Ύστερα από αρκετό καιρό το Δημοτικό Συμβούλιο Μετεώρων θύμισε ότι είναι -και πρέπει να είναι- ο κατεξοχήν χώρος πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι διαφορετικές απόψεις, οι ερωτήσεις της αντιπολίτευσης και οι απαντήσεις της δημοτικής Αρχής είναι θεμιτές και αποτελούν απαραίτητο κομμάτι της λειτουργίας του.
Η τελευταία συνεδρίαση είχε ένταση. Είχε αιχμές, αναφορές στο παρελθόν και στιγμές, κατά τις οποίες η πολιτική αντιπαράθεση έγινε προσωπική. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το όριο που καλό είναι να μη χάνεται. Διότι για τον πολίτη μικρότερη σημασία έχει ποιος είπε την πιο αιχμηρή ατάκα και μεγαλύτερη τι απάντηση δόθηκε στο ερώτημα που την προκάλεσε.
Και αυτή τη φορά υπήρχαν ερωτήματα με πραγματικό ενδιαφέρον.
Το νέο σχέδιο πόλης αφορά μια εκκρεμότητα δεκαετιών και εκατοντάδες ιδιοκτήτες που περιμένουν δρόμους και βασικές υποδομές. Η αντιπολίτευση οφείλει να ρωτά πού βρίσκονται οι μελέτες, ποιοι δρόμοι θα γίνουν και πότε. Η δημοτική Αρχή, από την άλλη, δικαιούται να υπενθυμίζει τι παρέλαβε και ποιες ευθύνες θεωρεί ότι υπάρχουν για όσα δεν έγιναν στο παρελθόν. Στο τέλος όμως εκείνο που θα κριθεί δεν είναι ποιος είχε την τελευταία κουβέντα στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά η υλοποίηση των έργων.
Το ίδιο ισχύει και για όσα άλλα ακούστηκαν στη συνεδρίαση. Οι έλεγχοι και τα πρόστιμα για τις συνδέσεις στην αποχέτευση, η προσπάθεια να αποκτήσει το κέντρο της Καλαμπάκας μια ενιαία αισθητική μέσα από το Open Mall, τα προβλήματα ύδρευσης στον ορεινό όγκο και η παραδοχή ότι κάτοικοι έχουν ταλαιπωρηθεί είναι ζητήματα πολύ πιο σημαντικά από οποιαδήποτε λεκτική αντιπαράθεση.
Ίσως λοιπόν η επιστροφή των πολιτικών αντιπαραθέσεων να μην είναι κατ’ ανάγκην κακό σημάδι. Αρκεί οι κόντρες να παράγουν απαντήσεις και οι απαντήσεις αποτέλεσμα, διότι στο τέλος της ημέρας αυτό είναι που ενδιαφέρει περισσότερο τον πολίτη: όχι ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις μέσα στην αίθουσα, αλλά τι άλλαξε έξω από αυτήν.












































