Είναι μία γυναίκα, η οποία έχει μέσα της τον σπόρο της αυτογνωσίας, κι αυτό εγκιβωτίζεται στο έργο της, είτε γράφει είτε ασχολείται με τη δικηγορία.
Η Ροζίτα Σπινάσα είναι μια νέα συγγραφέας, που έκανε αισθητή την παρουσία της στον χώρο με την υποψηφιότητά της, το 2017, για το βραβείο της πρωτοεμφανιζόμενης στην πεζογραφία του περιοδικού «Ο Αναγνώστης» με τη συλλογή διηγημάτων της με τίτλο «στόμαστομαστό».
Η γραφή της είναι αυθόρμητη. Όταν γράφει αποτυπώνει την ιστορία στο χαρτί, πίσω όμως από αυτό υπάρχει ρυθμός, συναισθηματική επένδυση, ατμόσφαιρα, σασπένς.
Την ώθησε να γράφει η αίσθηση του ανικανοποίητου που της άφηνε το επάγγελμά της, καθώς και η ανάγκη της να δώσει στη ζωή της ένα βαθύτερο νόημα, κάτι που πράγματι της πρόσφερε η συγγραφή.
Πιστεύει ακόμη ότι η λογική ξέρει πολύ καλά πότε πρέπει να υποχωρήσει και να δώσει χώρο στο συναίσθημα, κι αυτό με τη σειρά του πότε να μαζευτεί, για να διαφυλαχθεί η στοιχειώδης ασφάλεια.
Είναι μία από τις νέες μας συγγραφείς που ενδιαφέρεσαι να διαβάσεις, διότι έχει κάτι να σου πει και έχει και τον τρόπο να στο πει. Κι αυτό, οφείλεται στην επιτυχία της να ακολουθεί έναν δικό της εσωτερικό ρυθμό, χωρίς χάσματα και ανακολουθίες
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος» το νέο βιβλίο σας με τίτλο «Σπόροι για φύτεμα». Πρόκειται για μια σειρά πέντε διηγημάτων. Θέλετε να μας μιλήσετε για το βιβλίο αυτό, κυρία Σπινάσα; Πώς προέκυψαν αυτά τα διηγήματα;
Το πρώτο διήγημα με τον ομώνυμο τίτλο «Σπόροι για φύτεμα» το έγραψα λίγο αφότου τελείωσα το πρώτο μου βιβλίο «στόμαστομαστό». Τα επόμενα ακολούθησαν με τον ίδιο τρόπο: κρατώ στο νου μου γεγονότα και ιδέες που με ιντριγκάρουν, και τα πλέκω μεταξύ τους, μέχρι να πετύχω μια ιστορία που νιώθω ότι αξίζει να λεχθεί. Έτσι, πρόκειται για ετερογενές υλικό, που όμως συνδέεται με κοινό ύφος και κοινή ατμόσφαιρα.
Τα διηγήματα που περιέχει το βιβλίο σας είναι μεστά και διαβάζονται ευχάριστα. Μέσα σε λίγες γραμμές, αφηγούνται ιστορίες και συμπυκνώνουν σοφίες ολόκληρης ζωής. Αυτό ήταν και η αρχική επιδίωξή σας;
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω τέτοιου είδους στόχους, όταν συλλαμβάνω και στη συνέχεια γράφω τα διηγήματα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι, ενώ αυτά προκύπτουν από φαινομενικά τυχαίες κι άσχετες μεταξύ τους σκέψεις και συμβάντα, φέρουν τελικά ένα δικό τους βαθύτερο νόημα, που αναδύεται όσο τα γράφω και που, όταν το αντιλαμβάνομαι, το αναδεικνύω. Έτσι, οι ιστορίες, παρότι ξεκινούν από μια ενδιαφέρουσα, ανατρεπτική πλοκή, καταλήγουν να μιλούν για κάτι σημαντικό – ίσως ακόμη, όπως λέτε, και σοφό.
