Η Ανθούλα Αθανασιάδου είναι μια συγγραφέας με έντονη παρουσία, βαθιά γνώση και ξεχωριστή ευαισθησία. Από την πρώτη κιόλας γνωριμία, εντυπωσιάζει με τη σκέψη της, την αμεσότητά της και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Το έργο και ο λόγος της χαρακτηρίζονται από εκφραστικό πλούτο, εσωτερικότητα και ουσιαστική ματιά στα πράγματα. Διατηρεί σταθερές αξίες και δεν διστάζει να τοποθετείται με σαφήνεια σε ζητήματα που θεωρεί κρίσιμα για το μέλλον της κοινωνίας.
Παράλληλα, η ζεστασιά, η ευγένεια και η αυθεντικότητά της δημιουργούν ένα κλίμα οικειότητας που κάνει κάθε συζήτηση μαζί της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και γόνιμη.
Ιδιαίτερα έντονος είναι ο προβληματισμός της για την εκπαίδευση. Πιστεύει ότι το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα επιβαρύνει υπερβολικά τους εφήβους και χρειάζεται ριζική αναμόρφωση, με αξιοποίηση επιτυχημένων προτύπων από χώρες όπως η Φινλανδία. Σημειώνει ότι η ουσιαστική γνώση δεν μπορεί να βασίζεται στην αποστήθιση, αλλά στην καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, της δημιουργικότητας και της βαθύτερης κατανόησης.
Σε έναν κόσμο όπου «σήμερα όλα έχουν μια τιμή, αγοράζονται και πουλιούνται σε ένα απέραντο διαδικτυακό παζάρι», εκείνη επιμένει να βλέπει την αξία των ανθρώπινων σχέσεων, της παιδείας και της αυθεντικής έκφρασης.
Παρά τις δυσκολίες, παραμένει αισιόδοξη. Πιστεύει ακράδαντα ότι η επιμονή και η υπομονή οδηγούν τελικά στην πρόοδο και την αλλαγή. «Ο επιμένων νικά», λέει συχνά, συνοψίζοντας μια στάση ζωής που διατρέχει τόσο το έργο όσο και την προσωπική της πορεία. Μια στάση που την έχει βοηθήσει να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις με ψυχραιμία, πίστη στις δυνάμεις της και αφοσίωση στους στόχους που θέτει.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος» το νέο σας βιβλίο για εφήβους με τίτλο «Από πού πάμε για το αύριο»; Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να γράψετε μια ιστορία που ασχολείται με τις πιέσεις και τα άγχη των εφήβων κατά τη σχολική τους ζωή, κυρία Αθανασιάδου;
Τον Μάρτιο του 2024, μια 17χρονη μαθήτρια έπεσε από τον 6ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Αθήνα. Το νέο με συντάραξε και από τότε η ιστορία τού βιβλίου μου άρχισε να «δουλεύεται» μέσα μου. Δυστυχώς, η ιστορία του βιβλίου μου έγινε πάλι επίκαιρη, όταν στις 12 Μαΐου δύο συνομήλικες έφηβες πήδηξαν χέρι-χέρι από μια ταράτσα στην Ηλιούπολη…
Οι δύο πρωταγωνίστριες της ιστορίας σας βρίσκονται στην πιο δύσκολη χρονιά της ζωής τους. Πόσο κοντά είναι οι εμπειρίες τους στη σημερινή πραγματικότητα των νέων;
Θέλω να πιστεύω πως οι ζωές των ηρωίδων μου και τα προβλήματά τους, όπως τα εξιστορώ, είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα των νέων. Πιστεύω πως πολλά παιδιά θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, ταυτιζόμενα με τη Μαριάνζελα ή τη Χλόη.
Στο βιβλίο παρουσιάζεται έντονα η πίεση των Πανελλαδικών εξετάσεων. Πιστεύετε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα επιβαρύνει υπερβολικά τους εφήβους σήμερα;
Αναμφίβολα, κυρία Δούλη! Το εκπαιδευτικό μας σύστημα θέλει πέταμα στα σκουπίδια και να ξαναφτιαχτεί όλο απ’ την αρχή. Ας ακολουθήσουμε τουλάχιστον παραδείγματα επιτυχημένων εκπαιδευτικών συστημάτων άλλων χωρών που αποδεδειγμένα έχουν πετύχει, όπως για παράδειγμα η Φιλανδία, μια που τόσα χρόνια φαίνεται πως μόνοι μας δεν μπορούμε να βελτιώσουμε τίποτε ουσιαστικά.
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσουν οι αναγνώστες από τη φράση ότι για τους νέους ανθρώπους σήμερα η ζωή δεν είναι απλώς δύσκολη, αλλά «αβάσταχτη»;
Το μήνυμα πως πρέπει όλοι να συνδράμουμε προς την κατεύθυνση της αλλαγής τού απαρχαιωμένου και αποτυχημένου εκπαιδευτικού μας συστήματος. Και λέω αποτυχημένου, διότι βλέπω πως η κατεύθυνση που δίνεται είναι να αποστηθίζουν οι μαθητές με ακρίβεια λέξη προς λέξη ό,τι γράφεται στα βιβλία της ύλης και όχι να εμβαθύνουν και να αποκτούν αληθινές γνώσεις. Βλέπουμε παιδιά λυκείου εντελώς αμόρφωτα!
