Είναι επικοινωνιακή, κοσμοπολίτισσα και διαθέτει ευγένεια. Πρόκειται για μια δυνατή γυναίκα με ορμή ζωής που τη μοιράζεται μέσα από τη δημιουργία. Γεμάτη ζωντάνια και δύναμη είναι ικανή να δει την ομορφιά της ζωής και να ανακαλύψει το ταλέντο ακόμα και στις πιο απλές καθημερινές στιγμές.
Η Σοφία Ντούπη είναι τολμηρή στις απόψεις της και απολύτως ειλικρινής στη διατύπωσή τους. Αλλά, κυρίως, διαθέτει έναν τρυφερό χαρακτήρα, ζεστό, φιλικό, έτοιμο να προσέξει και την παραμικρή λεπτομέρεια.Πιστεύει πολύ στη θέση της Τέχνης στη ζωή μας και υποστηρίζει ότι όταν όλα γύρω σου είναι γκρεμισμένα και σε αποσύνθεση ο ρόλος της Τέχνης γίνεται ο πιο σημαντικός–κι ίσως να είναι και ο μόνος όρθιος– πυλώνας που μπορεί να προκαλέσει τη δημόσια ευαισθητοποίηση.
Η προσωπική συμπεριφορά της και η στάση ζωής της εναρμονίζεται με το περιεχόμενο και τη φόρμα της δημιουργικότητάς της, βρίσκοντας η ίδια στον εαυτό της, από διαίσθηση, αυτό που κανείς δεν μπορεί να διδάξει ή να μάθει από οποιονδήποτε. Η αφοσίωσή της στην Τέχνη και το γεγονός ότι μελέτησε αλλά και συνεχίζει να μελετά την εποχή μας, τής δίνει τη δύναμη της συναισθηματικής νεότητας και της αέναης εξέλιξης.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το συγγραφικό σας έργο «Το τίμημα» από τις εκδόσεις «Ωκεανός». Ποιο ερέθισμα στάθηκε αφορμή για τη συγγραφή του, κυρία Ντούπη;
Το θέμα του βιβλίου μου προέκυψε από μία σειρά τραγικών αστυνομικών συμβάντων που απασχόλησαν κατά καιρούς τα πρωτοσέλιδα της πατρίδας μας και είχαν για πρωταγωνιστές τους πρώην καταδίκους που βρέθηκαν εκτός φυλακής, διότι έκαναν χρήση του νόμου 4322/15 – Νόμος του Παρασκευόπουλου. Ήθελα επίσης να μιλήσω για την αδικία που υφίσταται η κοινωνία μας από τον ίδιο της τον νομοθέτη.
Το μυθιστόρημά σας έχει όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία για να κρατήσει σε εγρήγορση τις αισθήσεις του αναγνώστη. Δράση, περιπέτεια, μυστήριο, γρίφους και πολλά μυστικά. Σε ποιο από αυτά τα στοιχεία δώσατε περισσότερο συγγραφικό χώρο;
Πράγματι όλα όσα τόσο εύστοχα αναφέρατε στην ερώτησή σας βοήθησαν στην εξέλιξη της ιστορίας μου. Άλλωστε, ένα αστυνομικό βιβλίο δεν μπορεί να σταθεί δίχως τα συγκεκριμένα συστατικά. Περισσότερο από αυτά όμως θεωρώ πως έδωσα χώρο στον άνθρωπο. Εστιάζοντας, ψυχογραφώντας τους χαρακτήρες μου με το ίδιο ενδιαφέρον, αγάπη, κατανόηση, είτε πρόκειται για τον αστυνόμο είτε για το θύμα ή τον θύτη.
Τί είναι αυτό που σας εμπνέει να γράφετε μυθιστορήματα;
Η ίδια η κοινωνία, κυρία Δούλη. Η εποχή επίσης που ζούμε είναι ιδιαίτερη. Θα τη χαρακτήριζα μάλιστα άκρως αστυνομική. Όταν η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη από αστυνομικές πλοκές, διαπλοκές, ανατροπές και εκπλήξεις, δεν είναι δύσκολο να σκεφτείς ή και να καθοδηγηθείς ακόμη από την πλούσια θεματολογία της.
Έχετε πει:«Η ενασχόληση μου με τις λέξεις λειτούργησε, και λειτουργεί ακόμη, σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης συναισθημάτων που άφησε πίσω της η μεγαλύτερη απώλεια που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος στην πορεία του». Υπήρχε κάποια εσωτερική ανάγκη που σας ώθησε στο μονοπάτι της συγγραφής;
Ανάγκη επιβιώσης θα έλεγα. Και για να γίνω πιο κατανοητή, η γραφή μαζί με την πολύτιμη βοήθεια από αγαπημένους μου ανθρώπους, με κράτησε ζωντανή όταν έχασα τον γιό μου. Η ίδια ανάγκη ακόμη με ώθησε να παντρέψω δύο αγάπες του γιού μου. Το επάγγελμά του –ήταν αστυνόμος- και την ποίηση – συγγραφή που τόσο αγαπούσε. Με αυτό τον τρόπο είναι σαν να βολτάρω μαζί του και να συζητάμε άλλοτε για την Τέχνη κι άλλοτε για την καθημερινότητα ενός αστυνομικού.
Θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με τους τίτλους των βιβλίων, κυρία Ντούπη, τους έχετε στο μυαλό σας από πριν ή βγαίνουν αυθόρμητα;
Νομίζω ότι τους γεννά το κείμενο. Τον τίτλο του τελευταίου βιβλίου μου πάντως τον επέλεξε η εταιρεία μου, οι άνθρωποι του «Ωκεανού». Θεωρώ μάλιστα ότι ταιριάζει απόλυτα με το κείμενο και τους ευχαριστώ πολύ για αυτό.
