Τα λόγια της μάνας της, τα μάτια της –εκείνα τα μάτια που είχαν δει τόσα πολλά και μια ψυχή που είχε ζήσει άλλα τόσα– εξέπεμπαν βαθιά θλίψη και πόνο, αλλά συγχρόνως και μια γλυκιά, σχεδόν σιωπηλή προσμονή: Κάποιος να καταγράψει την πολυκύμαντη ζωή της, τότε που η διαδρομή της μοιραία έφτανε στο γέρμα της. Αυτή η προσμονή άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές της δευτερότοκης κόρης της, που ένιωσε ότι της το χρωστούσε. Άλλωστε, εκείνη τους είχε δώσει τα πάντα κι αυτό το βιβλίο ήταν το ελάχιστο αντίδωρο αγάπης προς εκείνη.
Η πένα της οπλίστηκε σχεδόν αυτόματα. Σαν χείμαρρος, βιώματα, μνήμες και γεγονότα βρήκαν διέξοδο στο άγραφο χαρτί, συνθέτοντας τη μοναδική διαδρομή ζωής τής αείμνηστης Ελευθερίας Μπέμπελου -Κωστοπούλου. Κάπως έτσι ήρθε η δικαίωση για εκείνη και συνάμα η λύτρωση για τη Θωμαή.
Η συντοπίτισσά μας Θωμαή Κωστοπούλου, αν και καταξιωμένη Ιατρός-Καρδιολόγος, αποδεικνύει πως δεν υστερεί σε τίποτε από μία επαγγελματία συγγραφέα, διότι έβαλε την ψυχή της σε αυτό το πόνημα, και, όπως πιστεύει και η ίδια, η ψυχή είναι το σημαντικότερο εργαλείο για την επίτευξη κάθε στόχου και σκοπού.
Διαβάζοντας την ιστορία τής αείμνηστης Ελευθερίας, δεν κρύβω ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που λύγισα, σίγουρα όμως βγήκα σοφότερη.
Αυτό που κρατώ σαν φυλαχτό είναι τα λόγια της, που απλόχερα μας χάρισε μέσα από αυτή τη συνέντευξη η κόρη της: Να είμαστε ευγνώμονες για όσα μας προσφέρει η ζωή, να μην υποτιμάμε κανέναν, διότι όλοι αξίζουμε καλοσύνη και κατανόηση, να εργαζόμαστε με συνέπεια και αφοσίωση, και πάνω απ’ όλα να λέμε «ευχαριστώ».
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κυρία Κωστοπούλου, όταν κράτησα στα χέρια μου το πρώτο σας συγγραφικό πόνημα, συγκινήθηκα βαθιά. Πρόκειται για ένα βιβλίο, που από την κάθε αράδα του, την κάθε σελίδα του αναβλύζουν έντονα συναισθήματα. Θέλετε να μας πείτε πώς ξεκίνησε η ιδέα της συγγραφής του;
Με την πάροδο των ετών ολοένα και συχνότερα η μητέρα μου άρχισε να μονολογεί και να αφηγείται τα παθήματά της σε κάποιον αόρατο ακροατή. Κατάλαβα ότι ήθελε να τα επικοινωνήσει. Τα λόγια της, τα μάτια της, εξέπεμπαν βαθιά θλίψη, πόνο, αλλά συγχρόνως και προσμονή κι ελπίδα ότι κάποιος θα τα κατέγραφε. Έτσι, άγγιξε ευαίσθητες χορδές μου. Εκείνη μας είχε δώσει τα πάντα. Όφειλα λοιπόν να της το ανταποδώσω. Ένιωσα ότι της το χρωστούσα.
