Η διδασκαλία είναι η ζωή της, η ταυτότητά της. Με τα παιδιά αισθάνεται πάντα γεμάτη, νέα και ζωντανή. Πιστεύει ότι η αίσθηση πως σε ακούν και αφουγκράζονται αυτά που τους λες είναι μοναδική και ανταποδοτική. Από την άλλη, η συγγραφή είναι για εκείνη ανάγκη, την ξεκουράζει και την ταξιδεύει.
Εκτός από δασκάλα και μια χαρισματική συγγραφέας, η Μαίρη Παπαπαύλου είναι και μια ιδιαίτερα αξιόλογη γυναίκα. Διακρίνεται για το ήθος της, την ισχυρή της θέληση και τη μεγάλη της αγάπη και αφοσίωση με όσα καταπιάνεται.
Είναι ουσιαστική κι εφοδιασμένη με ένα κοφτερό μυαλό, αλλά το ισχυρό της όπλο είναι η σπουδαία συγγραφική της πένα. Τα κείμενά της είναι διάχυτα από προσωπικές ιστορίες, αγωνίες, απογοήτευση, σύγχρονες οδύσσειες καθημερινών ανθρώπων αλλά και πολλή αισιοδοξία.
Η ήπια, σταθερή και ακλόνητη θέληση που τη χαρακτηρίζει, τρέφει, στηρίζει και ενισχύει το σπουδαίο της ταλέντο. Διότι, η θέληση και το ταλέντο είναι οι αναπόσπαστοι κρίκοι του ωραίου ύφους και της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
«Όλα ένα ψέμα», είναι ο τίτλος του νέου σας μυθιστορήματος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» και μέσα από την Μυρσίνη την κεντρική σας ηρωίδα μάς μιλάτε για το μεγαλείο της αγάπης αλλά και για τη συμβολή της μοίρας στις ζωές των ανθρώπων. Πιστεύετε στην αγάπη αλλά και στη μοίρα, κυρία Παπαπαύλου;
Πώς μπορεί κάποιος να μην πιστεύει στην αγάπη; Είναι η κινητήριος δύναμη για να δημιουργούμε, να αντέχουμε, να σηκωνόμαστε, όταν πέφτουμε, και να ξεπερνάμε εμπόδια, όπου υπάρχουν. Νεότερη όταν ήμουν δεν πίστευα στη μοίρα. Ενστερνιζόμουν την άποψη ότι ο κάθε άνθρωπος κρατά τη μοίρα του στα χέρια του και την καθοδηγεί να πάει όπου θέλει εκείνος. Η ζωή με δίδαξε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, καθώς, όσο και αν ο άνθρωπος προσπαθεί και αγωνίζεται, υπάρχει πάντα μια ενέργεια, που είτε τον βοηθά είτε τον εμποδίζει. Όσο κι αν ο ίδιος προσπαθεί κάποια πράγματα, φαίνεται πως δεν είναι στο χέρι του. Αν αυτό που τα προκαλεί είναι τελικά η μοίρα, η κακή ενέργεια ή οι λάθος επιλογές, κανείς δεν μπορεί να πει.
Την ιστορία του βιβλίου σας την εμπνευστήκατε εσείς η ίδια ή πρόκειται για σκέψεις και γεγονότα που αφορούσαν σε άλλους και σας μεταφέρθηκαν;
Η ιστορία είναι αληθινή και την άκουσα πριν πολλά χρόνια. Πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάποτε θα ήθελα να γράψω για τη ζωή της Μυρσίνης και της Μάγδας.
Τι θέλετε να κρατήσουμε από την κατάθεση ψυχής της πρωταγωνίστριάς σας, της Μυρσίνης;
Η Μυρσίνη ήταν ένα χαρισματικό πλάσμα, γεμάτο όνειρα και προσδοκίες. Ένας δολερός άνθρωπος βρέθηκε στον δρόμο της και της καταρράκωσε την ψυχή. Η Μυρσίνη με την ανιδιοτέλεια που τη χαρακτήριζε αποφάσισε να θυσιαστεί για να ζήσουν καλύτερα οι υπόλοιποι. Αυτή η κατάθεση ψυχής αναγνωρίστηκε από όλους τους γύρω της, ακόμη κι αν η ίδια δεν το αντιλήφθηκε απόλυτα.
Πόσο δύσκολο είναι για μία συγγραφέα να αποδώσει γραπτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις ενός ήρωα, ώστε να αγγίξει την ψυχή του αναγνώστη; Μπαίνετε στη θέση του;
Πάντα μπαίνω στη θέση του ήρωα ή της ηρωίδας μου. Πώς αλλιώς να μοιραστείς όλα όσα αισθάνεται; Για μένα δεν είναι δύσκολο να αποδώσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, το δύσκολο είναι να μείνω ανεπηρέαστη από όλα αυτά. Δυστυχώς δεν τα καταφέρνω, και πολλές φορές πηγαίνω για ύπνο κουβαλώντας το άγχος, τη στενοχώρια αλλά και τη χαρά της ηρωίδας μου. Για όσο γράφω το βιβλίο είμαστε οι καλύτεροι φίλοι. Συμπονώ και συμπάσχω.
