Στη ζωή μας πάντα χρειαζόμαστε ανθρώπους που να μάς εμπνέουν. Και μόνον η ήρεμη δύναμη τους και η θετική τους ενέργεια πολλές φορές αρκούν για να μάς δώσουν ώθηση.
Οπωσδήποτε η «πρώτη γραμμή» δεν είναι από τις ιδανικές θέσεις γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Πολλές φορές και από τα «μετόπισθεν» ξέρουν να εμπνέουν και να ενδυναμώνουν.
Η συγγραφή αποτελεί για τον Θοδωρή Δεύτο ένα πολύ όμορφο ταξίδι, στο οποίο καλεί και τους αναγνώστες του να συνταξιδέψουν μαζί του. Γι’ αυτό μέσα από τα βιβλία του θέλει να μοιραστεί μαζί τους σκέψεις, αγωνίες, ανησυχίες και απογοητεύσεις.
Ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των συγγραφέων που αποδεδειγμένα δεν μένουν μόνο στις ιδέες αλλά περνούν και στη δράση. Και δράση για εκείνον σημαίνει υλοποίηση.
Με μερικές από τις πιο ταραγμένες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, τα βάσανα του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, καταπιάνεται στο τελευταίο του μυθιστόρημα ο δημιουργός, αναπαριστώντας συγγραφικά και με μοναδικό τρόπο μια ολόκληρη εποχή.
Είναι από τους ανθρώπους που δείχνουν την τόλμη τους σε κάθε έκφανση της ζωής τους.
Είναι από τους συγγραφείς που αναζήτησαν και διεκδίκησαν το καινούργιο αποφεύγοντας τα εύκολα. Προτίμησε τα δύσκολα και άντεξε…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Σπουδάσατε Μαθηματικά, υπηρετήσατε τη δημόσια εκπαίδευση για τριάντα ολόκληρα χρόνια, έχετε διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης Ηπειρωτών Ιλίου, εκλεχτήκατε στο Δ.Σ. της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος και από το 2006 εκλέγεστε Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Ιλίου. Τι σημαίνει η συγγραφή για εσάς, κύριε Δεύτο, και ποια ανάγκη σας ικανοποιεί;
Η συγγραφή, την οποία ανακάλυψα σχετικά αργά στη ζωή μου, στα 45 μου, προέκυψε ως μια ανάγκη έκφρασης. Θέλησα να μοιραστώ με κάποιους ανθρώπους τις σκέψεις, τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τις απογοητεύσεις, κι έτσι ξεκίνησα δειλά–δειλά. Όμως, η επιτυχία ήρθε σχεδόν αμέσως και μου έδωσε φτερά να πετάξω σε πατρίδες χαμένες κυρίως, που συνηθίζουμε να τις αποκαλούμε αλησμόνητες, διότι πράγματι θα είναι πάντα στην καρδιά μας. Η συγγραφή λοιπόν είναι ένα πολύ όμορφο ταξίδι, στο οποίο καλείς και τους αναγνώστες σου να συνταξιδέψουν μαζί σου. Να νιώσουν, να σκεφτούν, να προβληματιστούν, να κλάψουν ίσως κι αυτοί μαζί με σένα.
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος» το νέο βιβλίο σας με τίτλο «Το πέρασμα αντίκρυ». Πώς επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο;
Αυτό είναι το πέμπτο βιβλίο μου που αφορά σε αλησμόνητες πατρίδες, αλλά αυτή τη φορά ασχολήθηκα με τη δική μου αλησμόνητη πατρίδα, καθώς η Βόρειος Ήπειρος είναι ο τόπος καταγωγής του πατέρα μου. Μπολιασμένος κι εγώ με τα ιδανικά αυτής της πατρίδος, θέλησα να φέρω το θέμα στην επιφάνεια, διότι με μεγάλη λύπη θα σας πω ότι το συγκεκριμένο θέμα είναι κρυμμένο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με τα το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι τίποτε γι’ αυτούς τους ηρωικούς Έλληνες που υπέμειναν τα πάντα κάτω από το πιο σκληρό κομμουνιστικό καθεστώς της Ευρώπης δεν αναφέρεται στα σχολικά βιβλία, έτσι ώστε τα Ελληνόπουλα να μαθαίνουν την ιστορία της πατρίδος τους.
