ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΒΒΑΚΗ: «Ο απόλυτος έρωτας δεν έχει προδιαγραφές»

Oνειρεύεται ένα μέλλον που κάθε στιγμή του θα έχει νόημα. Ένα μέλλον που θα διακατέχεται από δημιουργικό πυρετό και συναισθηματική ένταση. Σημειώνει πως η γραφή τής επιτρέπει να παραμένει ανθρώπινη μέσα σε ένα δημόσιο ψυχιατρικό σύστημα, που δρα κανιβαλιστικά απέναντι σε θεραπευτές και θεραπευόμενους. Γνωρίζει πως δημιουργώ σημαίνει ζω δυο φορές.

Γνωρίζει επίσης πως τη γνώση την κατακτάς ακόμη και μέσα από τα λάθη και τις αποτυχίες. Η εμπειρία για εκείνη είναι ένας δρόμος, τον οποίο πρέπει ούτως ή άλλως να δρασκελίσεις, είτε με επιτυχία είτε όχι. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που η έκθεσή της στο κοινό την τρομάζει. Είναι ήρεμη, ευαίσθητη, σεμνή και αφοσιωμένη στο λειτούργημά της.

Η Χριστίνα Σαββάκη είναι μια ρομαντική δημιουργός, που ταξιδεύει σε άγνωστα πελάγη και μοιράζεται τις γοητευτικές της περιπέτειες με τους αναγνώστες της, οι οποίοι θα ήθελε να βιώνουν την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση που βιώνει κι η ίδια όταν γράφει.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Η πρώτη σας συγγραφική απόπειρα, κυρία Σαββάκη, έχει τον τίτλο «Ζωή σαν λευκή νύχτα» με την υπογραφή ενός μεγάλου εκδοτικού οίκου, του εκδοτικού οργανισμού Λιβάνη. Πώς αισθάνεστε;
Πλέω σε πελάγη ευτυχίας, αν και υπάρχουν στιγμές, που η «έκθεση» στο κοινό με τρομάζει. Ευχαριστώ θερμά τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη, που έδωσε σάρκα και οστά στο όνειρό μου, φέρνοντάς με ταυτόχρονα αντιμέτωπη με νέες προκλήσεις.

Πρόκειται για ένα βιβλίο αφιερωμένο στον απόλυτο έρωτα. Θέλετε να μας μιλήσετε για τους ήρωες και την ιστορία τους;
Το βιβλίο αναφέρεται στην πορεία μιας γυναίκας στον χώρο και στον χρόνο. Μια πορεία που σημαδεύεται από το τραύμα της απώλειας και που νοηματοδοτείται από τον Έρωτα και τον Θάνατο.
Η προδοσία ενός έρωτα που έχει βιώσει απόλυτα, οδηγεί τη Λευκή να εγκαταλείψει τον εραστή, την πατρίδα και την ταυτότητά της, εγκαταλείποντας ταυτόχρονα το ρομαντικό κομμάτι του εαυτού της, εκείνο που πιστεύει στην ιδανική, παντοτινή αγάπη. Γεννιέται έτσι η Μπλανς, μια συλλέκτρια εμπειριών, μια γυναίκα που περιφέρεται χωρίς να πιστεύει σε τίποτα – και που παραφέρεται. Πληγώνει και πληγώνεται. Καταστρέφει και καταστρέφεται. Με τις ακραίες συμπεριφορές της προκαλεί τη Μοίρα, αναζητώντας ενδόμυχα την αποδοχή και άρα τη λύτρωση.
Οι αντρικές φιγούρες του βιβλίου ενσαρκώνουν διάφορες διαστάσεις του Έρωτα. Την προδοσία, την αφοσίωση, το πάθος, τη ζήλια, την επικοινωνία, τη συντροφικότητα, τη δέσμευση…
Η Μπλανς ταλαντεύεται ανάμεσα σ’ αυτές τις διαστάσεις. Το ποια ή ποιες θα επιλέξει στο τέλος, σας αφήνω να το ανακαλύψετε διαβάζοντας το βιβλίο.

