Είναι ένας συγγραφέας με αυτοπεποίθηση, έχει έντονη προσωπικότητα, είναι αντισυμβατικός και διακρίνεται για το ανήσυχο πνεύμα του, ο πολυπράγμων Σεραφείμ Χατζηηλιάδης είναι από τους ανθρώπους εκείνους που τούς αρέσει να ανοίγουν δρόμους.
Πειραματίζεται με διαφορετικές μορφές έκφρασης, γράφοντας και δημιουργώντας στις ιστορίες του εικόνες που μοιάζουν με τον πραγματικό κόσμο, φτιαγμένες όμως από τα συστατικά του πραγματικού κόσμου όπως τον νιώθει εκείνος.
Για εκείνον γράφω σημαίνει πονώ, ταξιδεύω, δημιουργώ νοητούς κόσμους που με την πένα μου τούς δίνω ζωή, κλείνομαι μέσα σε αυτούς, όχι πάντα για να είμαι ασφαλής αλλά για να μιλήσω για βιώματα και θεματικές που θεωρώ σημαντικές να γνωστοποιηθούν στα παιδιά.
Θεωρεί επίσης την έκφραση των συναισθημάτων τόσο σημαντική όσο και την ίδια τη ζωή και υποστηρίζει πώς όποιος δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματά του χάνει κάτι από την μαγεία της ζωής, της ροής, της εξέλιξης μέσα από τα βιώματα των συναισθημάτων.
Εξάλλου, η έκφραση των συναισθημάτων είναι εκείνη που μάς εξελίσσει ,μάς λυτρώνει κι αυτή η λύτρωση τελικά μάς ωριμάζει. Γι’ αυτό και πιστεύει ότι η πολυπραγμοσύνη ωθεί την δημιουργικότητα όπως τα ταξίδια καταστέλλουν το ρατσισμό.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κύριε Χατζηηλιάδη, σπουδάσατε στο Παιδαγωγικό Τμήμα της Ειδικής Αγωγής και εργάζεστε ως δάσκαλος. Τι ήταν αυτό που σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;
Πάντα ήμουν ένας παραμυθάς, κυρία Δούλη. Θυμάμαι τον εαυτό μου τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας να καλώ τα παιδιά της γειτονιάς, να τα συγκεντρώνω σε κύκλο και να τους λέω φανταστικές ιστορίες που έφτιαχνα εκείνη τη στιγμή της αφήγησης. Είχα, θυμάμαι, και ένα ημερολόγιο, μου άρεσε να γράφω μικρές αυτοτελείς ιστορίες. Όσον αφορά στη διδασκαλία μου και το Πανεπιστήμιο Ειδικής Αγωγής που σπούδασα, τα παιδιά πάντα με εξέπλητταν με τις δημιουργικές τους απορίες. Το 2015 είχα μια τάξη μόνο με κορίτσια. Μία από τις τότε μαθήτριές μου λοιπόν μού ζήτησε να πιάσει τους μήνες από το χέρι … Αυτό ήταν, την επόμενη μέρα ξεκίνησα την αναζήτηση κάποιου εκπαιδευτικού παραμυθιού με θέμα τη διδασκαλία των μηνών, μα δεν βρήκα κάτι με εκπαιδευτική συνάφεια. Έτσι, ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «Η νεράιδα και τα 4 αβγά». Τα παιδιά λοιπόν ήταν ο λόγος της συγγραφής μου, το μικρόβιο προϋπήρχε, αλλά η ώθηση δόθηκε από αίτημα μαθήτριας μου.
«Η Αμυγδαλή της ψυχής» είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου σας, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ίαμβος». Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για την ιστορία σας;
Φυσικά. Γίνεται άραγε να μυρίσει κανείς την απώλεια; Mα φυσικά γίνεται, αφού η απώλεια είναι ένα συναίσθημα, που σε αυτό το βιβλίο είναι ένα λουλούδι! Η απώλεια, η αγάπη, η χαρά, το μίσος είναι ξεχωριστά λουλούδια, είναι το αποτέλεσμα της ένωσης της Αμυγδαλής, ενός δέντρου που στα έγκατα της γης κυοφορεί έναν πολύτιμο σπόρο… την Ψυχή.
