όμως η έμπνευση είναι συνώνυμη του έρωτα. Αν δεν υπάρχει δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα. Δημιουργία χωρίς έμπνευση και ειδικά σε μυθιστόρημα, καταντά να είναι σκέτη αφήγηση ή σενάριο. Ο έρωτας είναι το άπαν της δημιουργίας.
Μπορεί ο έρωτας να κάνει πιο υποφερτά τα προβλήματα της ζωής;
Να προσθέσει κι άλλα, ναι … και τις περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει. Μας κάνει όμως τόσο όμορφη τη ζωή. Είναι όπως το αλάτι που νοστιμίζει το φαγητό, όπως η ζάχαρη που μας γλυκαίνει, όπως το χάδι της μάνας που μας ανακουφίζει όταν πονάμε. Μπορώ να φανταστώ πόσο ανούσια θα ήταν η ζωή, μ’ όλες τις δυσκολίες της, αν δεν υπήρχαν τόσο δυνατά συναισθήματα, όπως είναι ο έρωτας. Αλλά όχι μόνο αυτός… Ακόμα και η θλίψη, το παράπονο και οι ξαφνικές χαρές που μας κτυπούν αναπάντεχα την πόρτα, ανατρέπουν την καθημερινότητα και τη ρουτίνα της.
Οι ήρωες της τελευταίας ιστορίας σας είναι εμπνευσμένοι από την πραγματικότητα;
Όλο το βιβλίο είναι καθαρά μυθοπλαστικό, αρκετά όμως σημεία του, κυρίως το ηθογραφικό μέρος, ακουμπάνε την πραγματικότητα. Η ζωή μάς διδάσκει, μας εμπνέει και όσο περνούν τα χρόνια, μας κάνει να βλέπουμε πολλά πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Στο χέρι μας είναι να πλουτίσουμε με εμπειρίες, να βγάλουμε συμπεράσματα και εμείς οι συγγραφείς να τα μεταφέρουμε σαν αποστάγματα εμπειριών με τα βιβλία μας.
Οι ιστορίες που συμβαίνουν γύρω μας είναι απίστευτες. Τελικά, κάθε ζωή είναι ένα μυθιστόρημα με περιπέτεια και αίσθημα;
Πιστεύω απόλυτα ότι η ζωή γράφει τις πιο απίθανες ιστορίες. Πολλές φορές ξεπερνά ακόμα και τη μεγαλύτερη φαντασία κάθε συγγραφέα. Θα σας εξομολογηθώ κάτι, κυρία Δούλη. Είμαι από τους ανθρώπους που παρατηρούν και στέκονται στις λεπτομέρειες. Απ’ όλα μπορείς να αντλήσεις θέματα, να οδηγηθείς σε σκέψεις, να βγάλεις συμπεράσματα. Οι πιο απλές χειρονομίες έχουν κάτι να πουν. Ο τρόπος που μιλά κάποιος άνθρωπος, που κοιτάζει, που περπατά, που γελά, οι χειρονομίες που κάνει… όλα έχουν μια ιστορία μέσα τους. Πολλές φορές γράφω ενθυμούμενη π.χ. μια μυρωδιά, μια συγκεκριμένη ώρα, μαζί με το τραγούδι που τη συνόδευε. Μια βόλτα στο βουνό, περπατώντας πάνω στα φρύγανα των δένδρων, οδηγώντας στο κάμπο σε έναν έρημο, αγροτικό δρόμο… η λίστα είναι ατέλειωτη. Αυτή είναι ζωή χωρίς περιγραφές γεγονότων. Βλέπω, ακούω, μυρίζω αισθάνομαι και αφήνω τους ήρωες μου να γιγαντωθούν μέσα μου.
Σε κάθε βιβλίο σας, υπάρχει ένα έναυσμα για να αρχίσετε να γράφετε; Στο τελευταίο σας βιβλίο ποιο ήταν αυτό το έναυσμα;
Κατ’ αρχή πάνω απ’ όλα πρέπει να έχω έμπνευση. Στη συνέχεια δημιουργώ την ιστορία στο μυαλό μου και φτιάχνω τους ήρωες που θα τη ζήσουν για να μου επιτρέψουν στη συνέχεια να την αφηγηθώ.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο η έμπνευση ήταν ένα παραμύθι που σκέφτηκα κάποια μέρα, κοιτάζοντας ένα κομμάτι ξύλου που επέπλεε στη θάλασσα. Είναι το παραμύθι του ξυλοκόπου, όπως αναφέρεται στο βιβλίο. Είναι ένα διδακτικό παραμύθι, όπως είναι όλα τα παραμύθια, όμως η σύλληψή του με σόκαρε εκείνη την ώρα και άρχισα να σχεδιάζω το βιβλίο, ορμώμενη από αυτή την εικόνα.
