Αναμφίβολα η διαδικασία της ταυτοποίησης της ιστορίας ενός μυθιστορήματος με την ιστορική στιγμή που καταγράφει είναι τεράστια σε αξία. Χρησιμοποιώντας μια ιδιαίτερη αφήγηση, επινοητική και ευφάνταστη, ο Πέτρος Κυρίμης καταφέρνει να μπορέσει ακόμη και ο πιο απαιτητικός αναγνώστης να παρακολουθήσει την αλληλουχία των γεγονότων και να συμμετάσχει σε μια ιστορία εποχής για την οποία πριν ήταν ανύποπτος.
Ο ίδιος πιστεύει ότι να εκφράζεσαι και να βλέπεις τον κόσμο μέσα από την λογοτεχνία δεν είναι πάντα μια ευχάριστη διαδικασία. Απεναντίας τις πιο πολλές φορές είναι μια τυραννία και απαιτείται πολύ σκληρή δουλειά, διότι μόνο η έμπνευση ή το ταλέντο δεν επαρκούν.
Τα βιβλία του είναι σάρκα από τη σάρκα του. Είναι από εκείνους τους συγγραφείς που εστιάζουν στη λεπτομέρεια, στα πρόσωπα των ηρώων, στη σφραγίδα που αφήνει η καθημερινότητά τους, όπως αυτή διαμορφώνεται στο περιθώριο των πιο σημαντικών στιγμών μιας χώρας και της ιστορίας της. Διότι η ιστορία μιας πόλης, και μάλιστα η ιστορία όπως περιγράφεται μέσα από τη λογοτεχνία, είναι η κοινή μας εμπειρία, ο δρόμος προς την αυτογνωσία και ο τρόπος για να δούμε τον εαυτό μας ξεκάθαρα.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος» το νέο βιβλίο σας με τίτλο «Κάποτε Στον Πειραιά». Ποια επίθετα θα χρησιμοποιούσατε για να το χαρακτηρίσετε, κύριε Κυρίμη;
Όσοι το διάβασαν το βρήκαν συγκλονιστικό. Εγώ λέω ότι είναι ένα καλό βιβλίο.
Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου βιβλίου σας;
Οι μνήμες για τον Πειραιά των παιδικών μου χρόνων. Για τον Πειραιά που αγάπησα.
Μέσα στο βιβλίο σας το πραγματικό μπλέκεται με το φανταστικό;
Όταν για να γράψεις επικαλείσαι τις μνήμες, αναγκαστικά μπαίνει η φαντασία, για να ενώσει τα κομμάτια. Πάντα κατά προσέγγιση.
Ποιος από τους πέντε ήρωες του βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας και ποιος σας «παίδεψε» πιο πολύ, διότι απείχε πολύ από τον δικό σας ψυχισμό;
Είμαι πιο κοντά στον Λουκά και στον Τσίχλα. Όμως, και ο Βασιλάκης ο μυταράς που είναι ας πούμε αντιήρωας δεν με παίδεψε. Όλοι οι χαρακτήρες, ακόμη και οι γυναικείοι, είναι κοντά μου. Πρόσωπα αγαπημένα.
Πώς είναι να εκφράζεσαι και να βλέπεις τον κόσμο μέσα από την λογοτεχνία, κύριε Κυρίμη;
Δεν είναι πάντα ευχάριστο, κυρία Δούλη. Τις πιο πολλές φορές είναι μια τυραννία, και πάντα σκληρή δουλειά. Μόνο η έμπνευση ή το ταλέντο δεν φτάνει.
Η εποχή μας θα μπορούσε να σας εμπνεύσει για κάποιο επόμενο μυθιστόρημα;
Δεν προλαβαίνω να γράψω για την εποχή μας. Το αφήνω για τους πιο νέους. Άλλωστε, «η εποχή μας» από μόνη της είναι ένα φτηνό μυθιστόρημα. Γράφουν γι’ αυτήν καμιά δεκαριά γυναίκες.