Ποια ερεθίσματα σας έδωσαν την ιδέα να θίξετε στο νέο βιβλίο σας το θέμα των συναισθημάτων και τη σημασίας του για την «τροφή» της ψυχής μας; Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης αυτής της ιστορίας;
Η ανάγκη μου για συγγραφή είναι οργανική. Αυτό σημαίνει ότι γράφω μέσα από τα βιώματα που ζω καθημερινά ή μέσα από κρίσιμες στιγμές της ζωή μου. Το δεύτερο βιβλίο μου, «Παιχνίδι Αποδοχής», γράφηκε από την ανάγκη μου να ξορκίσω τον ρατσισμό, την κριτική που ασκούμε εμείς οι άνθρωποι σε οτιδήποτε δεν ακολουθεί την κοινωνική νόρμα. Σχετικά με την «Αμυγδαλή της Ψυχής» λοιπόν, τον Σεπτέμβριο τους 2016 βιώσαμε την απώλεια ενός πολύ αγαπημένου οικογενειακού μέλους. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε αυτό το μέλος με την εισαγωγική αφιέρωση στην πρώτη σελίδα του βιβλίου. Θεματικός πυρήνας του βιβλίου είναι η αξία των συναισθημάτων, καλών ή κακών, χρήζοντάς τα ως αναγκαία για να συμπληρώσουμε επιτυχώς το πορτρέτο της ζωής μας. Το βιβλίο εστιάζει στο συναίσθημα της απώλειας και στην σημασία της ύπαρξής του στη ζωή, προκειμένου να εκτιμήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις που ίσως μέχρι πρότινος να προσπερνούσαμε φευγαλέα.
Πόσο απαραίτητη θεωρείτε την έκφραση των συναισθημάτων στη ζωή μας;
Θεωρώ την σημασία της έκφρασης των συναισθημάτων τόσο σημαντική όσο και την ίδια τη ζωή. Όποιος δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματά του χάνει κάτι από τη μαγεία της ζωής, της ροής, της εξέλιξης μέσα από τα βιώματα των συναισθημάτων. Καλώς ή κακώς η έκφραση των συναισθημάτων μάς εξελίσσει, μας λυτρώνει, κι αυτή η λύτρωση μας ωριμάζει.
Τι σημαίνει «γράφω» για εσάς;
Γράφω σημαίνει πονώ, ταξιδεύω, δημιουργώ νοητούς κόσμους που με την πένα μου τους δίνω ζωή, κλείνομαι μέσα σε αυτούς – όχι πάντα για να είμαι ασφαλής αλλά για να μιλήσω για βιώματα και θεματικές που θεωρώ σημαντικές να γνωστοποιηθούν στα παιδιά. Γράφω σημαίνει μοιράζομαι σκέψεις και όνειρα με γνωστούς και άγνωστους φίλους που θα έχουν τη διάθεση ως συνδαιτυμόνες να μου κάνουν συντροφιά στο τραπέζι της δημιουργικής μου σκέψης και αφετηρίας.
Πόσο εύκολο είναι να γράφει κάποιος ένα παιδικό βιβλίο, κύριε Χατζηηλιάδη;
Δεν είναι καθόλου εύκολο, κυρία Δούλη. Ξέρετε, ειδικά αν δεν γράφεις για πρώτη φορά και έχει επέλθει και κάποιο μικρό ή μεγάλο συγγραφικό έργο με το πέρασμα των ετών, πάντα πέφτεις στη σύγκριση της νέας δουλειάς με την προηγούμενη. Έχεις το άγχος να είναι πάντα το νέο σου παιδί πιο πρωτότυπο και δυνατό από το προηγούμενο, ώστε πάντα να κάνει την υπέρβαση σε σχέση με τις προσδοκίες του κοινού.
Θεωρείτε το παιδικό κοινό ώριμο αναγνωστικό κοινό;
Θεωρώ το παιδικό κοινό το πιο ώριμο και απαιτητικό αναγνωστικό κοινό που υπάρχει. Τα παιδιά πορεύονται με την αλήθεια τους στη ζωή μέχρι την ενηλικίωση. Αυτή η αλήθεια τους σε αφοπλίζει, το οσφραίνονται το ψέμα τα παιδιά. Εκτιμούν ακόμη και μέσα σε ένα παραμύθι το αληθινό μήνυμα που θέλεις να τους μεταλαμπαδεύσεις. Γι’ αυτό, είναι σημαντικό ο συγγραφέας να έχει την ομορφότερη των προθέσεων. Να καταθέτει την αλήθεια του, τα βιώματά του πίσω από τους ήρωες που δημιουργεί και εκτελούν στρατευμένα ένα ρόλο μέσα σε κάθε ιστορία, μέσα σε κάθε παραμύθι.
Τι χρειάζεται να διαθέτει ένα βιβλίο που απευθύνεται στα παιδιά, για να ψυχαγωγεί, να ακονίζει τη σκέψη και τη φαντασία, αλλά και να θέτει προβληματισμούς;
Ένα καλό βιβλίο για παιδιά χρειάζεται να έχει πρωτοτυπία, ήρωες που το παιδί να μην έχει ξαναδεί σε κάποιο άλλο βιβλίο, ή ήρωες που, αν το παιδί έχει ξαναδεί, να δίνονται με μια νέα οπτική. Ένα επιτυχημένο παιδικό βιβλίο χρειάζεται να εσωκλείει ένα μήνυμα φιλοσοφίας , ένα εφόδιο που το παιδί θα πάρει διαβάζοντάς το και θα το έχει φυλαχτό στο πέρας της ζωής του. Να θυμάστε ότι το επιτυχημένο βιβλίο είναι αυτό που ένα παιδί δεν θα ξεχάσει ποτέ, και όταν γίνει ενήλικας θα ανατρέξει πάλι σε αυτό, για να το διαβάσει στο δικό του παιδί.
