Τη χαρακτηρίζει η αταλάντευτη πίστη σ’ αυτό που κάνει. Διαθέτει γνώσεις και πνευματικά εφόδια αλλά κυρίως θέληση για τη ζωή. Παλεύει για ένα καλύτερο αύριο τόσο για εμάς τους μεγαλύτερους, όσο και για τα παιδιά μας, που σκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Η Χαρά Παπαελευθερίου-Μπαρδώση είναι μια πολλά υποσχόμενη συγγραφέας της γενιάς της, ένα πλάσμα με ποιότητα και ισχυρή θέληση. Καλός συγγραφέας είναι αυτός που του περισσεύει ψυχή, για να τη ρίξει στις άδειες σελίδες ενός βιβλίου. Της Χαράς όχι μόνο της περισσεύει, για να τη μοιραστεί μαζί μας, αλλά γνωρίζει και πώς να διαχειρίζεται αυτό το περίσσευμα. Αποπνέει μια αύρα αισιοδοξίας, και ενσωματώνει στοιχεία απ’ τη βαθιά και τη νεότερη παράδοσή μας. «Καλλιεργεί» σε γνήσιο χώμα με μια δόση μυστηρίου, όπου απαιτείται, σαν να απελευθερώνει την ψυχή της και να πέφτουν εικόνες φαντασίας, θέλησης, καθαρότητας.
Η γραφή της είναι απλή και συνάμα περίτεχνη, η ιστορία του βιβλίου της εκθέτει την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών της με ακρίβεια, ενάργεια, απλές έννοιες και λέξεις, οδηγώντας τον αναγνώστη με ασφάλεια στον λαβύρινθο της Ιστορίας μας και των κοινωνικών θεμάτων, που ακόμη και σήμερα υπάρχουν και διαιωνίζονται.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πώς θα χαρακτηρίζατε το νέο σας μυθιστόρημα «Αμάραντοι Λεμονανθοί», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ωκεανός»; Είναι ένα ιστορικό, κοινωνικό μυθιστόρημα, μια ρομαντική ιστορία αγάπης ή όλα αυτά μαζί;
Είναι όλα αυτά μαζί, κυρία Δούλη. Μέσα από μια ιστορία αγάπης, περνά η ιστορία των τόπων αλλά θίγονται και κοινωνικά θέματα.
Το βιβλίο σας περιέχει και ιστορικά στοιχεία. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σάς ήταν εύκολο να συνδυάσετε ιστορία και μυθοπλασία μαζί, κυρία Παπαελευθερίου;
Ήταν αρκετά δύσκολο, διότι έπρεπε να είμαι καλά διαβασμένη στα πραγματικά γεγονότα, για να κτίσω τη μυθοπλασία.
Ο λόγος σας ρέει γλυκά και παρασέρνει τον αναγνώστη να βουτήξει βαθιά στην πλοκή της ιστορίας. Αποτελεί η ιστορία του Βασίλη και της Αγγελικής μια κατάδυση σε πτυχές μιας άλλης εποχής;
Η ιστορία του Βασίλη και της Αγγελικής σίγουρα μάς πάει σε μια άλλη εποχή, αυτή του 1922-1962, με κοινωνικά θέματα όμως που ακόμη και σήμερα υπάρχουν και διαιωνίζονται. Για παράδειγμα, προσφυγιά, trafficking γυναικών, κ.λπ.
Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε τη συγγραφή των «Αμάραντων Λεμονανθών;
Χρειάστηκαν δυο χρόνια. Το έγραψα σε οκτώ μήνες και το άφησα στο συρτάρι. Αργότερα το ξαναέπιασα και το έφερα στην τελική μορφή του.
Φορτιστήκατε συναισθηματικά κατά τη διάρκεια της συγγραφής της υπέροχης ιστορίας σας;
Και βέβαια φορτίστηκα, κυρία Δούλη, αφού για να γράψω τον κάθε ρόλο έπρεπε πρώτα να τον «ντυθώ», δηλαδή να ζήσω και να γίνω το κάθε πρόσωπο, για να βγάλω τα συναισθήματά του. Γι’ αυτό, μετά το αφήνω στο συρτάρι να καταλαγιάσει. Βλέπω τους ρόλους σαν ηθοποιός και μετά σαν σκηνοθέτης ή το ανάποδο.
Πώς θα θέλατε να νιώσουν οι αναγνώστες σας, όταν διαβάσουν και την τελευταία σελίδα του βιβλίου σας;
Θα ήθελα να νιώσουν ευχαρίστηση. Να νιώσουν ότι διάβασαν ένα καλό βιβλίο, που είχε κάτι να τους πει, και άφησε συναισθήματα και μηνύματα μέσα στην καρδιά τους.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας λογοτεχνικές επιρροές, κυρία Παπαελευθερίου;
Η Ελληνική λογοτεχνία. Είχα την τύχη να έχω καλούς δασκάλους, που μας ωθούσαν στο καλό διάβασμα, και έτσι σε πολύ μικρή ηλικία διάβασα Παπαντωνίου, Παπαδιαμάντη, Καρκαβίτσα και τόσους άλλους. Παράλληλα, η μητέρα μου φρόντιζε να έχω μια καλή βιβλιοθήκη.
