Αισθάνεται ευλογημένη που το αναγνωστικό κοινό υποδέχτηκε με θέρμη την πρώτη της συγγραφική προσπάθεια, κι αυτό της δίνει δύναμη να συνεχίσει το λογοτεχνικό της ταξίδι. Γράφει βιβλία, «κατασκευάζει» ιστορίες, τη γοητεύει η δυνατότητα να αφήνει τη φαντασία της ελεύθερη, να δημιουργεί ήρωες και στη συνέχεια να τους παρακολουθεί να πορεύονται, να δρουν, να αντιδρούν, να έρχονται αντιμέτωποι µε διλλήματα, να επιλέγουν και τέλος να υφίστανται τα αποτελέσµατα των επιλογών τους. Στα βιβλία της ο έρωτας σκοτώνει τη λογική και η αγάπη γίνεται αντίδοτο στον θάνατο. Τη συγκίνηση την αφήνει στον αναγνώστη.
Η Αφροδίτη Βακάλη διακρίνεται για τη φαντασία της, την υπομονή της και τη λατρευτική στάση της απέναντι στη συγγραφή. Η γραφή της εκπέμπει ένα ζωηρό φως, ακριβώς όπως και η ψυχή της. Προσπαθεί να πορεύεται στη ζωή χωρίς να προδίδει τις αξίες της, προκειμένου να είναι σταθερή σε αυτά που πιστεύει και την καθορίζουν ως άτομο. Η οικογένεια της είναι για εκείνη η πρώτη μεγάλη «σχολή», που έβαλε τα θεµέλια της προσωπικότητάς της και διαμόρφωσε τον χαρακτήρα της, ενώ η ίδια χαρακτηρίζει τον εαυτό της κυκλοθυμικό στις διαθέσεις της και σταθερό στα «πιστεύω» της.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Ποιες είναι οι πρώτες σας λογοτεχνικές επιρροές, κυρία Βακάλη;
Διάβαζα λογοτεχνία από πολύ μικρή ηλικία και τα έργα πολλών ελλήνων αλλά και ξένων δημιουργών με εντυπωσίασαν, με προβλημάτισαν και ασφαλώς με επηρέασαν. Δεν θα μπορούσα να αναφερθώ σε κάποιο ή σε κάποιον συγκεκριμένα, διότι θα ήταν άδικο και ανακριβές. Υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες, ιστορίες και αποσπάσματα βιβλίων, που έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στο μυαλό και στην ψυχή μου, όμως ανήκουν σε διαφορετικούς δημιουργούς.
Πότε ήταν η πρώτη φορά που συνειδητά είπατε «θα γίνω συγγραφέας»;
Δεν θυμάμαι να είπα ποτέ «θα γίνω συγγραφέας», αλλά από μικρή ηλικία μού άρεσε να γράφω και μου ήταν πολύ εύκολο να εκφράσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου στο χαρτί. Βαθιά μέσα μου δε, γνώριζα ότι όταν θα ήμουν έτοιμη, θα έγραφα και θα παρουσίαζα τη δουλειά μου.
Πώς θα χαρακτηρίζατε το νέο σας μυθιστόρημα «219 ημέρες βροχής», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» στις 7 Οκτωβρίου; Είναι μυθιστόρημα αστυνομικό, πολιτικό, κοινωνικό ή όλα αυτά μαζί;
Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, στο οποίο μου δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσω πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες, να εμβαθύνω στη σκέψη τους, στις σχέσεις τους και στις επιλογές τους. Κι αυτό το στοιχείο λοιπόν του δίνει και μια κοινωνική διάσταση.
Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε τη συγγραφή του;
Η συγγραφή του κράτησε περίπου τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων υπήρξαν διαστήματα που για διάφορους λόγους το άφηνα στην άκρη. Πάντα όμως επέστρεφα, αποφασισμένη να το προχωρήσω και να το ολοκληρώσω.
Πώς νιώθετε που το αναγνωστικό κοινό σάς έχει ξεχωρίσει και σας έχει αγαπήσει από τα πρώτα σας κιόλας συγγραφικά βήματα;
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαρούμενη και ικανοποιημένη νιώθω. Είναι μεγάλη τιμή και ευτυχία παράλληλα, που το αναγνωστικό κοινό υποδέχτηκε με τόση θέρμη το βιβλίο μου. Αισθάνομαι ειλικρινά ευλογημένη.