Θυμάστε την πρώτη φορά που γράψατε κάτι; Ήταν ποίημα; διήγημα; Ποια ήταν η πρώτη απόπειρα γραφής;
Στη Ε΄ Δημοτικού, στο τέλος της χρονιάς, αντί για έκθεση έγραψα ένα μικρό σκετσάκι. Ήταν ένα μικρό θεατρικό δρώμενο που αφορούσε τη σχολική χρονιά που τέλειωνε. Ο δάσκαλος το επαίνεσε πολύ, το ενέταξε στο πρόγραμμα εκδηλώσεων για το τέλος της χρονιάς και το έπαιξαν οι συμμαθητές μου. Από τότε δεν σταμάτησα ποτέ να γράφω. Διακρίθηκα σε σχολικούς διαγωνισμούς, μετά σε Παγκρήτιους και στη συνέχεια έλαβα μέρος και σε πολλούς άλλους. Βραβεύτηκα από την ΕΡΤ με το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα με το θεατρικό έργο «Το Τέλος Μιας Κωμωδίας», πήρα πρώτο βραβείο με το διήγημα «Με Αντίπαλο Τη Ζωή» και το δεύτερο βραβείο με το ποίημα «Άδειος Κόσμος». Έχω γράψει επίσης αρκετά πεζογραφήματα καθώς και παιδικά παραμύθια.
Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που να έπαιξε ρόλο διδακτικό για εσάς, κυρία Γαλανού;
Διδακτικό όχι, αλλά με επηρέασε πολύ. Ο Μενέλαος Λουντέμης με το βιβλίο του «Ένα παιδί μετράει τα άστρα», που αποτέλεσε σταθμό στη ζωή μου. Ακολούθησαν κι άλλα βιβλία του Λουντέμη και μετά πήγα στον Καζαντζάκη. Αυτοί οι δυο συγγραφείς με χάραξαν κυριολεκτικά. Μου αρέσει πολύ ο Καραγάτσης και ο Μυριβήλης και από τους νεότερους λατρεύω τον Γιάννη Ξανθούλη, που τον θεωρώ το πλέον πνευματώδη σύγχρονο συγγραφέα.
Πιστεύετε πως η σύγχρονη λογοτεχνική εποχή δίνει καλά δείγματα γραφής;
Πάντα γράφονται μοναδικά βιβλία, βιβλία διαμάντια αρκεί να ξέρεις να τα ξεχωρίσεις. Η εποχή μας είναι δύσκολη, το βιβλίο ακολουθεί κι αυτό το μινιμαλισμό που έχει επιβληθεί στη ζωή μας. Μέσα σε τόσο δύσκολες συνθήκες και σε «σειρήνες» που επιβάλλουν συγκεκριμένο τρόπο γραφής, κάποιοι αντιστεκόμαστε. Το καλό μυθιστόρημα, θεωρώ ότι αντιστέκεται σθεναρά.
Τώρα που βρισκόμαστε σε τροχιά ύφεσης, θεωρείτε πως περνάει ύφεση και ο Πολιτισμός;
Πιστεύω ότι σε εποχές ύφεσης, που ο κόσμος γίνεται πιο επιλεκτικός, θα επιβληθούν τα καλά βιβλία. Δεν υπάρχουν χρήματα για σπατάλες, άρα ο κάθε αναγνώστης θα σκεφτεί ποιο βιβλίο θέλει να αγοράσει. Το ίδιο ισχύει για κάθε μορφή τέχνης. Πιστεύω εν τέλει ότι ο Πολιτισμός θα είναι ίσως ο μόνος που θα βγει κερδισμένος από τη κρίση.