Πόσο εύκολο είναι για τον συγγραφέα να ταξιδέψει στο χρόνο τους αναγνώστες του και ποια στοιχεία είναι απαραίτητα, για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αυτό το ταξίδι;
Ομολογώ, κυρία Δούλη, ότι δεν έχω ιδέα! Η γραφή μου είναι αυθόρμητη, όταν γράφω αποτυπώνω την ιστορία στο χαρτί, ή μάλλον, στην οθόνη του υπολογιστή μου. Βέβαια, πίσω από αυτό υπάρχει ρυθμός, συναισθηματική επένδυση, ατμόσφαιρα, σασπένς. Όμως, αυτό δεν είναι κάτι που χτίζω συνειδητά: στην ουσία συμβαίνει από μόνο του. Και η αλήθεια είναι ότι νιώθω τυχερή γι’ αυτό.
Πόσες φορές κατά τη συγγραφή των διηγημάτων σας περπατήσατε στα δρομάκια που βάδισαν οι ήρωές σας, για ν’ αφουγκραστείτε τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών σας;
Όταν γράφω, στο μυαλό μου σχηματίζεται η ιστορία σε εικόνες. Τώρα που το σκέφτομαι, πρώτα βλέπω τις εικόνες και μετά τις μεταφέρω στο χαρτί. Οπότε, ναι, έχω περπατήσει πολλές φορές νοερά στα παπούτσια τους, έχω κάνει τα βήματά τους, τις σκέψεις τους, τις πράξεις τους. Στο μέτρο του δυνατού, γίνομαι κάθε φορά ο ήρωας / η ηρωίδα μου.
Έχετε σπουδάσει Νομικά και ασκείτε το επάγγελμα της δικηγορίας. Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε, κυρία Σπινάσα;
Ως βιβλιόφιλη από παιδί, ήταν το όνειρό μου να γράψω κι εγώ ένα δικό μου βιβλίο. Όμως, έπρεπε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου, για να γίνει πραγματικότητα. Σε αυτό συνέβαλε η αίσθηση του ανικανοποίητου, που μου άφηνε το επάγγελμά μου, καθώς και η ανάγκη μου να δώσω στη ζωή μου ένα βαθύτερο νόημα, κάτι που πράγματι μου πρόσφερε η συγγραφή. Όμως, αυτό από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό: για καλή μου τύχη, φαίνεται ότι μπορώ να γράφω ενδιαφέρουσες ιστορίες. Κι αυτό από μόνο του είναι ένας πολύ καλός λόγος για να συνεχίσω.
Ποιες είναι οι λογοτεχνικές επιρροές σας;
Οι Ρέιμοντ Κάρβερ, Γιόκο Ογκάουα, Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Μίλαν Κούντερα, Άλις Μονρό, Τσαρλς Μπουκόφσκι, Χαρούκι Μουρακάμι, Τομ Ρόμπινς κι από τους δικούς μας Γιώργος Ιωάννου, Μ. Καραγάτσης, Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, Λιλή Ζωγράφου, Γιάννης Ξανθούλης.