Το μυθιστόρημά σας βασίζεται σε μαρτυρίες και πραγματικά γεγονότα. Ποιες δυσκολίες συναντήσατε κατά τη συγγραφή του και πώς τις ξεπεράσατε;
Φυσικά συνομίλησα με Έλληνες της μειονότητας που έκαναν πολλά χρόνια φυλακή, εξορίες, που βασανίστηκαν απάνθρωπα από το καθεστώς, κι αυτό διότι ήταν Έλληνες και ορθόδοξοι. Όμως, δεν συνάντησα καμία δυσκολία, καθώς ήταν ένα θέμα που το γνώριζα καλά σε πολύ μεγάλο ποσοστό, λόγω της καταγωγής μου.
Ένας έρωτας παλιός, αμαρτίες του παρελθόντος, αποκαλύψεις που συγκλονίζουν. Πόσο εύκολο είναι να σταθεί όρθιος κάποιος απέναντι σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις;
Όσοι από τους αναγνώστες σας επιλέξουν να διαβάσουν αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο, όπως το χαρακτηρίζουν οι χιλιάδες πλέον αναγνώστες του, θα έχουν μια εμπειρία αξεπέραστη, διότι αυτά που έχει περάσει ο Ελληνισμός στη Βόρειο Ήπειρο δεν μπορεί να τα συλλάβει ανθρώπου νους! Οι αναγνώστες λοιπόν αυτού του βιβλίου θα βρεθούν μπροστά σε σκηνές και αφηγήσεις που σπάνε κόκκαλα, θα κλάψουν, θα στεναχωρηθούν, κυρίως όμως θα μάθουν πράγματα που δεν τα γνωρίζουν, και είναι κρίμα να συμβαίνει σήμερα αυτό.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα 576 σελίδων. Σας αγχώνει μήπως εάν η ιστορία χάσει «κάπου» το ενδιαφέρον του αναγνώστη; Πόσο δύσκολο είναι να το διατηρήσετε αμείωτο μέχρι την τελευταία του σελίδα, κύριε Δεύτο;
Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά είναι τόσο δυνατό αυτό το βιβλίο από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα, που δεν με αγχώνει τίποτε απολύτως. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι διακρίσεις που έχει λάβει μέχρι τώρα είναι πολύ σημαντικές. Και εξηγούμαι. Το βιβλίο ήταν μέσα στα δέκα πρώτα για το 2019 στην ψηφοφορία των αναγνωστών σε ένα από τα μεγαλύτερα βιβλιοφιλικά site το «ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ», καταλαμβάνοντας την 7η θέση, όπως επίσης ήταν μέσα στα καλύτερα του μεγαλύτερου βιβλιοφιλικού site, «Βιβλίων Ορίζοντες».
Τι επιθυμείτε να αποκομίσουν οι αναγνώστες σας, όταν διαβάσουν και την τελευταία σελίδα του βιβλίου σας;
Ο μεγαλύτερος στόχος, αλλά και επιθυμία μου, κυρία Δούλη, είναι να καταφέρω να διαβάσουν αυτό το βιβλίο όσον το δυνατόν περισσότεροι Έλληνες, για να μάθουν την ιστορία της Βορείου Ηπείρου και των αδελφών μας Βορειοηπειρωτών, διότι δυστυχώς υπάρχει άγνοια γύρω από το θέμα και είναι ανεπίτρεπτο.