Όταν τελειώνετε τη συγγραφή του κάθε βιβλίου σας, ποιο είναι το συναίσθημα που σας κατακλύζει και πώς αποφορτίζεστε απ’ αυτό, για να προχωρήσετε στη συγγραφή του επόμενου βιβλίου σας;
Ανάμικτα συναισθήματα. Σαν να αποχωρίζομαι συνταξιδιώτες μιας μακράς κακοτράχαλης πορείας, και ταυτόχρονα ανακούφιση που έφτασα στον προορισμό μου. Στο σπίτι μου. Από εκεί και μετά για κάποιο διάστημα ασχολούμαι με πράγματα εκτός γραψίματος, ώσπου πάλι κάτι να έρθει να κάνει επιτακτική την ανάγκη… του ταξιδιού.
Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σας επηρέασε συγγραφικά κι έμεινε χαραγμένο στη μνήμη σας;
Όταν ήμουν παιδί, όλα τα διαβάσματα της κλασικής παιδικής λογοτεχνίας νομίζω ότι ήταν σημαντικά και διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μου. Μονοπάτια που οδήγησαν σε άλλους κλασικούς συγγραφείς και όχι μόνο. Ένα μικρό βιβλιαράκι, που νομίζω διάβασα και ξαναδιάβασα, ήταν «Τα γράμματα σε έναν νέο ποιητή» του Ρίλκε.
Στην εποχή της κρίσης η λογοτεχνία και η ανάγνωσή της τι μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο;
Το μόνο καταφύγιο, κυρία Δούλη.
Αφήνεστε στις επιλογές της μοίρας ή ο ίδιος κατευθύνετε τη μοίρα σας;
Δεν υπάρχει άνθρωπος που κατηύθυνε τη μοίρα του. Ο Έλιοτ στο «φονικό στην εκκλησιά» λέει πως μοναχά ο ανόητος νομίζει πως γυρίζει τον τροχό που απάνω του ο ίδιος γυρίζει.
Να σας δίνω λέξεις και να μου δίνετε σκέψεις, κύριε Κυρίμη;
Θάλασσα: Ταξίδια μακρινά ώς τη Τζαμάικα…
Πόλη: Την «Πόλη» του Καβάφη.
Αναμνήσεις: Κίτρινο χρώμα.
Λιμάνι: Λύπη. Μοναξιά.
Λέξεις: Όλα τα πτηνά μα και τα ερπετά μαζί.
Ήρωας: Αγάλματα. Ιδίως αυτά με τις κουτσουλιές επάνω.
Συγγραφέας: Μικροί Χριστοί επάνω σε σταυρούς.
Φιλία: Πολλοί φίλοι μικρή φιλία. Ένας φίλος μεγάλη φιλία (κινέζικη παροιμία).
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Πέτρος Κυρίμης γεννήθηκε στο Μοσχάτο στις 12 Ιανουαρίου του 1945.
Σπούδασε σκηνοθεσία τηλεόρασης και φωτογραφία, αλλά δεν ασχολήθηκε ποτέ επαγγελματικά με αυτά.
Το διάστημα 1982 – 1985 διετέλεσε Διευθυντής παραγωγής στη δισκογραφική εταιρεία Ιντερσάουντ.
Από το 1985 μέχρι το 2000 έζησε στη Γερμανία, στην πόλη του Ντίσελντορφ, όπου εργάστηκε για τρία χρόνια ως Διευθυντής προγράμματος στο Πανευρωπαϊκό Ελληνικό ραδιόφωνο «Το πρώτο».
Επίσης, εργάστηκε ως αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Ταχυδρόμος», η οποία διανέμεται σε όλη τη Γερμανία.
Από το 2006 έως το 2008 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα».
Άρχισε να γράφει από πολύ νέος στίχους για τραγούδια και ποίηση και, αργότερα, διηγήματα, θέατρο για παιδιά, νουβέλες, μυθιστορήματα.
Έγραψε επίσης σενάρια για τον Κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Το 1998 κυκλοφόρησε με επιτυχία η νουβέλα του «Η καρδιά του κότσυφα», η οποία μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα γερμανικά με οικονομική ενίσχυση του Υπουργείου Πολιτισμού, ως ένα από τα καλύτερα βιβλία των μεταναστών συγγραφέων.
Το τραγούδι του «Σαν άδειο τρένο η καρδιά μου» διακρίθηκε στο 21ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1982.
Τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Βούπερταλ για ξεχωριστή προσφορά στον χώρο της Τέχνης στη Γερμανία.
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος» το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Κάποτε στον Πειραιά».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 23 Μαρτίου 2020.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