Ποια θεματολογία κρατά τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας; Το συναίσθημα ή λογική και γιατί;
Παρότι το συναίσθημα και η λογική διαχωρίζονται σταθερά, ως ξεχωριστές, ενίοτε αντίθετες δυνάμεις, πιστεύω ότι στην πραγματικότητα βρίσκονται σε αγαστή μεταξύ τους συνεργασία: η λογική ξέρει πολύ καλά πότε πρέπει να υποχωρήσει και να δώσει χώρο στο συναίσθημα, κι αυτό με τη σειρά του πότε να μαζευτεί, για να διαφυλαχθεί η στοιχειώδης ασφάλεια. Αυτό που μου φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι οι κρίσιμες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου, που η εσωτερική σύγκρουση ξεσπά σε έκρηξη, για να δημιουργήσει μια νέα πλέον κανονικότητα. Αυτά τα σημεία τήξης και καμπής μού αρέσει να πραγματεύομαι και να καταγράφω, οπότε, για να απαντήσω πιο συγκεκριμένα στο ερώτημά σας, κυρία Δούλη, στις ιστορίες μου έχουν κυρίαρχο ρόλο οι στιγμές που το συναίσθημα πείθει τη λογική να το αφήσει να επιφέρει τις απαραίτητες για την εξέλιξη και μεταμόρφωση της ζωής αλλαγές.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια πληθώρα εκδόσεων. Κατά τη γνώμη σας όλο αυτό βοηθάει τον αναγνώστη στις επιλογές του;
Σίγουρα η επιλογή του αναγνώστη γίνεται πιο δύσκολη δουλειά. Ειδικά όσοι θέλουν να έχουν μια σφαιρική εικόνα της εκδοτικής παραγωγής, δεν μπορούν πλέον εύκολα να το επιτύχουν. Καθώς ο αριθμός των βιβλίων που θα αγοράσει ένας αναγνώστης είναι πάνω κάτω συγκεκριμένος, ο μεγάλος αριθμός των νέων εκδόσεων σημαίνει περισσότερα βιβλία που είτε θα μείνουν στο ράφι, είτε στη στίβα με τα αγορασμένα μεν, αδιάβαστα δε. Εφόσον όμως τα βιβλία είναι ποιοτικά στην πλειονότητά τους, ο αναγνώστης δεν θα βγει χαμένος: θα έχει σε κάθε περίπτωση την ευκαιρία να απολαύσει την ανάγνωση καλών βιβλίων.
Το 2017 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος» η συλλογή διηγημάτων σας με τίτλο «στόμαστομαστό», με την οποία ήσασταν υποψήφια για το βραβείο της πρωτοεμφανιζόμενης στην πεζογραφία του περιοδικού «ο Αναγνώστης». Τι σημαίνει για εσάς αυτή η διάκριση;
Είναι σημαντικό να βλέπεις το βιβλίο σου να ξεχωρίζει, ειδικά όταν είναι το πρώτο. Ήταν μια αναγνώριση – επιβεβαίωση ότι το γράψιμο δεν είναι μόνο μια προσωπική αναζήτηση, αλλά αφορά και στους αναγνώστες, και ότι υπάρχει λόγος να συνεχίζω να γράφω. Πέραν τούτου, και λόγω της πληθώρας των εκδόσεων που αναφέρατε, οι λίστες των βραβείων βοηθούν να βγει ένα βιβλίο στην επιφάνεια.
Πώς αισθάνεστε που οι πρώτες συγγραφικές προσπάθειές σας βρήκαν «στέγη» σ’ έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο;
Το ξεκίνημα σε έναν ιστορικό κι αξιόλογο εκδοτικό οίκο ήταν μια πολύ καλή αρχή. Πολύ περισσότερο στην περίπτωσή μου, που δεν χρειάστηκε να περάσω από το στάδιο της αναμονής για απάντηση από διάφορους εκδοτικούς οίκους, καθώς ο σύμβουλος εκδόσεων του Κέδρου διάβασε ένα διήγημά μου που είχε δημοσιευτεί σε λογοτεχνικό περιοδικό και με αναζήτησε. Έτσι, άνοιξε γρήγορα η πόρτα της έκδοσης του πρώτου μου βιβλίου. Ήταν μια σημαντική ευκαιρία, που μου έδωσε αυτοπεποίθηση για τις συγγραφικές μου δυνατότητες.
Ποια είναι η συμβουλή που σας έχουν δώσει και σας αρέσει να μοιράζεστε, κυρία Σπινάσα;
Λιτή, παρηγορητική και σοφή: «Kι αυτό θα περάσει».
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Ροζίτα Σπινάσα γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στα Πανεπιστήμια της Αθήνας και της Κολωνίας κι εργάζεται ως δικηγόρος.
Το 2017 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος» η συλλογή διηγημάτων της με τίτλο «στόμαστομαστό», με την οποία η συγγραφέας ήταν υποψήφια για το βραβείο της πρωτοεμφανιζόμενης στην πεζογραφία του περιοδικού «Ο Αναγνώστης».
Είναι αισιόδοξη, διότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Το «Σπόροι για φύτεμα» είναι το τελευταίο της βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κέδρος».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 20 Δεκεμβρίου 2019.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