Στο βιογραφικό σας γράφεται: «…Με είπαν Χαρά και ταυτίστηκα με τ’ όνομα. Φόρεσα ένα χαμόγελο και προχώρησα να βρω τη ζωή. Μα ήταν πολλά τα δύσκολα και εγώ, παιδάκι ακόμη, βρήκα κρυψώνα σε αυτοσχέδια παιδικά ποιήματα». Αποτελεί η συγγραφή το προσωπικό σας καταφύγιο;
Θα σας απαντήσω, κυρία Δούλη, μ’ αυτό που έχει πει η Βιρτζίνια Γούλφ: «Κάθε μυστικό της ψυχής του συγγραφέα, κάθε εμπειρία της ζωής του, κάθε ποιότητα του μυαλού του είναι γραμμένα κατά μεγάλο βαθμό στο έργο του».
Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο βίωμα, που υπήρξε καθοριστικό, για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή; Είναι κατά τη γνώμη σας θεραπευτική η γραφή;
Ποτέ δεν ήμουν αδιάφορη για όσα συμβαίνουν γύρω μας, μεγάλα ή μικρά. Ήμουν πάντα ένας ανήσυχος άνθρωπος, που είχα πολυποίκιλα συναισθήματα, σκέψεις και ερωτήματα για το τι μπορεί να κρύβουν οι πτυχές της ζωής. Και βέβαια, θεωρώ ότι είναι θεραπευτική η γραφή. Άλλωστε, είναι κάτι που προτείνουν οι ψυχολόγοι (βλέπετε έχω κόρη δικαστική ψυχολόγο – εγκληματολόγο), αλλά μόνο αυτό δεν φτάνει για να μπορείς να είσαι συγγραφέας.
Σε μια εποχή που τα δύσκολα περισσεύουν για όλους μας υπάρχει κάποια σκέψη που σας εμψυχώνει, κυρία Παπαελευθερίου;
Η ελπίδα! Δεν είναι τυχαίο το όνομα που διάλεξα να υπάρχει στο βιβλίο μου. Η ελπίδα είναι η προσδοκία κάποιου καλού. Και εγώ ελπίζω ότι σε αυτή τη δύσκολη εποχή θα τα καταφέρουμε να σταθούμε στα πόδια μας και να φέρουμε πίσω τα παιδιά μας. Να ξαναγαπήσουμε τον τόπο μας και ενωμένοι να μπορέσουμε να ξαναδουλέψουμε για ένα καλύτερο μέλλον.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Πρωτοείδε τη ζωή στην καρδιά του Πειραιά, ανήμερα του Άι-Δημήτρη του πολεμιστή. Την είπαν Χαρά και ταυτίστηκε με τ’ όνομα. Φόρεσε ένα χαμόγελο και προχώρησε να βρει τη ζωή. Μα ήταν πολλά τα δύσκολα και εκείνη, παιδάκι ακόμη, βρήκε κρυψώνα σε αυτοσχέδια παιδικά ποιήματα. Σαν έμαθε το διάβασμα, κρύφθηκε πίσω από τις αράδες μεγάλων συγγραφέων.
Άρχισε μυστικά και σκάρωνε τις δικές της ιστορίες. Τους ρόλους όλους τους έπαιζε βεβαίως η ίδια. Και σαν ταλέντο κέρδισε μια θέση στο Εθνικό. Ρητή η απαγόρευση ν’ ανεβεί στο σανίδι.
Φόρεσε, ως αντίβαρο, την όμορφη στολή της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Τη λάτρεψε την Ολυμπιακή και εκείνη την αντάμειψε. Ταξίδευε και γέμιζε η φαντασία της εικόνες και ιστορίες του κόσμου και εκείνη τις έφτιαχνε λέξεις στο χαρτί. Παράλληλα γέννησε μια προικισμένη κόρη. Μαζί της πορεύτηκε εθελοντικά για χρόνια στα σχολεία τής Γλυφάδας, στον τόπο που παντρεύτηκε και συνεχίζει να ζει. Μαζί με μια φούχτα συνοδοιπόρους, στήριξε την εκπαίδευση, τις τέχνες και τα γράμματα, μέσα από πάμπολλες δραστηριότητες.
Και έβαλε το λιθαράκι της και στον πολιτισμό στα χρόνια της ενασχόλησής της με το Πνευματικό και Πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Γλυφάδας. Δεν της χαρίστηκε τίποτα στη ζωή. Τηρώντας πάντα το παράγγελμα ΓΝΟΥΣ ΠΡΑΤΤΕ, κερδίζει τις μάχες της με πείσμα, δουλειά, υπομονή, χαμόγελο, αγάπη και χαρά.
Οι «Αμάραντοι Λεμονανθοί», είναι το τελευταίο της βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ωκεανός».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 23 Φεβαρουαρίου 2018.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
