Όταν γράφει, γίνεται κάθε φορά ο ήρωας που περιγράφει, φορά το δέρμα του, δανείζεται τα μάτια του, για να δει τα γεγονότα. Ψυχαναλύεται δια της γραφής, ψυχαναλύει τον άλλον, κατανοεί την ανθρώπινη φύση. Γράφει από δική της ανάγκη, κι ο τρόπος με τον οποίον γράφει είναι συγκινητικός. Ποτέ δεν επαναπαύεται, ποτέ δεν επιλέγει την εύκολη λύση. Πιστεύει στη λογοτεχνία, την αγαπά, τη σέβεται και αναζητά διαρκώς κάτι καινούργιο.
Η Σοφία Δημοπούλου δεν είναι μόνο συγγραφέας αλλά και ερευνήτρια. Στον κόσμο της η συγγραφή και η Τέχνη συναντιούνται αρμονικά, για να ζωντανέψουν το όνειρο. Ο λόγος και η πλοκή αναδύονται ως βασικοί άξονες στη διάρθρωση της ιστορίας του κάθε συγγραφικού έργου της.
Λέει ότι σε κάθε βιβλίο της υπάρχει πάντα ένας ήρωας που έχει αρκετά χαρακτηριστικά από τη δική της προσωπικότητα, κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφύγει, καθώς ο εαυτός της είναι αυτός που γνωρίζει καλύτερα.
Συνδυάζοντας τη φαντασία με την έρευνα, μας ταξιδεύει στην ιστορία των ηρώων της, και με εύληπτη λογοτεχνική γλώσσα δημιουργεί μια μυθοπλασία με υψηλή αισθητική και παιδαγωγική αξία.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
«Πώς υφαίνεται ο χρόνος» είναι ο τίτλος του τελευταίου σας μυθιστορήματος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός».Εάν σας ζητούσα να δώσετε μια ταυτότητα στο μυθιστόρημά σας, ποια θα ήταν αυτή, κυρία Δημοπούλου;
Είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με ιστορικό φόντο το τέλος του 19ου αιώνα, που έχει κεντρική ιδέα την επίδραση του παρελθόντος στο παρόν μας. Ο βασικός κορμός του είναι η μυθοπλασία, εμπεριέχει όμως πολλά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα και προσπαθεί να αναπλάσει την εποχή εκείνη με τις ιδιαίτερες κοινωνικές πτυχές της.
Ποιο είναι το χαρακτηριστικό αυτού του μυθιστορήματος που θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα του, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα πολυσέλιδο βιβλίο;
Έχει πλούσια πλοκή και αρκετά συναισθήματα και νομίζω, κυρία Δούλη, ότι μέσα από την ιστορία μπορεί κανείς να παρασυρθεί στη δίνη μιας άλλης νοσταλγικής εποχής.
Θανάσιμα μυστικά, ανατροπές, κρυφοί έρωτες, αμαρτωλές σχέσεις, πάθη και λάθη … Ποιες άλλες λέξεις και επίθετα χαρακτηρίζουν το μυθιστόρημά σας;
Όλα, πιστεύω, και άλλα ακόμη· δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, αγώνας για αυτοδιάθεση και ελευθερία, όνειρα και διαψεύσεις.
Διαβάζοντας το βιβλίο σας, ο αναγνώστης νιώθει πολλά από τα αντικρουόμενα συναισθήματα των πρωταγωνιστών σας, όπως απελπισία και ελπίδα, έρωτα και απώλεια, σπαραγμό και αισιοδοξία. Ποιο συναίσθημα θα θέλατε να τον προβληματίσει περισσότερο, κυρία Δημοπούλου;
Θα ήθελα ακριβώς αυτό: να νιώσει την πάλη του ανθρώπου ανάμεσα σε αντικρουόμενα συναισθήματα. Αυτό εξάλλου χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση και την τραγικότητά της.
Εσείς λειτουργείτε περισσότερο με το συναίσθημα ή με τη λογική;
Τις περισσότερες φορές λειτουργώ με το συναίσθημα, κυρία Δούλη, κι αυτό με έχει φέρει αντιμέτωπη με αρκετά προβλήματα. Καθώς μεγαλώνω κι έπειτα από πολλή δουλειά με τον εαυτό μου, έχω καταφέρει να ισορροπώ ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημά μου, για να προστατεύομαι περισσότερο.
Έχουν οι ήρωές σας κάποιο κοινό με τον χαρακτήρα σας ή είναι κάτι που αποφεύγετε να αποτυπώνετε στις ιστορίες των βιβλίων σας;
Σε κάθε βιβλίο μου υπάρχει πάντα ένας ήρωας που έχει αρκετά χαρακτηριστικά από τη δική μου προσωπικότητα· δεν μπορώ να το αποφύγω αυτό, καθώς ο εαυτός μου είναι αυτός που γνωρίζω καλά. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, για παράδειγμα, η Νάνα έχει αρκετά από τα δικά μου στοιχεία, τους προβληματισμούς και τους φόβους μου κυρίως.
