Η Λένα Παπαρρηγοπούλου, πρώην Σταρ Ελλάς και γνωστή στο ευρύ κοινό ως ένα από τα πιο λαμπερά πρόσωπα της ελληνικής μόδας, μας συστήνεται μ’ έναν διαφορετικό, ουσιαστικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο.
Πίσω από την εικόνα του πρώην μοντέλου, φωτίζει μια διαδρομή όπου η απώλεια, η ψυχανάλυση, η θεολογία και η συγγραφή συναντιούνται, σχηματίζοντας ένα πλούσιο μωσαϊκό εμπειριών, που την οδήγησε σε μια πορεία εσωτερικής μεταμόρφωσης.
Μέσα από την προσωπική της αναζήτηση πιστεύει ότι κάθε φορά που κάνουμε ένα βήμα και γνωρίζουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας πλησιάζουμε τη θεραπεία και την ενδυνάμωση.
Για εκείνη, μόνο όταν αποδυναμώνουμε τον εγωισμό μας μπορούμε να βρεθούμε σε μια «μικρή θεία κατάσταση», σε εκείνη την ήρεμη, φωτεινή περιοχή, όπου η ευαλωτότητα γίνεται δύναμη και η συνειδητότητα δρόμος προς την αλήθεια.
Η διαδρομή που την οδήγησε έως εδώ την εμπλούτισε με βιώματα που αποκαλύπτουν μια γυναίκα που τολμά να κοιτάξει βαθιά μέσα της και να μιλήσει με ειλικρίνεια για όσα τη συγκλόνισαν, όσα τη θεράπευσαν, όσα την καθόρισαν και όσα εξακολουθούν να τη διαμορφώνουν, και τα μοιράζεται μαζί μας με ειλικρίνεια και ευγένεια.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κάκτος» το βιβλίο σας με τίτλο «Η δύναμη της αρρώστιας μου». Υπήρξε κάποιο καθοριστικό γεγονός στη διαδρομή σας, που σας έδωσε το έναυσμα να αποτυπώσετε αυτή την εμπειρία σε χαρτί και να το κάνετε βιβλίο, κυρία Παπαρρηγοπούλου;
Το 2015, στην Αντίπαρο, καθώς άκουγα μια κοπέλα να μιλά –χωρίς να αποκαλύπτει κάτι προσωπικό– διέκρινα μέσα της μια εσωτερική ασθένεια. Αν μπορούσα να αναγνωρίσω αυτό το σκιώδες βάρος μέσα της, τότε πιθανότατα το κουβαλούσα κι εγώ, και πολλοί άλλοι γύρω μας. Έγραψα τότε ένα ποίημα, το οποίο σήμερα βρίσκεται στην τελευταία σελίδα του βιβλίου ως επίλογος.
Με ποιον τρόπο μια δύσκολη σωματική ή ψυχική κατάσταση μπορεί να μετατραπεί σε εσωτερική ενδυνάμωση;
Δεν μεγαλώνουμε σε περιβάλλοντα όπου μας μαθαίνουν να αναλύουμε τον εαυτό μας, ακόμη λιγότερο να παρατηρούμε και να εκφράζουμε τον εσωτερικό μας κόσμο. Έτσι, όταν κάποιος περνά μια δύσκολη ψυχική κατάσταση μη έχοντας τα κατάλληλα εργαλεία να την ερμηνεύσει, συχνά απωθεί τις πιο αληθινές του επιθυμίες σε ένα εσωτερικό «κουτί», όπου κλειδώνονται από φόβο μήπως δεν γίνουν αποδεκτές ή χλευαστούν. Κάθε φορά που κάνουμε ένα βήμα και γνωρίζουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας, πλησιάζουμε τη θεραπεία και την ενδυνάμωση.
Το βιβλίο μιλά για μια «θεϊκή οπτική για την ομορφιά, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη». Τι σημαίνει αυτό για εσάς; Αφορά σε μια πνευματική εμπειρία, μια μεταφυσική κατανόηση ή μια νέα ερμηνεία της καθημερινότητας;
Όταν η καθημερινότητά μας καθορίζεται από το εγώ, δύσκολα νιώθουμε ότι ζούμε στην αλήθεια μας, διότι εγκλωβιζόμαστε σε ρόλους, φόβους και ανάγκες επιβεβαίωσης. Η δική μου θεϊκή οπτική στηρίζεται στο ότι δεν γράφω από το προσωπείο που όλοι λίγο-πολύ κατασκευάζουμε. Παρότι αναφέρομαι σε προσωπικές εμπειρίες, χρειάστηκε χρόνος να βεβαιωθώ ότι είναι θέλημα Θεού να δοθεί αυτό το βιβλίο στον κόσμο.
Υπάρχει κάποιο σημείο του βιβλίου που γράφτηκε με μεγαλύτερο συναισθηματικό φόρτο; Θέλετε να μας το αποκαλύψετε;
Σε ένα σημείο στο βιβλίο γράφω ότι ο Παράδεισος υπάρχει πάνω στη γη. Είναι το «πέραν του Ματιού», εκεί όπου το φυσικό μάτι φτάνει μέχρι ένα όριο, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχει πάντα η παρουσία του Παράδεισου, όπου δεν χρειαζόμαστε την απόλαυση, διότι η ίδια η κατάσταση της ύπαρξής είναι ‘παραδεισένια’. Μόνο όταν αποδυναμώνουμε τον εγωισμό, μπορούμε να βρισκόμαστε σε μια «μικρή θεία κατάσταση».