Πιστεύετε πως μόνο οι γυναίκες βιώνουν απόλυτα τον έρωτα;
Όχι, δεν πιστεύω κάτι τέτοιο. Θα ήταν πολύ άδικο για τους άντρες. Όλα τα ανθρώπινα πλάσματα μπορούν να ερωτευτούν παράφορα. Το πού, το πώς και το πότε, δεν το γνωρίζει κανείς. Ο απόλυτος έρωτας δεν έχει προδιαγραφές.

Το βιβλίο το είχατε από την αρχή στο μυαλό σας; Οι ήρωες, η πλοκή ήταν προδιαγεγραμμένα; Οι ήρωες δεν αυτονομούνται κάποιες φορές;
Ήξερα σίγουρα από πού ήθελα να ξεκινήσω. Ήξερα επίσης τι ήθελα να πω και εν μέρει πού ήθελα να καταλήξω. Αλλά σίγουρα στην πορεία προέκυψαν σκέψεις, συναισθήματα και γεγονότα που δεν υπήρχαν στο μυαλό μου αρχικά. Οι ήρωες έχουν τη δική τους αυτονομία. Πολλές φορές ενσαρκώνουν κομμάτια του συγγραφέα ασυνείδητα μέχρι πρότινος στον ίδιο, ρίχνοντας έτσι φως στις αθέατες πλευρές του.

Ποια βιβλία έχουν επηρεάσει τη ζωή σας;
«Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» του Λειβαδίτη. «Μαρία Νεφέλη» του Ελύτη. «Τα άνθη του κακού» του Μπωντλέρ. «Περηφάνια και προκατάληψη» της Τζέην Ώστεν. «Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο» του Θανάση Βαλτινού. «Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου» του Μουρακάμι. «Μετάξι» του Αλεσσάντρο Μπαρίκο.

Σε μικρή ηλικία είχατε φανταστεί τον εαυτό σας συγγραφέα;
Το είχα ονειρευτεί, κυρία Δούλη, αλλά δεν τόλμησα ποτέ να το διανοηθώ.

Θα σας ενδιέφερε να πειραματιστείτε και με άλλα ήδη γραφής, κυρία Σαββάκη;
Ίσως με την ποίηση… Αν ποτέ ο λόγος μου αποκτήσει την απαραίτητη μεστότητα, και τα βιώματά μου τέτοιο εύρος και βάθος, που να μπορούν να συμπυκνωθούν σε στίχους…

Θεωρείτε πως θα επηρεάσει η διάδοση των e-books τη λογοτεχνία και την ανάγνωση βιβλίων;
Αν και είμαι λάτρης της έντυπης μορφής του βιβλίου, η ηλεκτρονική εκδοχή του θα μπορούσε να διευκολύνει την πρόσβαση του αναγνωστικού κοινού σε λογοτεχνικά έργα, ειδικά σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως τα μικρά νησιά.

Έxετε φιλίες στον χώρο τού βιβλίου;
Όχι. Προς το παρόν τουλάχιστον…

Έχετε σπουδάσει ψυχολογία και έχετε εξειδικευτεί στην κλινική ψυχολογία παιδιού, εφήβου και ενηλίκου με μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Πόσο σας βοήθησαν οι σπουδές σας, στην συγγραφή;
Αντλώ πολλά από τις γνώσεις μου στην ψυχολογία για να σκιαγραφήσω έναν χαρακτήρα. Πιο βοηθητικές ωστόσο είναι για μένα οι δεξιότητες ενσυναίσθησης –το να μπορείς να μπεις στη θέση του άλλου– που αποκτά ένας ψυχολόγος με την κλινική εμπειρία.

Εργάζεστε στην Ψυχιατρική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου της Ρόδου. Η δουλειά σας είναι δύσκολη και απαιτεί μεγάλα ψυχικά αποθέματα. Η συγγραφή σάς αποφορτίζει;
Σίγουρα ναι. Η γραφή μού επιτρέπει να παραμένω ανθρώπινη μέσα σε ένα δημόσιο ψυχιατρικό σύστημα, που δρα κανιβαλιστικά απέναντι σε θεραπευτές και θεραπευόμενους.