Υπάρχουν κατά τη γνώμη σας φινάλε σε βιβλία που γράφονται για να ικανοποιηθεί το αναγνωστικό κοινό, ενώ ο συγγραφέας επιθυμούσε κάτι διαφορετικό; Θέλετε να μάς μιλήσετε λίγο για το τέλος του δικού σας μυθιστορήματος, κυρία Παπαπαύλου;
Σίγουρα υπάρχουν φινάλε που γράφονται για να ικανοποιηθούν οι αναγνώστες. Εγώ δεν το έκανα ούτε στο πρώτο ούτε στο δεύτερο βιβλίο. Στο πρώτο («Κάθε ηλιοβασίλεμα») άφησα την ηρωίδα μου να δώσει η ίδια το τέλος που ήθελε, γι’ αυτό και δεν ήμουν βέβαιη τι τέλος θα έδινα μέχρι που το έγραψα. Στο «Όλα ένα ψέμα» επέλεξα απλά να γράψω την αλήθεια, όσο πικρή κι αν ήταν.
Ποιο είναι το βασικό συστατικό ενός καλού βιβλίου κατά την άποψή σας;
Μια ξεχωριστή ιστορία και η δυνατότητα να ακούς με προσοχή τους ήρωες σου, όταν γράφεις για τη ζωή τους.
Πώς αποφασίσατε από τον χώρο της διδασκαλίας να περάσετε στον χώρο της συγγραφής και να τα συνδυάσετε αρμονικά και τα δύο;
Θεωρώ ότι συνάδουν, άλλωστε έγραφα πολύ πριν αποφασίσω να ασχοληθώ με τη διδασκαλία. Η συγγραφή είναι για μένα ανάγκη, με ξεκουράζει με ταξιδεύει. Η διδασκαλία είναι η ζωή μου, η ταυτότητα μου. Με τα παιδιά αισθάνομαι πάντα γεμάτη, νέα, ζωντανή. Η αίσθηση ότι σε ακούν και ότι αφουγκράζονται αυτά που τους λες είναι μοναδική και ανταποδοτική.
Άλλαξαν τα συναισθήματα που σας προκαλεί όλο αυτό το ταξίδι στους κόλπους της λογοτεχνίας από εκείνη την στιγμή που γράψατε την πρώτη σας λέξη;
Μόνο όσον αφορά στον βαθμό. Τώρα αισθάνομαι ακόμη μεγαλύτερη αγωνία και προσμονή μέχρι να πάρω το βιβλίο στα χέρια μου και να ακούσω τα σχόλια όσων το διαβάσουν. Με χαροποιεί αν ο αναγνώστης καταφέρει να αντιληφθεί τα αισθήματα που είχα γράφοντάς το.
Θεωρείτε ότι με την πάροδο του χρόνου, όσο ωριμάζετε ως άνθρωπος, ωριμάζει και η γραφή σας;
Αναμφίβολα, και δεν είναι ότι απλώς ωριμάζει ο τρόπος γραφής, ωριμάζει πρώτιστα ο τρόπος σκέψης. Αλλιώς αντιμετωπίζεις κάτι που σου συμβαίνει όταν είσαι πολύ νέος και αλλιώς όταν είσαι σε πιο ώριμη ηλικία. Το ίδιο ισχύει και για τη γραφή.
Ποιος είναι ο δικός σας τρόπος να γράφετε; Από πού ξεκινάτε;
Μέσα στο μυαλό μου έχω ένα πλάνο όχι πολύ συγκεκριμένο ούτε εντελώς ξεκάθαρο. Ξεκινώ τη γραφή πάντα από την αρχή της ιστορίας και καθώς προχωρά η εξέλιξή της κάποιες φορές επιστρέφω για να συμπληρώσω μια νέα σκηνή σε κάποιο σημείο ή να αλλάξω κάποια άλλη που έγραψα ήδη. Η πορεία της ιστορίας μού επιβάλλει να το κάνω.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σας γράφει: Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία που αποδεικνύει περίτρανα το μεγαλείο της αγάπης, μια και, πέρα και πάνω απ’ όλα, αγαπάμε για να ζούμε και ζούμε για να αγαπάμε! Τελικά, αγαπάμε για να ζούμε ή ζούμε για να αγαπάμε, κυρία Παπαπαύλου;
Μα και τα δύο φυσικά. Η ζωή χωρίς αγάπη είναι ανούσια και ατελής, άρα τη χρειαζόμαστε την αγάπη, για να έχει νόημα και σκοπό η ζωή μας. Από την άλλη, όταν αγαπάμε, αισθανόμαστε δυνατοί, έχουμε διάθεση να δημιουργήσουμε, να προσφέρουμε και να συνεχίσουμε να ζούμε. Η Αγία γραφή μάς διδάσκει ότι τον κόσμο τον δημιούργησε ο Θεός από απέραντη αγάπη. Η ανθρώπινη ύπαρξη και η αγάπη αποτελούν Θεϊκά δώρα και πρέπει να τα σεβόμαστε και να τα τιμάμε.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Μαίρη Παπαπαύλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λευκωσία. Σπούδασε ξένες γλώσσες και έχει επάρκεια διδασκαλίας γαλλικών και αγγλικών. Έχει ολοκληρώσει το πτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό», στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα, στο Σίντνεϊ και στη Λευκωσία.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια διατηρεί φροντιστήριο ξένων γλωσσών στην πόλη όπου γεννήθηκε. Έχει κατά καιρούς αρθρογραφήσει σε διάφορα ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά, καθώς και σε μπλογκ. Το μυθιστόρημά της «Κάθε ηλιοβασίλεμα» είναι η πρώτη της συγγραφική προσπάθεια, ενώ πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» το δεύτερό της βιβλίο με τίτλο «Όλα ένα ψέμα».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 21 Ιουνίου 2019.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