Πόσο εύκολο είναι για έναν συγγραφέα να μπαίνει τόσο βαθιά στην ψυχή ενός ήρωα που γέννησε η φαντασία του;
Όταν γράφω, γίνομαι κάθε φορά ο ήρωας που περιγράφω, φορώ το δέρμα του, δανείζομαι τα μάτια του για να δω τα γεγονότα. Είναι αντίστοιχη διαδικασία με αυτή που ακολουθεί ένας ηθοποιός, μόνο που το δικό μου εκφραστικό μέσο είναι μόνο οι λέξεις.
Είστε μια πολυάσχολη σύγχρονη γυναίκα, αλλά αφιερώνετε πολύ χρόνο στη γραφή.Τι είναι η γραφή για εσάς; Είναι ανάγκη; Πονά ή ανακουφίζει; Μεταπλάθει ή ελευθερώνει;
Η γραφή είναι ο τρόπος που έχω να κατανοήσω τον κόσμο. Ψυχαναλύομαι δια της γραφής, ψυχαναλύω τον άλλο, τον έξω από μένα άνθρωπο, κατανοώ την ανθρώπινη φύση. Γράφω λοιπόν πρωτίστως από δική μου ανάγκη, κι αυτή η ανάγκη είναι ίδια σε όλους, όσοι ασχολούμαστε με την Τέχνη. Ειδικά με τη γραφή, κυρία Δούλη, βλέπεις τους ανθρώπους – και τον εαυτό σου– από απόσταση, κι αυτό βοηθά να εντοπίζεις τις ιδιαιτερότητες της ανθρώπινης φύσης, τα λάθη ή τα σωστά μας. Αυτό κάποτε είναι επώδυνο, αλλά τελικά σε απελευθερώνει και ίσως σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, είτε είσαι ο συγγραφέας είτε ο αναγνώστης της ιστορίας.
Σε ποιους απευθύνεστε για να αντλήσετε δύναμη, επιβεβαίωση αλλά και συμβουλές σχετικά με τη δουλειά σας και γενικότερα με τη ζωή σας;
Δύναμη και επιβεβαίωση παίρνω μέσα από την οικογένεια και τη δουλειά μου. Ειδικά σε σχέση με τη συγγραφική μου δουλειά, έχω δυο αγαπημένους φίλους, την κρίση των οποίων εμπιστεύομαι πάντα. Γενικά, έχω γύρω μου αγαπημένα πρόσωπα, που εκτιμώ αφάνταστα τη στήριξή τους.
Πώς θα χαρακτηρίζατε την εκδοτική παραγωγή στην Ελλάδα σήμερα; Και ποια είναι τα συναισθήματά σας που ανήκετε στο δυναμικό των εκδόσεων Ψυχογιός, ενός από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους στη χώρα;
Σήμερα η αγορά κατακλύζεται από τίτλους σε μικρότερο αριθμό αντιτύπων ο καθένας σε σχέση με το παρελθόν. Οι εκδοτικοί οίκοι αντιμετωπίζουν φοβερές δυσκολίες με την αυξημένη φορολογία, την έλλειψη ρευστότητας, τη μείωση του αναγνωστικού κοινού. Παρ’ όλα αυτά, βγαίνουν αρκετά καλά βιβλία, που δυστυχώς δεν προλαβαίνουν να κάνουν όλη την πορεία που τους αξίζει, με την πληθώρα των νέων βιβλίων, που γρήγορα διεκδικούν την προσοχή του κοινού. Οι εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένας από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι ενταγμένη στο συγγραφικό τους δυναμικό.
Πώς υφαίνεται για εσάς ο χρόνος, κυρία Δημοπούλου;
Με λάθη, με αγώνα, με κλάμα, με υπομονή, με προσπάθεια, με ελπίδα, με όνειρα, με γέλιο, με αισιοδοξία, με απελπισία, με όλα αυτά τέλος πάντων που ορίζουν την ανθρώπινη φύση.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Σοφία Δημοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, η καταγωγή της όμως είναι από τα Λουσικά, ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα. Σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό πόλεων και κτηρίων.
Εργάστηκε ως μηχανικός στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και ασκεί το επάγγελμά της ως σήμερα. Παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή και την ποίηση και παραδίδει μαθήματα δημιουργικής γραφής, έχοντας ολοκληρώσει το πρόγραμμα «Δημιουργική ανάγνωση και γραφή της πεζογραφίας» του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει γράψει άλλα τέσσερα μυθιστορήματα, ενώ διηγήματά της έχουν κατά καιρούς συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, σε ηλεκτρονικά περιοδικά (themachine.gr, fractal.gr, diastixo.gr) και σε εφημερίδες. Διηγήματα και ποιήματά της υπάρχουν και στον ιστότοπό της www.sophiadimopoulou.gr. Το «Πώς υφαίνεται ο χρόνος» είναι το τελευταίο της μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 5 Απριλίου 2019.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