Η δουλειά σάς φέρνει σε επαφή με πολύ κόσμο και μάλιστα με τον ανθρώπινο πόνο. Ποια συναισθήματα θέλετε να προκαλείτε στους ανθρώπους και ποια στους αναγνώστες σας;
Στους ασθενείς μου θα ήθελα να προκαλώ ανακούφιση. Στους δικούς μου ανθρώπους συναισθήματα αληθινά, όποια κι αν είναι αυτά. Όσο για τους αναγνώστες μου… θα ήθελα να βιώνουν την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση που βιώνω κι εγώ όταν γράφω. Θα ήθελα να προκαλώ κάτι αυθεντικό και δυνατό. Κι αυτό νομίζω ισχύει για όλους τους τομείς της ζωής μου.

Τι σας οδήγησε να ασχοληθείτε μ’ ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, την ψυχολογική στήριξη σε άτομα με αναπηρία; Απαιτούνται κάποιες ειδικές δεξιότητες;
Ποτέ δεν αντιμετώπισα τα άτομα με αναπηρία σαν άτομα διαφορετικά από τα υπόλοιπα. Ωστόσο, οι άμυνες που έχουν αναπτύξει, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες, καθιστούν τη στήριξή τους ιδιαίτερα δύσκολη. Έχουν την πεποίθηση πως κάποιος χωρίς αναπηρία δεν μπορεί να τους καταλάβει. Ως θεραπευτής πρέπει να είσαι έτοιμος να υποστείς αυτό το είδος έμμεσης επιθετικότητας: πως παρά τις γνώσεις και τις καλές σου προθέσεις είσαι ανεπαρκής. Είναι σαν να τρως γροθιά στο στομάχι. Αν το αντέξεις, μπορείς αργά και σταθερά να χτίσεις μια θεραπευτική σχέση.

Πιστεύετε πως ο χωρίζεται ο κόσμος σε κατηγορίες;
Δεν πιστεύω πως ο κόσμος χωρίζεται σε κατηγορίες. Μικρότερη πίστευα στο Καλό και στο Κακό, όπως γίνεται στα παραμύθια. Σήμερα θεωρώ πως το καλό και το κακό είναι αλληλένδετα, συνυπάρχουν μέσα μας. Αυτή η αντίφαση που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση με μαγεύει. Νομίζω πως γι’ αυτό επέλεξα να γίνω ψυχολόγος. Κι αυτή την ταλάντευση θα ήθελα να αναδείξω μέσα από τα βιβλία μου.

Πρόσφατα η ιδιαίτερη πατρίδα σας, η Ρόδος, πλήγηκε από τη θεομηνία. Κι αυτό μεταφράζεται σε πολλές απώλειες ανθρώπινες, υλικές, ψυχικές. Πώς αισθάνεστε, αντικρίζοντας την ιδιαίτερη πατρίδα σας να μετρά πληγές;
Νιώθω βαθιά οδύνη γι’ αυτούς που έφυγαν τόσο άδικα, αλλά και για όσους είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται. Απέναντι στα στοιχεία της φύσης δεν μπορώ να αισθανθώ παρά δέος. Όταν οι ευθύνες είναι ανθρώπινες όμως, ένα είναι το συναίσθημα: θυμός.

Πώς ονειρεύεστε το μέλλον σας;
Ονειρεύομαι ένα μέλλον που κάθε στιγμή του θα έχει νόημα. Ένα μέλλον που θα διακατέχεται από δημιουργικό πυρετό και συναισθηματική ένταση. Ένα μέλλον όπου θα μπορώ να γράφω όσα σκέφτομαι και αισθάνομαι, όπου οι ήρωες που θα σκιαγραφώ θα δραπετεύουν από το χαρτί και θα φτάνουν ώς τις καρδιές των αναγνωστών μου.

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η Χριστίνα Σαββάκη γεννήθηκε στη Ρόδο. Σπούδασε ψυχολογία στη Γαλλία, όπου και εξειδικεύτηκε με μεταπτυχιακές σπουδές στην κλινική ψυχολογία παιδιού, εφήβου και ενηλίκου.
Επίσης απέκτησε κατάρτιση στις τεχνικές της εικαστικής ψυχοθεραπείας και της δημιουργικής γραφής.
Από το 2000 ζει στη Ρόδο, όπου διατηρούσε για πολλά χρόνια ιδιωτικό γραφείο και παράλληλα παρείχε ψυχολογική στήριξη σε άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους, ενώ σήμερα εργάζεται στην ψυχιατρική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου.
Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο κοριτσιών.

* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 24/12/2013.

Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!