Είστε Πτυχιούχος Κοινωνικής Θεολογίας και κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου (MSc) στη Φιλοσοφία, Θρησκειολογία και Κοινωνιολογία. Τι ρόλο παίζει η πίστη –θρησκευτική ή προσωπική– στην πορεία σας; Την αναζητήσατε, την αμφισβητήσατε ή την επαναπροσδιορίσατε;
Όταν προετοιμαζόμουν για τις Πανελλήνιες, στο φροντιστήριο, αστειεύτηκα με τους συμμαθητές μου και την καθηγήτρια, λέγοντας: «Το φαντάζεστε να περάσω στη θεολογία; Τι θα λέω ότι σπουδάζω στα αγόρια;» Τελικά δεν ήταν αστείο από άγνοια. Υποσυνείδητα κάτι ήξερα. Η πίστη δεν είναι θεωρία ή σύστημα. Είναι εμπιστοσύνη στην Ανώτατη Δύναμη. Και όταν μιλάς προσωπικά στον Χριστό και υπάρχει ανταπόκριση, αυτό είναι μια δυνατή εμπειρία.
Στο βιβλίο σας μιλάτε για φως που πέφτει πάνω στα «κρυφά, σκοτεινά και απομακρυσμένα μυστικά». Ποιο ήταν το πρώτο δικό σας «σκοτεινό σημείο» που τολμήσατε να αντικρίσετε;
Ενώ έχτιζα ένα δυνατό χαρακτήρα –μέσα από τις σπουδές, τη δουλειά, το κύρος που ήθελα να διατηρήσω–ταυτόχρονα χανόμουν μέσα στην προσωπικότητα που είχα δημιουργήσει. Παράλογα όμως αυτό με βοήθησε να αναγνωρίσω ποια είμαι και τη δύναμή μου. Αποδέχτηκα ότι δεν είμαι ένας συμβατικός χαρακτήρας, αλλά επιπλέον ότι η ζωή μου βρίσκει πραγματικό νόημα, εφόσον αναγνωρίσω τη βαθύτερη αλήθεια μέσα μου.
Η ασθένεια συχνά λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός της εσωτερικής μας ζωής. Ποια αλήθεια για τον εαυτό σας αναδείχθηκε πιο έντονα μέσα από αυτή τη διαδικασία, κυρία Παπαρρηγοπούλου;
Νομίζω ότι όσα περιγράφονται στο βιβλίο έχουν ισορροπία ως προς τη σημαντικότητά τους. Αναγνώρισα ωστόσο μια μεταφυσική παρέα και πως η αλήθεια δεν είναι απλώς ένα βίωμα• είναι πραγματικότητα, δηλαδή να μπορέσει ο άνθρωπος να ζει γυμνός από τα περιττά εξωτερικά περιτυλίγματα που κρύβουν την ουσία του.
Όταν κάποιος «ξεκλειδώνει» μνήμες ή φόβους, υπάρχει και ο κίνδυνος να ξαναβιώσει πόνο. Σας συνέβη αυτό κατά τη συγγραφή; Κι αν ναι, πώς το διαχειριστήκατε;
Σοφό είναι να κοιτάξουμε το «τέρας» κατάματα, κυρία Δούλη. Να «δούμε» μέσα μας, να σκάψουμε βαθιά και να αντικρίσουμε φόβους και τραύματα, να ανασύρουμε όσα έχουμε θάψει στο υποσυνείδητο, πράγματα απαγορευμένα, ή μη αποδεκτά. Όλα αυτά ας φανερωθούν, ας αντιμετωπιστούν. Ο πόνος είναι αναπόφευκτος, αλλά στιγμιαίος. Αν τον κρατάμε όμως κλειδωμένο μέσα μας, γίνεται πόνος εφόρου ζωής.
Μπορεί το φως να γίνει σκληρό; Υπήρξαν αλήθειες που αναδύθηκαν και σας τρόμαξαν ή σας ξάφνιασαν με την έντασή τους;
Το φως –αν και αρχικά «καίει»– είναι λυτρωτικό. Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός είπε: «Εγώ ειμί το Φως». Αντικρίζοντας την αλήθεια, διακρίνουμε καθαρά ένα νέο μονοπάτι. Ακόμη κι αν άνθρωποι κάποτε κοντινοί δεν ανταποκρίθηκαν με την ίδια εντιμότητα και ακεραιότητα σε μια κατάσταση, όπως εμείς.
Αν μπορούσατε να δώσετε μία συμβουλή στον αναγνώστη που φοβάται να ανοίξει «την αποθήκη του μυαλού του», ποια θα ήταν αυτή;
Να προσεύχεται καθημερινά στον Παράκλητο, να φανερώσει με όποιο τρόπο θέλει ο Θεός τις πληγές που έχουν «εναποτεθεί» πάνω στο σώμα του από τη λεκτική βία, την αρνητική ενέργεια και τους φόβους που ανακυκλώνονται, όταν ο άνθρωπος «εκπαιδεύεται» να επιβιώνει, και όχι να ζει.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 28 Νοεμβρίου 2025.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