Όταν είστε φορτισμένη συναισθηματικά γράφετε με μεγαλύτερη ευκολία;
Τότε αποφεύγω να γράφω, το γράψιμο δεν το θεωρώ προσωπική εκτόνωση. Η συγγραφή από μόνη της μου δημιουργεί έντονα συναισθήματα, εξάρσεις και ένταση. Αν είμαι ήδη προσωπικά φορτισμένη, είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ στους ήρωες του βιβλίου μου, χώρια που είναι και άδικο γι΄αυτούς!
Η συγγραφή ενός βιβλίου, είναι από μόνη της μία προσωπική περιπέτεια του ίδιου του συγγραφέα. Όταν ένα έργο σας τελειώσει, τι είναι αυτό που συνήθως έχετε αποκομίσει;
Δεν υπάρχει ούτε σαν σκέψη η έννοια ωφελιμισμός. Ένα γέμισμα ψυχής είναι για μένα όταν γράφω. Είμαι γεμάτη συναισθήματα, ένταση, χαρά ή θλίψη. Βιώνω έντονα τα βιβλία και τους ήρωές μου. Όταν τελειώσω το βιβλίο, νοιώθω μοναξιά. Μου λείπουν όλοι τους!
Σε ένα γύρισμα της ζωής μπορεί να βρεθούμε από την ευτυχία στη δυστυχία και το ανάποδο. Ποιος ευθύνεται κατά τη γνώμη σας γι’ αυτά τα γυρίσματα της ζωής; Οι πράξεις μας; Ο χαρακτήρας μας; Ο Θεός; Η τύχη;
Η ζωή είναι ένας κύκλος, δεν έχει γωνίες, δεν περισσεύει πουθενά, δεν του λείπει τίποτα. Φανταστείτε λοιπόν μια ρόδα που έχει τα πάνω και τα κάτω της. Εγώ έτσι βλέπω τα πράγματα και αν η ρόδα κυλίσει στον κατήφορο, πέσει σε λακκούβα ή διαλυθεί, η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως τον οδηγό.
Όλα όσα συμβαίνουν σε έναν άνθρωπο, έχετε σκεφτεί ποτέ αν είναι «γραμμένα»; Αυτό που λέμε πεπρωμένο;
Πιστεύω στους ανθρώπους, στη δύναμη της θέλησης και στο μυαλό. Κάποια πράγματα συμβαίνουν, όταν πραγματικά θέλουμε να συμβούν. Γι’αυτό λοιπόν πριν ευχηθείτε τι θέλετε πραγματικά, σκεφτείτε το καλά. Πάντα υπάρχει και η άλλη όψη.
Τι κάνετε όταν είστε στεναχωρημένη και πληγωμένη από τις δυσκολίες της ζωής;
Παραπονιέμαι στην αρχή κι ύστερα στυλώνομαι στα πόδια μου και χαμογελώ. Λέω «είσαι καλά, είσαι ζωντανή, προχώρα». Αν κάνεις ένα μικρό βηματάκι και βγεις από τη θλίψη, είναι αρκετό. Το χαμόγελο σε περιμένει στην άλλη γωνία.
Η έκθεση μέσω της γραφής σας αγχώνει;
Δεν μου πολυαρέσει, είναι αλήθεια. Έχω πολύ καλούς φίλους και με αυτούς νοιώθω άνετα. Γενικά η πολυκοσμία δεν μου αρέσει. Κατά βάθος είμαι μοναχικό άτομο.
Έχετε κάποιο μότο στη ζωή σας, που πιστεύετε πως σας χαρακτηρίζει;
«Κοίτα λίγο χαμηλά», πάντα το λέω δυνατά, κάθε μέρα.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Άννα Γαλανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πεζά Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικά και ασχολήθηκε με τη Διαφήμιση και το Σχεδίασμα Εντύπων. Έχει βραβευτεί με το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα για το θεατρικό της έργο “Το τέλος μιας Κωμωδίας”, με το πρώτο βραβείο για το διήγημά της “Με αντίπαλο τη ζωή” και με το δεύτερο βραβείο για το ποίημα “Άδειος Κόσμος”. Έχει γράψει πεζογραφήματα και παιδικά παραμύθια. Από τις εκδόσεις Ωκεανίδα κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της: “Αντιμέτωποι με το χθες”, “Το παράπονό μου μια κραυγή”, “Οι τρεις φωτιές”. Από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο της με τίτλο “Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί”.
* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Μετέωρα» στις 18/4/2014.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
