Το πρώτο κουδούνι χτύπησε και μαζί με τις σχολικές τσάντες επιστρέφουν τα προγράμματα, οι υποχρεώσεις, τα διαβάσματα και οι δραστηριότητες. Και κάπου εκεί αρχίζει συχνά και η αγωνία των μεγάλων για να μάθει το παιδί περισσότερα, να προχωρήσει γρηγορότερα, να μη μείνει πίσω, να αξιοποιήσει κάθε ώρα της ημέρας του.
Μόνο που μέσα σε αυτή την αγωνία υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχάσουμε το αυτονόητο, ότι δηλαδή τα παιδιά είναι παιδιά.
Ιδιαίτερα στις ηλικίες του Δημοτικού, το παιγνίδι, η ξεκούραση, η παρέα με τους φίλους, ακόμη και ο χρόνος που φαινομενικά δεν κάνουν «τίποτα», δεν είναι χαμένος χρόνος, αλλά αποτελεί κομμάτι της παιδικής ηλικίας.
Ένα παιδί δεν χρειάζεται να τελειώνει το σχολείο και να ξεκινά έναν δεύτερο καθημερινό μαραθώνιο από ξένες γλώσσες, αθλήματα, φροντιστήρια και κάθε είδους δραστηριότητες, επειδή εμείς οι μεγάλοι φοβόμαστε μήπως δεν κάνει αρκετά.
Φυσικά, τα εφόδια είναι σημαντικά. Η γνώση είναι πολύτιμη και η προσπάθεια απαραίτητη. Το μεγάλο στοίχημα όμως είναι διαφορετικό: να βοηθήσουμε το παιδί να αγαπήσει τη γνώση και όχι να τη φοβηθεί. Να θέλει να ανοίξει ένα βιβλίο επειδή κάτι το έκανε να αναρωτηθεί. Να ρωτά επειδή πραγματικά θέλει να μάθει. Να ανακαλύπτει τι το ενδιαφέρει και σταδιακά να αποκτά τη δική του σχέση με τη μάθηση. Όχι να μαθαίνει μόνο για τον καλό βαθμό, για το «μπράβο» ή, ακόμη χειρότερα, για να μη μας απογοητεύσει.
Ίσως λοιπόν στην αρχή αυτής της σχολικής χρονιάς αξίζει να βάλουμε έναν στόχο και για εμάς τους μεγάλους: λιγότερο άγχος, λιγότερη σύγκριση, λιγότερα «πρέπει».
Να τους δώσουμε χώρο να προσπαθήσουν, να κάνουν λάθη, να βαρεθούν, να παίξουν, να γελάσουν και να ανακαλύψουν μόνα τους τι αγαπούν.
Δεν χρειάζεται να προλάβουν τα πάντα από τα δέκα τους χρόνια. 0α έχουν μια ολόκληρη ζωή για υποχρεώσεις. Την παιδική τους ηλικία όμως θα την έχουν μόνο μία φορά.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