Με ποια αφορμή συνήθως στήνετε την πλοκή των έργων σας; Με κάτι που συνέβη σε σας, με πράγματα που ακούτε να γίνονται καθημερινά γύρω σας, περνάτε τις δικές σας ανησυχίες μέσω των χαρακτήρων που δημιουργείτε;
Η πλοκή των έργων μου είναι εξολοκλήρου μυθοπλασία. Με γοητεύει η δυνατότητα να αφήνω τη φαντασία μου ελεύθερη, να δημιουργώ ήρωες και στη συνέχεια να τους παρακολουθώ να πορεύονται, να δρουν, να αντιδρούν, να έρχονται αντιμέτωποι με διλλήματα, να επιλέγουν και τέλος να υφίστανται τα αποτελέσματα των επιλογών τους.
Αποφεύγω όμως να εμπλέκω προσωπικά μου βιώματα ή οικείες καταστάσεις, καθώς θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα περιόριζε την εξέλιξη της ιστορίας μου. Εννοείται φυσικά ότι σκέψεις, προβληματισμοί και ανησυχίες δικές μου περνούν στο κείμενο και εκφράζονται μέσα από τους ήρωες μου.
Πιστεύετε ότι τα βιβλία πρέπει να βασίζονται πάνω σε αληθινές ιστορίες ή σε φανταστικά σενάρια;
Δεν θεωρώ ότι υπάρχει «πρέπει» στη λογοτεχνία. Ο κάθε δημιουργός μπορεί ελεύθερα να επιλέξει πάνω σε τι θέλει να βασίσει την ιστορία του και το αποτέλεσμα να είναι εξίσου ενδιαφέρον και συγκλονιστικό. Άλλωστε, δεν θεωρώ ότι είναι η πλοκή που δίνει αξία σε ένα λογοτεχνικό έργο αλλά η γραφή, οι χαρακτήρες και ο τρόπος που αυτοί παρουσιάζονται από τον συγγραφέα.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας υλικό για τις ιστορίες των βιβλίων σας;
Η φαντασία μου, κυρία Δούλη. Δεν μου αρέσει να αναφέρομαι σε αληθινές ιστορίες, το θεωρώ πολύ δεσμευτικό. Το να δημιουργώ χαρακτήρες και να τους εμπλέκω σε περίεργες ή παράδοξες καταστάσεις, μου ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία και αποτελεί συγχρόνως ξεχωριστή πρόκληση για το μυαλό μου, με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να αποκτά εξαιρετικό ενδιαφέρον για μένα.
Κατά την άποψή σας, τι κάνει τους ανθρώπους απόμακρους και απάνθρωπους στις μέρες μας, κυρία Βακάλη;
Δεν πιστεύω ότι στις μέρες μας οι άνθρωποι είναι χειρότεροι απ’ ό,τι ήταν στο παρελθόν. Απόμακρους τους κάνει νομίζω ο φόβος και η ανασφάλεια, απάνθρωπους και εγωιστές η φύση τους όταν δεν την εξομαλύνει η παιδεία, η καλλιέργεια και η αυτογνωσία.
Είναι μεγάλη η ευθύνη ενός ανθρώπου που γράφει;
Δεν βρίσκω ότι είναι μεγαλύτερη από εκείνου που διαβάζει. Ο αναγνώστης οφείλει να φιλτράρει, να επεξεργάζεται και να κρίνει αυτά που του «σερβίρει» ο κάθε συγγραφέας. Να ενστερνίζεται ή να απορρίπτει τις ιδέες ανάλογα με την κρίση του και όχι να τις καταπίνει «αμάσητες»! Στο κάτω-κάτω, αυτός είναι και ο σκοπός της τέχνης:Να προβληματίσει και να υποδαυλίσει τη σκέψη.
Ποια θυσία θα μπορούσατε να κάνετε σε προσωπικό επίπεδο, προκειμένου να αισθανθείτε ότι δεν προδίδετε τα πιστεύω σας;
Προσπαθώ να πορεύομαι στη ζωή χωρίς να προδίδω τις αξίες μου, και ειλικρινά δεν υπάρχει κάτι που θα το θεωρούσα «θυσία», προκειμένου να είμαι σταθερή σε αυτά που πιστεύω και που με καθορίζουν σαν άτομο.