Το «Ελευθερία-Σπάζοντας τα δεσμά», από τις εκδόσεις «Νοών», έχει ως κεντρικό πρόσωπο τη μητέρα σας, αλλά πρωταγωνιστούν κι άλλα πρόσωπα της οικογενείας σας. Δεν είναι δύσκολο για κάποιον που γράφει να αφηγείται προσωπικά βιώματά του και άγνωστες οικογενειακές πτυχές;
Όταν οι αφηγήσεις αγγίζουν δύσκολες στιγμές αγαπημένων ανθρώπων, αναπόφευκτα το κείμενο θα φέρει έντονο το συναισθηματικό φορτίο τού συγγραφέα. Η δυσκολία λοιπόν έγκειται στο να καταφέρει ο συγγραφέας να καταγράψει τα αληθινά βιώματα των προσώπων που εμπλέκονται με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντικειμενικότητα και έμφαση στην αλήθεια.
Ποια εσωτερική ανάγκη σας ώθησε να πάρετε μολύβι και χαρτί και να αφηγηθείτε τη δύσκολη, σκληρή αλλά με αίσιο τέλος προσωπική διαδρομή της μητέρας σας;
Ένιωθα πως, αν μοιραζόμουν την ιστορία της, μια ζωή σημαδεμένη από πόνο, αδικία και έλλειψη αγάπης, αλλά και από υπομονή, προσπάθεια και πείσμα, αυτό θα είχε δύο συνέπειες: αφενός μια δική της ικανοποίηση και δικαίωση, ίσως ακόμη και μια απάλυνση του πόνου που είχε βιώσει, και αφετέρου μια υπενθύμιση προς όλους ότι η εσωτερική μας δύναμη μπορεί να μεταμορφώσει την πορεία της ζωής μας, αρκεί να την ανακαλύψουμε.
Παλαιότερα, μαρτυρίες από προηγούμενες γενιές κρύβονταν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Τι άλλαξε κατά την άποψή σας και αρχίσαμε να μιλάμε περισσότερο, και οι λογοτέχνες να γράφουν τις προσωπικές τους μαρτυρίες;
Ίσως αντιληφθήκαμε ότι τα προσωπικά βιώματα δεν είναι απλά ιστορίες, αλλά αλήθειες που εμπεριέχουν αυθεντικά συναισθήματα, τα οποία μπορούν να ενσωματωθούν στην ψυχή τού αναγνώστη και να γίνουν ένα με δικούς του φόβους, ελπίδες και προσδοκίες. Μπορούν να εμπνεύσουν, να παρηγορήσουν, να διαμορφώσουν συνειδήσεις και να λειτουργήσουν ως παράδειγμα προς μίμηση ή και αποφυγή.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι πιο γόνιμο υπέδαφος για έναν συγγραφέα η φαντασία ή τα προσωπικά βιώματα;
Είναι δύο αλληλένδετα και απαραίτητα στοιχεία κάθε συγγραφικού έργου. Ωστόσο, τα προσωπικά βιώματα αποτελούν το εφαλτήριο, από το οποίο η φαντασία χτίζει χαρακτήρες, νοήματα και κόσμους. Η αναλογία φαντασίας-βιώματος γεννά έργα διαφορετικά, όπως αυτοβιογραφίες, μυθιστορήματα ή έργα επιστημονικής φαντασίας.
Μέσα από τις σελίδες τού οικογενειακού δράματος καταφέρνετε να αφηγηθείτε τα γεγονότα που έζησαν εκείνοι οι άνθρωποι, κι όμως επιβίωσαν και προόδευσαν. Από πού πιστεύετε ότι άντλησαν αυτή τη δύναμη;
Οι άνθρωποι διαθέτουμε εκ φύσεως μηχανισμούς επιβίωσης, που σε κρίσιμες στιγμές μάς βοηθούν να ανταπεξέλθουμε σωματικά και ψυχικά. Η ελπίδα αποτελεί τον πυλώνα και τη γενεσιουργό τους δύναμη, ενώ η υπομονή και η θέληση να αποδείξουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους γύρω μας ότι και αξίζουμε και μπορούμε μας βοηθούν να μετατρέψουμε τις δυσκολίες σε δημιουργικότητα με στόχο ένα καλύτερο μέλλον.