Πώς νιώθετε που μέσω ενός βιβλίου απλώνετε το χέρι σας στα μικρά παιδιά, για να ξεναγηθούν σ’ έναν παραμυθένιο κόσμο, αλλά και για να τους περάσετε ενδιαφέροντα μηνύματα;
Νιώθω τυχερός, νιώθω ευάλωτος συναισθηματικά, με συγκινεί η σκέψη ότι ένα παιδί ανοίγει το βιβλίο μου το κοιτά και ταξιδεύει με τους ήρωες και τα λόγια που του έδωσα. Με συγκινεί η εικόνα ενός γονιού ανεξαρτήτως φύλου που το βράδυ θα διαβάσει ένα δικό μου βιβλίο για να καληνυχτίσει το παιδί του. Η συγγραφή είναι τέχνη, και όπως κάθε είδος τέχνης, έτσι και αυτό είναι δημιουργία!
Στις ιστορίες σας υπάρχει πάντα ένα αισιόδοξο τέλος. Αντικατοπτρίζει αυτό τη θυμοσοφία σας; Αναζητάτε παντού το θετικό, το φωτεινό σημείο, κύριε Χατζηηλιάδη;
Όχι πάντα, αρκετά συχνά, μα όχι πάντα. Ξέρετε, ο σκοπός των παραμυθιών είναι να προετοιμάσουν τα παιδιά για τη ζωή. Στην ζωή δεν έχουμε πάντα θετικές εκβάσεις. Αν ένα παιδί μάθει σε ένα προστατευμένο περιβάλλον θετικών μονάχα ιστοριών με ευτυχή τέλη, τότε δεν θα εφοδιαστεί σφαιρικά για να αντιμετωπίσει όλες τις δυσκολίες. Μέσα από τις ιστορίες μου υπάρχει πάντα ένα θετικό μήνυμα, μα όχι πάντα ένα ευτυχές τέλος. Θεωρώ ότι τα παραμύθια είναι αντικατοπτρισμοί της ενήλικης ζωής. Οφείλουμε να είμαστε αληθινοί και ειλικρινείς απέναντι στο παιδί. Το μήνυμα ας είναι θετικό, το τέλος όμως δεν χρειάζεται να είναι πάντοτε θετικό, καθώς η ίδια η ζωή μάς φέρνει αντιμέτωπους με δυσάρεστες εκβάσεις. Αυτό που θεωρώ προαπαίτηση είναι ο παιδαγωγικός τρόπος που ο κάθε συγγραφέας μεταφέρει το κάθε ευχάριστο ή δυσάρεστο μήνυμα μέσα στο παραμύθι του.
Είστε πολυπράγμων, πολυδιάστατος, αεικίνητος. Ποια ανάγκη σάς ωθεί να καταπιάνεστε με τόσα πολλά πράγματα;
Θεωρώ ότι όλοι μας είμαστε πολυδιάστατοι, κυρία Δούλη, απλώς κάποιοι από εμάς έχουμε επαναπαυτεί στον καταμερισμό και στην εξειδίκευση. Είμαστε πολυσύνθετα όντα, και προσωπικά δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου διαφορετικά. Από μικρός μου άρεσε να ζωγραφίζω, γι’ αυτό τα σκίτσα μέσα στα παραμύθια μου είναι φτιαγμένα από εμένα. Η πολυπραγμοσύνη θαρρώ βοηθά στη φιλελεύθερη σκέψη, στο άνοιγμα του μυαλού σε κάθε επίπεδο. Θεωρώ ότι η πολυπραγμοσύνη ωθεί τη δημιουργικότητα, όπως τα ταξίδια καταστέλλουν το ρατσισμό.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Γεννήθηκε στον Χολαργό Αττικής και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το 2011 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στη Σχολή Επιστημών του ανθρώπου, στο Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής. Έκτοτε εργάζεται ως δάσκαλος σε παιδιά και νέους με αναπηρία σε σχολεία και θερινές κατασκηνώσεις.
Επίσης, έχει κάνει σπουδές τραγουδιού φωνητικής, ορθοφωνίας και υποκριτικής, σε δραματική σχολή κατόπιν υποτροφίας που διήρκησαν ένα χρόνο.
Υπήρξε μέλος σε πολλές ερασιτεχνικές ομάδες θεάτρου. Από μικρός λέει ότι ήταν ένας παραμυθάς.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί το τρίτο έργο του.
Την εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων πραγματοποίησε με το έργο του «Η νεράιδα και τα 4 αβγά» που κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις «Εντύποις». Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το 2018 το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Παιχνίδι αποδοχής».
Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Η Αμυγδαλή της ψυχής» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ίαμβος».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 5 Ιουλίου 2019.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
