Ο Πάνος Αμυράς ανήκει στους ανθρώπους εκείνους που αγαπούν βαθιά αυτό που κάνουν. Η προσπάθεια, η συναισθηματική εμπλοκή, η ικανοποίηση, ο ενθουσιασμός, είναι βασικά συστατικά μιας δουλειάς σύνθετης και εύθραυστης, όπως αυτή του συγγραφέα.
Εκπροσωπεί μια γενιά πλούσια σε ευαισθησίες, ανησυχίες και γνώσεις, τη γενιά των συγγραφέων που θαυμάζουμε τη γραφή τους, που τα εμπόδια που συναντούν σήμερα στο διάβα τους καθιστούν ακόμα πιο σπουδαίο τον άθλο τους.
Ο ίδιος πιστεύει ότι η ώρα της δημιουργίας είναι μία μαγική στιγμή, είναι η στιγμή που η σκέψη γίνεται γλώσσα και αποδίδει κάθε αλήθεια ή ψέμα με το όνομά του, γι’ αυτό θεωρεί βασική αρετή σ’ ένα συγγραφέα την πειθαρχία. Εξάλλου η συγγραφή ενός βιβλίου είναι μία άσκηση του πνεύματος αλλά και της καρδιάς.
Απαιτεί προσήλωση σε κανόνες, τους οποίους εκείνος ακολουθεί κατά γράμμα.
Γνωρίζει, επίσης, ότι το βασικότερο στοιχείο σ’ ένα μυθιστόρημα είναι το ταξίδι του αναγνώστη γι’ αυτό και εστιάζει στη σύνθεση της πλοκής, στη ζωντάνια των χαρακτήρων και βέβαια στην ποιότητα της γραφής.
Δεν αγνοεί ότι η γνώση διαμορφώνει συνειδήσεις και διώχνει προκαταλήψεις και αρνητικά συναισθήματα και ότι το βιβλίο χαρίζει ανάσες ζωής και ελευθερίας, γι’ αυτό πάντα θα το υπηρετεί και θα το ακολουθεί!
Ελεύθερος, πρωτότυπος, ιδεαλιστής, ο Πάνος Αμυράς είναι ένας λάτρης της συγγραφής και της λογοτεχνίας, ικανός να σκιαγραφήσει εικόνες, να αφυπνίσει συνειδήσεις, να εντρυφήσει σε βαθιά νοήματα. Άλλωστε χάρη σε συγγραφείς σαν κι αυτόν η λογοτεχνία είναι μια ανώτερη μορφή φιλοσοφίας που θα ζει και θα εξελίσσεται όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
«Η λέσχη του κακού» τιτλοφορείται το τελευταίο σας βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από τις εκδόσεις «Διόπτρα», και αφορά σε μία κρίσιμη περίοδο το 1939 και σε σκληρά γεγονότα, τα οποία σημάδεψαν τις ζωές πολλών ανθρώπων. Τι πιστεύετε, κύριε Αμυρά ότι οδηγεί την πένα ενός συγγραφέα στην καταγραφή μιας ιστορίας;
Κάθε συγγραφέας έχει τη δική του αφετηρία, αλλά όλοι συγκλίνουν σε έναν βασικό σκοπό, που είναι να καταθέσουν τη δική τους «αλήθεια», όπως την αισθάνονται και την πιστεύουν. Στα βιβλία μου προσπαθώ να ταξιδέψω τους αναγνώστες στην περίοδο λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια της Κατοχής, διότι η συγκεκριμένη εποχή είναι γεμάτη από συνταρακτικά γεγονότα αλλά και προσωπικότητες που άλλαξαν κυριολεκτικώς τη ροή της σύγχρονης ιστορίας μας.
Το βιβλίο σας παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, διότι ο αναγνώστης περιπλανιέται σε κακόφημα στέκια και πολυτελείς επαύλεις, συναντά τζογαδόρους, μυστηριώδεις γυναίκες, πράκτορες και ανθρώπους του χρήματος σε μια Ελλάδα που ψάχνει κατεύθυνση μπροστά στη φωτιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πού στηρίχτηκε η συγγραφή του; Σε σκέψεις που καταγράφατε κρατώντας σημειώσεις ή σε βιώματα που φυλάγατε με ασφάλεια στο μυαλό;
Όλα τα βιβλία που έχουν ως χρονικό πλαίσιο μία άλλη εποχή προϋποθέτουν εξονυχιστική έρευνα. Σε αυτό, με έχει βοηθήσει η δημοσιογραφική μου εμπειρία, ώστε να αναζητώ με ταχύτερους ρυθμούς πηγές και τεκμήρια. Η Λέσχη του Κακού εξελίσσεται τον Αύγουστο του 1939, τον τελευταίο ξέγνοιαστο μήνα της ανθρωπότητας, πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα από την έρευνά μου θέλω να μεταφέρω τον αναγνώστη στη συγκεκριμένη περίοδο, ώστε εκτός από την αστυνομική πλοκή να γίνει κοινωνός γεγονότων που είχαν ιδιαίτερη ιστορική σημασία.
Οι ήρωες του βιβλίου σας θα μπορούσαν να είμαστε εγώ, εσείς, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, και οι προσωπικές τους ιστορίες μάς φαίνονται αρκετά οικείες. Δένεστε με τους ήρωες των βιβλίων σας;
Η σχέση του συγγραφέα με τους ήρωες είναι απλή και ταυτόχρονα πολύπλοκη. Δένεσαι μαζί τους, αλλά το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στην αυτονομία του κάθε ήρωα, στον χαρακτήρα που αναπτύσσει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και στη δυναμική του.