Πιστεύετε ότι η πορεία της ζωής του κάθε ανθρώπου τον οδηγεί στο πεπρωμένο του, όποιο κι αν είναι αυτό, και πως με κάποιο τρόπο θα του αποκαλυφθεί μπροστά του, ακόμη και μετά από ένα τυχαίο γεγονός;
Προσωπικά δεν πιστεύω στο «πεπρωμένο» και δεν είμαι σίγουρη πόσο «τυχαίο» είναι αυτό που ονομάζουμε τυχαίο. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έχει προδιαγραφεί μια πορεία για τον καθένα από μας, θεωρώ ότι οι προσωπικές μας επιλογές και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα συμβάντα και τις προκλήσεις της ζωής είναι καθοριστικός για την πορεία και την εξέλιξή μας μέσα σ’ αυτήν. Κατ’ επέκταση, είναι πολύ σημαντικό να έχουμε αυτογνωσία αλλά και τη δύναμη που απαιτείται, για να ακολουθήσουμε την κλίση μας και τα όνειρά μας με θεμιτά ασφαλώς μέσα.
Ποια είναι τα ενδιαφέροντά σας εκτός της συγγραφής και πώς περνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας στη Μύκονο;
Είμαι εκπαιδευτικός, διδάσκω στο Γυμνάσιο Μυκόνου κι αυτή είναι η πρωταρχική μου απασχόληση. Θεωρώ όμως τη συγγραφή ως την πιο σημαντική μου ενασχόληση και της αφιερώνω το μεγαλύτερο μέρος του ελεύθερου χρόνου μου. Μου αρέσει επίσης να διαβάζω βιβλία, να συναντώ τους φίλους μου, να συζητάω και κοιτάζω τη θάλασσα.
Συλλέγετε γύρω σας εικόνες και πρόσωπα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια μελλοντική σας σκέψη και αποτύπωση πάνω στο χαρτί;
Εικόνες και πρόσωπα όχι, συλλέγω όμως συμπεριφορές και καταγράφω τις εντυπώσεις που μου προκαλούν. Από παιδί με γοήτευε η ποικιλομορφία των ανθρώπινων χαρακτήρων και συμπεριφορών και πάνω σ’ αυτές βασίζω το έργο μου.
Αν κοιτάξετε προς τα πίσω, ποια νομίζετε ότι υπήρξε η πρώτη μεγάλη «σχολή» στη ζωή σας;
Η οικογένειά μου ασφαλώς. Εκεί μπήκαν τα θεμέλια της προσωπικότητάς μου και διαμορφώθηκα ως άτομο. Οι συμβουλές του πατέρα μου και το παράδειγμα που μου έδινε με τη στάση του, υπήρξαν καθοριστικά για μένα.
Οι αναγνώστες φανταζόμαστε ότι ο συγγραφέας πρέπει να βρίσκεται σε μια «δημιουργική μοναξιά», για να πραγματοποιεί τη συγγραφή του. Ισχύει; Τι θα μας λέγατε εσείς γι’ αυτό;
Πιστεύω ότι η μοναξιά δεν έχει χώρο και χρόνο. Ούτε έχει σχέση με τον αριθμό των ατόμων που βρίσκονται περιστασιακά ή μόνιμα δίπλα μας. Είναι εσωτερική αίσθηση που μας ακολουθεί όλους. Κάποιους τους απομονώνει, τους ακινητοποιεί, ενώ για άλλους αποτελεί δημιουργικό κίνητρο. Πιστεύω ότι ανήκω στη δεύτερη κατηγορία.
Ποια είναι η λέξη που σας χαρακτηρίζει;
Θεωρώ ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από μία και μόνο λέξη, αλλά επειδή δεν θα ήθελα να φανεί ότι υπεκφεύγω, θα πω ότι είμαι άτομο κυκλοθυμικό στις διαθέσεις μου και σταθερό στα «πιστεύω» μου.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Αφροδίτη Βακάλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965 και είναι εκπαιδευτικός. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αρχικά εργάστηκε διδάσκοντας αγγλικά σε φροντιστήρια. Το 1997 διορίστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου υπηρετεί μέχρι σήμερα, ζώντας μόνιμα στη Μύκονο. Πέρυσι κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» με τίτλο «Και γύρω τους η θάλασσα», το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί πάλι από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» το δεύτερο βιβλίο της «219 ημέρες βροχής».
* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Μετέωρα» στις 3/10/2014.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