Έχετε γράψει διηγήματα, μικρές ιστορίες, ποιήματα, παραμύθια. Διακριθήκατε, βραβευτήκατε και αποσπάσατε επαίνους. Ποια είναι η θέση της Τέχνης και της συγγραφής στη ζωή σας;
Η θέση της Τέχνης είναι πρωταγωνιστική στη ζωή μου, σε βαθμό που πολλές φορές με πιέζει, όταν δεν έχω χρόνο και χώρο για εκείνη, και ενοχλείται από τους υπόλοιπους ρόλους μου.
Πώς βλέπετε το συγγραφικό τοπίο την εποχή της κρίσης;
Θεωρώ πως κάθε εποχή παράγει τη δική της Τέχνη… Επίσης, ότι ίσως να είναι και καλύτερες οι εποχές κρίσης για την Τέχνη, για τον απλούστατο λόγο ότι η Τέχνη απελευθερώνεται από την εικόνα αλλά και τους αριθμούς. Υστέρα, όταν όλα γύρω σου είναι γκρεμισμένα και σε αποσύνθεση ο ρόλος της Τέχνης γίνεται ο πιο σημαντικός–κι ίσως να είναι και ο μόνος όρθιος– πυλώνας που μπορεί να προκαλέσει τη δημόσια ευαισθητοποίηση.
Κατά τη γνώμη σας διαμορφώνει χαρακτήρες και προσωπικότητες ο συγγραφέας με το έργο του;
Ναι, φυσικά κυρία Δούλη, το πιστεύω απόλυτα. Υπήρξαν κατά καιρούς πολύ μεγάλοι συγγραφείς, με τεράστιο αξιακό φορτίο στο έργο τους, που με την πένα τους γαλούχησαν και μεγάλωσαν με αξίες γενιές και γενιές.
Κάθε βιβλίο είναι ένας ζωντανός κόσμος. Από τι πρέπει να αποτελείται κατά η γνώμη σας αυτός ο κόσμος και τι δεν νομίζετε ότι χωρά μέσα του;
Πρέπει να υπάρχουν τα πάντα μέσα του, όπως και στη ζωή. Το καλό, το κακό, ο έρωτας, η αγάπη, το μίσος, ο γενναίος αλλά και ο δειλός… η κάθε πλευρά του Αριστοτελικού νομίσματος. Έτσι, ο αναγνώστης που θα συμπορευτεί μαζί του θα προβληματιστεί, θα χαρεί, θα κλάψει, αλλά κυρίως θα μάθει.
Εκτός από τον κόσμο του βιβλίου όμως υπάρχει και ο κόσμος γύρω μας. Πώς φαίνεται μέσα από τα μάτια ενός καλλιεργημένου ανθρώπου αυτός ο κόσμος, κυρία Ντούπη;
Έχω την απάντηση ενός απλού ανθρώπου. Όμορφος! Είναι όμορφος ο κόσμος, κυρία Δούλη, λίγο εγωκεντρικός, λιγάκι θυμωμένος, αρκετά τεμπέλης… Παρ’ όλα αυτά, και με όσα ελαττώματα κι αν τον βαραίνουν, και ισάξια προτερήματα βέβαια, είναι όμορφος! Και είμαι αισιόδοξη –ίσως η μόνη;- πως έχει τα προσόντα να γίνει ομορφότερος…
Τι συμβουλή θα δίνατε στους νέους συγγραφείς που ξενυχτούν με τις λέξεις και ονειρεύονται να δουν το βιβλίο τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων;
Αν παρακάμψουμε τα 55 μου χρόνια, νέα είμαι κι εγώ –στον χώρο–, για αυτό και μιλάμε ακόμη για το πρώτο μου βιβλίο. Παρ’ όλα αυτά, θα τους πω αυτό που είπε ένας φίλος ποιητής σε μένα: «Δουλειά και διάβασμα, για να αποκτήσουν καλλιεργημένες κι ευαίσθητες κεραίες σε όσα συμβαίνουν γύρω τους!» Θα προσθέσω ακόμη πως πρέπει να μάθουν να αγαπούν τη μοναξιά. Όποιος δεν αγαπά τη μοναξιά του, δύσκολα θα γίνει συγγραφέας. Πρέπει επίσης να έχουν αυτοπειθαρχία. Κανένας δεν θα τον υποχρεώσει να καθίσει να γράψει, αντί να πάει για καφέ. Αν θυσιάσει όμως τον καφέ ή κάποια άλλη απασχόληση, και προτιμήσει τη γραφή, αυτό είναι ζήτημα αυτοπειθαρχίας, προτεραιοτήτων, δουλειάς!
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Σοφία Ντούπη γεννήθηκε στη Λιέγη του Βελγίου. Εργάστηκε ως ιδιωτική υπάλληλος για είκοσι χρόνια. Είναι παντρεμένη, μητέρα δύο παιδιών και γιαγιά τεσσάρων εγγονιών.
Όπως λέει η ίδια: «Η ενασχόληση μου με τις λέξεις λειτούργησε, και λειτουργεί ακόμη σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης συναισθημάτων που άφησε πίσω της η μεγαλύτερη απώλεια που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος στην πορεία του. Ο δρόμος, όπου με έβγαλε αυτή η ενασχόληση, καταγράφει αρκετές συμμετοχές μου με διηγήματα, μικρές ιστορίες και ποιήματα σε διάφορες διαδικτυακές σελίδες, βραβεύσεις ποιημάτων και παραμυθιών μου και τη συμμετοχή μου σε μικρές συλλογικές εκδόσεις… Μότο μου μια φράση του μεγάλου Καζαντζάκη: ”Μια αστραπή είναι η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε!”».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 23 Νοεμβρίου 2018.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