Σε ένα μυθιστόρημα πρωτεύοντα ρόλο παίζει: Η πλοκή, οι χαρακτήρες, η ατμόσφαιρα, η εποχή, η ιδέα ή όλα αυτά μαζί;
Όλα όσα αναφέρατε, κυρία Δούλη, έχουν τη δική τους ξεχωριστή θέση σε ένα επιτυχημένο μυθιστόρημα. Θα έλεγα όμως ότι το βασικότερο στοιχείο είναι το ταξίδι του αναγνώστη, κι αυτό μπορεί να γίνει με τη σύνθεση της πλοκής, της ζωντάνιας των χαρακτήρων και βέβαια της ποιότητας της γραφής.
«Η λέσχη του κακού» είναι ένα βιβλίο με έντονη εναλλαγή συναισθημάτων. Πόσο εύκολο είναι για έναν δημιουργό κατά τη συγγραφή να μένει αποστασιοποιημένος από τους ήρωές του και να στέκεται πιστός στο αρχικό σενάριο και στην ουσία των γεγονότων, που είχε εξαρχής αποφασίσει;
Δεν σας κρύβω ότι αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της συγγραφής ένιωθα ότι ο κεντρικός ήρωας, ο υπαστυνόμος Αγραφιώτης, με καθοδηγούσε σαν να κρατούσε ο ίδιος την πένα. Αυτή η ένταση που δημιουργείται μεταξύ συγγραφέα και ήρωα γεννά κεφάλαια και πλάθει ιστορίες, ίσως είναι το μαγικό στοιχείο κάθε βιβλίου.
«Η μνήμη όπου την αγγίζεις πονεί», έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης. Ποια είναι η δική σας άποψη για τη μνήμη και τη διαφύλαξή της;
Η μνήμη είναι το όπλο της ανθρωπότητας, για να μην επαναληφθούν τα δεινά του παρελθόντος. Κάθε προσπάθεια διαφύλαξής της είναι μία ιερή υπόθεση, και θαυμάζω όσους έχουν θέσει ως αποστολή ζωής τον σκοπό αυτό.
Από τις Οικονομικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ και τη δημοσιογραφία στραφήκατε και στη λογοτεχνία. Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή και ποια ήταν η αφορμή, κύριε Αμυρά;
Αφορμή ήταν η δημιουργική περιέργεια, που έχει κάθε πολίτης. Εγώ θέλησα να μάθω περισσότερα για την εποχή του φονικού λιμού, που έπληξε την Ελλάδα του 1941, και είχε μείνει στο περιθώριο της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Αναζήτησα πηγές, έψαξα αρχεία και ανακάλυψα συγκλονιστικά γεγονότα και ήρωες που παρέμεναν στην αφάνεια. Θέλησα να αναδείξω την εποχή του λιμού με «όχημα» την αστυνομική μυθοπλασία, έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου βιβλίο, τα υπόλοιπα ακολούθησαν με την ορμή ενός συγγραφέα που θέλει να μοιραστεί ενδιαφέρουσες -ελπίζω- ιστορίες.
Αυτό είναι το τέταρτο βιβλίο σας. Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας τα συναισθήματα τη στιγμή που φτάνει το βιβλίο τυπωμένο στα χέρια σας; Ποια είναι συνήθως η πρώτη σας κίνηση; Να το διαβάσετε ξανά, να το τοποθετήσετε στο ράφι της βιβλιοθήκης, να το χαρίσετε σε κάποιον;
Η πρώτη ασυναίσθητη κίνηση είναι να το αγκαλιάσω. Ξέρω ότι από τη στιγμή που κυκλοφορεί παύει να είναι αποκλειστικά δικό μου έργο, ανήκει στην αναγνωστική κοινότητα, που θα το οδηγήσει στα δικά της ταξίδια.
Ποιες θεωρείτε βασικές αρετές σε έναν συγγραφέα;
Την πειθαρχία, κυρία Δούλη. Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι μία άσκηση του πνεύματος αλλά και της καρδιάς. Απαιτεί προσήλωση σε κανόνες, τους οποίους τουλάχιστον εγώ ακολουθώ κατά γράμμα.
Υπάρχει κάποιο βιβλίο που άλλαξε τη ζωή σας;
Τα βιβλία του Ιουλίου Βερν, διότι ως παιδί με οδήγησαν στον μαγικό κόσμο της ανάγνωσης, με έμαθαν να αγαπώ το διάβασμα και να θαυμάζω συγγραφείς που με λέξεις γεννούν και μεταφέρουν ιστορίες, συναισθήματα και εικόνες.
Πιστεύετε ότι τα βιβλία είναι και δημιουργοί συνειδήσεων, κύριε Αμυρά;
Η γνώση διαμορφώνει συνειδήσεις και διώχνει προκαταλήψεις και αρνητικά συναισθήματα. Το βιβλίο χαρίζει ανάσες ζωής και ελευθερίας, γι’ αυτό πάντα θα το υπηρετώ και θα το ακολουθώ!
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Πάνος Αμυράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ, αλλά γρήγορα στράφηκε στη δημοσιογραφία.
Ξεκίνησε την καριέρα του από την οικονομική εφημερίδα Εξπρές. Το 1994 εντάχθηκε στο δημοσιογραφικό δυναμικό του Ελεύθερου Τύπου, ενώ από το 2011 έχει αναλάβει τη διεύθυνση της εφημερίδας.
Έχει συνεργαστεί με τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Real Fm, ΕΡΑ (Α’ Πρόγραμμα) και City FM.
Το 2022 τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας από το Ίδρυμα Μπότση.
Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.
Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία του «Ο Λιμός», «Τα Λύτρα» και «Το Φιλί του Δεκέμβρη», με ήρωα πάντα τον Νίκο Αγραφιώτη.
Πρόσφατα κυκλοφορόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα το βιβλίο του «Η λέσχη του κακού».
*Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ” ΣΤΙΣ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