Πώς μπορεί να ονειρεύεται και να παλεύει ένα παιδί χωρίς σπουδαία μόρφωση, που ζει στην ανέχεια;
Η ψυχή και το πώς αυτή έχει διαμορφωθεί από τα βιώματα του καθενός είναι αυτή που κινεί το νήμα της ζωής πολύ περισσότερο από τη μόρφωση. Η τελευταία λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο για την επίτευξη στόχων και σκοπών.
Ποια είναι η παρακαταθήκη που αφήνει η Ελευθερία Μπέμπελου-Κωστοπούλου στις επόμενες γενιές της;
Προσπάθεια, υπομονή και επιμονή. Μην σπαταλάτε τη ζωή άσκοπα και άκοπα και μην τα παρατάτε. Δημιουργήστε! Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Δώστε ό,τι μπορείτε και όσο πιο καλά μπορείτε, χωρίς να περιμένετε ανταλλάγματα.
Το βιβλίο σας γοητεύει, διαβάζεται απνευστί. Πώς νιώσατε όταν εκδόθηκε;
Η μεγάλη μου αγωνία, κυρία Δούλη, ήταν να προλάβει η μητέρα μου να δει το βιβλίο όσο ήταν ακόμη στη ζωή. Όταν αυτό συνέβη, ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου. Δεν θα ξεχάσω την έκφρασή της, το βλέμμα της και τα λόγια της, όταν το κράτησε πρώτη φορά: «Παιδί μου! Έγραψες για μένα;». Το αγκάλιασε και το ξεφύλλισε γεμάτη συγκίνηση. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πραγματική λύτρωση.
Τι θα λέγατε στους αναγνώστες αλλά και στους συντοπίτες σας που θα διαβάσουν την ιστορία τής μητέρας σας αλλά και της οικογενείας σας;
Προτιμώ να μην πω κάτι δικό μου, αλλά να μεταφέρω τα λόγια μιας αναγνώστριας και φίλης που πάλεψε για χρόνια με την κατάθλιψη. «Ευχαριστώ πολύ κι εσένα και τη μητέρα σου! Πήρα τέτοια δύναμη από αυτό το βιβλίο, που νόμισα πως θα δώσω γροθιά στον τοίχο και θα τον σπάσω!»
Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας αυτό που κρατάτε ως συμβουλή, ως παρακαταθήκη ή ως ανάμνηση από την μητέρα σας;
Να αγαπώ και να σέβομαι τους ανθρώπους. Να είμαι ευγνώμων για ό,τι η ζωή μού προσφέρει. Να μην υποτιμώ κανέναν, διότι όλοι αξίζουμε καλοσύνη και κατανόηση. Να εργάζομαι με συνέπεια και αφοσίωση, και πάνω απ’ όλα να λέω «ευχαριστώ», μια λέξη, που είναι συχνά δύσκολο να λεθεί, όμως μπορεί να εξομαλύνει τις σχέσεις, να ηρεμεί τα πνεύματα και να γαληνεύει την ψυχή.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμπάκα. Σπούδασε Ιατρική με εξειδίκευση στην Καρδιολογία και εργάστηκε επί σειρά ετών στο νοσοκομείο «Η Ελπίς». Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών, και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Μιλάει αγγλικά και ιταλικά, ενώ αυτή την περίοδο μαθαίνει ισπανικά και γαλλικά. Αγαπά το διάβασμα, ιδίως την αρχαία ελληνική γραμματεία, και τη συναρπάζει η ετυμολογία των λέξεων. Στον ελεύθερο χρόνο της ακούει μουσική και ασκείται στο Qi gong, μια πρακτική που τη βοηθά να διατηρεί ηρεμία και ισορροπία στην καθημερινότητά της.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