Έχετε γράψει μέχρι σήμερα έξι μυθιστορήματα πώς αισθάνεται ένας συγγραφέας, όταν κρατά στα χέρια του το νέο βιβλίο του;
Όπως αισθάνεται μια μάνα όταν γεννά ένα παιδί. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο! Είναι μια γέννα, μια αληθινή γέννα. Έχει προηγηθεί φυσικά μια εγκυμοσύνη με όλα τα άγχη και τις αγωνίες, μιας αληθινής εγκυμοσύνης.
Μετά τη συγγραφή κάθε βιβλίου αισθάνεστε μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στο αναγνωστικό σας κοινό;
Ξεκίνησα να γράφω, για να κάνω το κέφι μου, αλλά από την στιγμή που αυτή την προσπάθεια την αγκαλιάζουν όλο και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, αυξάνονται αυτόματα και οι υποχρεώσεις μου απέναντί τους. Αυτή την ευθύνη την αισθάνομαι, την κουβαλώ, ειδικά μετά από την επιτυχία που έκανε το «Σμύρνη, συγγνώμη» και η «Τραπεζούντα», από την οποία μπήκε θέμα στις Πανελλήνιες εξετάσεις, και προσπαθώ να ανταποκριθώ στις αυξημένες πλέον υποχρεώσεις που έχουν προκύψει.
Έχετε δεχτεί επιρροές από άλλους συγγραφείς, Έλληνες ή ξένους; Τι συνετέλεσε στη διαμόρφωση της δική σας συγγραφικής ταυτότητας;
Δεν το ξέρω αυτό, κυρία Δούλη. Σίγουρα όμως ασυναίσθητα παίρνεις πράγματα από τις εμπειρίες. Έτσι άλλωστε προχωρά η ζωή.
Κατά τη γνώμη σας, κύριε Δεύτο, κάθε βιβλίο αποτελεί κι ένα μικρό λιθαράκι στο μεγάλο οικοδόμημα της γνώσης;
Αν αναφέρεστε στα ιστορικά μυθιστορήματα που αποτελούν το πεδίο της δικής μου ενασχόλησης, θα σας έλεγα ασφαλώς και ναι, κάθε βιβλίο έχει να δώσει κάτι στον αναγνώστη. Λιγότερο ή περισσότερο δεν έχει σημασία, διότι αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Αναφορικά με «Το Πέρασμα Αντίκρυ» οι αναγνώστες έχουν να μάθουν πολλά άγνωστα στοιχεία, για τα οποία είμαι βέβαιος ότι δεν γνώριζαν απολύτως τίποτε.
Στην εποχή της ηλεκτρονικής πληροφόρησης και επικοινωνίας, θεωρείτε ότι το βιβλίο μπορεί να αντέξει;
Στην Αμερική είναι μόδα να διαβάζει κάποιος ένα βιβλίο από την ταμπλέτα του, εδώ δεν έχει προχωρήσει και θα αργήσει να έρθει. Πάντως, για να σας πω τη δική μου άποψη, αν δεν πιάσω ένα βιβλίο στα χέρια μου, να το ξεφυλλίσω, να το μυρίσω, να το χαϊδέψω, δεν το αισθάνομαι, δεν το αγαπώ.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Θοδωρής Δεύτος γεννήθηκε στα Γιάννενα και σπούδασε Μαθηματικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση για τριάντα χρόνια, έχει διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης Ηπειρωτών Ιλίου (2001-2011) και το 2006 εκλέχτηκε στο Δ.Σ. της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος. Από το 2006 εκλέγεται Δηµ. Σύμβουλος στον Δήμο Ιλίου.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 2004 και έκτοτε έχουν εκδοθεί έξι βιβλία του: «Ο ηπειρωτικός γάμος», «Μη ρωτάς γιατί», «Σμύρνη, συγγνώμη», «Μήπως αγάπησα λάθος πατρίδα;», «Τραπεζούντα, το διαμάντι της Ανατολής», «Είμαι πολίτισσα, τζάνουμ!».
Το τελευταίο του βιβλίου έχει τίτλο «Το πέρασμα αντίκρυ» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος».
*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 28 Φεβρουαρίου 2020.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