Η φιλία αποτελεί βασικό στοιχείο τής ιστορίας σας. Πόσο σημαντική θεωρείτε τη στήριξη μεταξύ φίλων στις δύσκολες στιγμές της εφηβείας;
Η φιλία στην εφηβεία είναι το σημαντικότερο στήριγμα ενός ανθρώπου, μια που οι γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον συχνά απορρίπτονται και απαξιώνονται, όπως είναι φυσιολογικό, σ’ αυτή την ηλικία.
Στο βιβλίο σας θίγετε θέματα, όπως οι έρωτες, οι στόχοι και οι αποτυχίες. Ποιο από αυτά θεωρείτε πιο καθοριστικό για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός νέου ανθρώπου;
Δύσκολο να επιλέξω ένα. Να προσθέσω βέβαια πως κι άλλα πράγματα επηρεάζουν έναν νέο άνθρωπο, όπως οι συνθήκες ζωής του, ο οικογενειακός περίγυρος και οι παρέες του. Οι στόχοι είναι ευχής έργον να υπάρχουν, αλλά κι αν δεν υπάρχουν, θα τους δημιουργήσει η ίδια η ζωή στην πορεία!
Πώς επηρεάζει η πολυετής εμπειρία σας ως στιχουργού τον τρόπο, με τον οποίο γράφετε τα μυθιστορήματά σας, κυρία Αθανασιάδου;
Η στιχουργική δεν έχει σχέση με τη συγγραφή μυθιστορημάτων. Το μόνο κοινό ανάμεσα τους είναι οι προσωπικές μου εμπειρίες και η φαντασία μου!
Έχοντας εργαστεί στον Κινηματογράφο και στην τηλεόραση, πιστεύετε ότι αυτές οι εμπειρίες σάς βοήθησαν να δημιουργείτε πιο ζωντανούς χαρακτήρες και διαλόγους;
Θα το έθετα μάλλον αντίστροφα, κυρία δούλη: Επειδή μπορώ να δημιουργώ ζωντανούς χαρακτήρες και διαλόγους, γι’ αυτό δούλεψα και σ’ αυτούς τους κλάδους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα, «Η αδελφή, της αδελφής, της αδελφής μου», που στην πορεία έγινε τηλεοπτική σειρά, το σενάριο της οποίας έγραψα.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή αυτού του βιβλίου;
Η προσπάθεια να αποτυπώσω όσο γίνεται πιο ρεαλιστικά την αγωνία των νέων ανθρώπων, δίνοντάς τους συγχρόνως κάποια εργαλεία, για να δουν το μέλλον τους με αισιοδοξία.
Αν μπορούσατε να δώσετε μία συμβουλή στους σημερινούς δεκαεπτάχρονους που αγωνιούν για το μέλλον τους, ποια θα ήταν αυτή, κυρία Αθανασιάδου;
Θα τους έλεγα: Σας νιώθω, καταλαβαίνω τις αγωνίες σας, αλλά να έχετε εμπιστοσύνη στη ζωή. Αυτή θα σας δείξει αργά ή γρήγορα τον σωστό δρόμο για σας. Και τίποτε δεν τελειώνει με μια πιθανή αποτυχία στις πανελλήνιες! Ίσως εκεί να αρχίσουν νέοι δρόμοι.
Τι θα θέλατε να νιώσει ένας έφηβος, όταν γυρίσει και την τελευταία σελίδα του βιβλίου σας «Από πού πάμε για το αύριο»;
Ανακούφιση, ελπίδα και αισιοδοξία!
Έχετε γράψει πολλά αγαπημένα βιβλία για εφήβους. Πώς έχουν αλλάξει οι ανησυχίες, τα όνειρα και οι δυσκολίες των νέων από τότε που ξεκινήσατε να γράφετε μέχρι σήμερα;
Δυστυχώς στην Ελλάδα, αλλά και έξω απ’ αυτήν, ο κόσμος γίνεται όλο και πιο δύσκολος και ανταγωνιστικός. Πριν είκοσι χρόνια ένα παιδί με ταλέντο μπορούσε ευκολότερα να βρει τον δρόμο του συγκριτικά με το σήμερα. Σήμερα νιώθω πως όλα έχουν μια τιμή, αγοράζονται και πουλιούνται σε ένα απέραντο διαδικτυακό παζάρι. Για να βγεις στην επιφάνεια, δεν αρκεί η δουλειά και το ταλέντο, πρέπει να έχεις λεφτά. Να διαφημίσεις τη δουλειά σου… Είτε είσαι μουσικός, είτε ορθοπεδικός. Κι αν έχεις λεφτά, θα φανείς πιο εύκολα από κάποιον άλλο, που μπορεί να έχει περισσότερες ικανότητες, αλλά λιγότερους πόρους. Αλλά, επειδή είμαι βασικά αισιόδοξο άτομο, πιστεύω πολύ στο «ο επιμένων νικά». Όλα έχουν την ώρα τους για να γίνουν, αρκεί να μην τα παρατάμε! Να έχουμε υπομονή και επιμονή, αυτό έλεγα και στις κόρες μου, όταν ακόμη ήταν μικρές…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
