Υπάρχουν κείμενα που απλώς διαβάζονται και άλλα που βιώνονται. Τα δικά της ανήκουν αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Η γνωριμία μας ξεκίνησε μέσα από τον ψηφιακό κόσμο, εκεί όπου οι λέξεις βρίσκουν τον δικό τους χώρο να ανθίσουν. Ανάμεσα σε πολλές δημοσιεύσεις, τα κείμενά της ξεχώρισαν αμέσως, όχι μόνο για την αισθητική τους, αλλά για την εσωτερική δύναμη που κουβαλούν.
Έτσι, γεννήθηκε η επιθυμία γι’ αυτή τη συνέντευξη, για να τη γνωρίσουμε καλύτερα, πέρα από τις λέξεις της, και να ανακαλύψουμε τι κρύβεται πίσω από την έμπνευση, τη δημιουργία και τη συνεχή παρουσία της στον κόσμο της γραφής.
Με βασικά χαρακτηριστικά τον ενθουσιασμό, την ψυχική γενναιοδωρία, το κουράγιο, τη γνώση και τη βαθιά προσήλωση στη δημιουργία, η πένα της γίνεται όχημα εσωτερικής αναζήτησης. Τα κείμενά της δεν στέκονται στην επιφάνεια, αλλά εισχωρούν με τόλμη στην ανθρώπινη φύση, αγγίζοντας τη σύγκρουση, τη μετάνοια και την υπαρξιακή αγωνία, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύουν την αθέατη δύναμη και την εύθραυστη ομορφιά τής ψυχής.
Η γλώσσα της πλούσια, ποιητική, διαποτισμένη από έντονο συμβολισμό και φιλοσοφικό βάθος, δημιουργεί εικόνες και συναισθήματα που καθηλώνουν.
Οι ιστορίες της αυτοτελείς και ολοκληρωμένες, λειτουργούν ως βιωματικές εμπειρίες, σπάζοντας τα όρια ανάμεσα σε δημιουργό και αναγνώστη.
Αν και οι αφηγήσεις της ανήκουν στη μυθοπλασία, παραδέχεται πως την πένα της… την κρατά ο πόνος», δίνοντας στα έργα της μια σπάνια αυθεντικότητα.
Η γραφή της ρέει αυθόρμητα σαν εσωτερικός χείμαρρος, μέχρι τη στιγμή της λύτρωσης, διότι, όπως η ίδια συνοψίζει, η γραφή είναι πάνω απ’ όλα μια βαθιά πράξη λύτρωσης.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Τι αποτέλεσε την αφετηρία της σχέσης σας με τη γραφή, κυρία Λάππα;
Η ανάγκη έκφρασης ήταν η αφετηρία μου. Έμοιαζε με θηλιά να σφίγγει τον λαιμό μου. Γράφοντας, σιγά -σιγά χαλάρωνε.
Θυμάστε την πρώτη στιγμή που νιώσατε την ανάγκη να αποτυπώσετε σκέψεις και συναισθήματα στο χαρτί;
Η πρώτη στιγμή, χωρίς να το γνωρίζω, καθώς ήμουν μικρή,γύρω στα έξι μου,ήταν μια εικόνα ενός νεκρού φαντάρου που θα την κουβαλάω μέχρι να πεθάνω.Τον είχαν φέρει να ταφεί στον τόπο του, που ήταν και ο τόπος που ζούσα το διάστημα εκείνο,κι ήταν το φέρετρό του σκεπασμένο με τη σημαία. Φήμες έλεγαν πως είχε σκοτωθεί σε μια άσκηση,κι εγώ στην τρίτη τάξη του δημοτικού πήρα το μολύβι μου κι έγραψα δύο στίχους. Μάλλον αυτή ήταν η στιγμή, και αργότερα έγραψα την ιστορία του νεκρού φαντάρου.
Η γραφή σας χαρακτηρίζεται από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Σε ποιο βαθμό τα κείμενά σας αντλούν στοιχεία από τα προσωπικά σας βιώματα, κυρία Λάππα;
Οι ιστορίες που γράφω είναι μυθοπλασία κι όχι προσωπικών βιωμάτων. Πώς άλλωστε θα μπορούσα να τα ζήσω όλα αυτά; Εκείνο όμως που μπορώ να πω και που φαίνεται είναι πως την πένα μου σε αρκετά κείμενά μου την κρατά ο πόνος τής ορφάνιας, της φτώχιας και κάποιων γεγονότων… που λειτούργησαν δημιουργικά,χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχω ζήσει αυτά που αφηγούμαι.
Γράφετε περισσότερο για να «απελευθερωθείτε» εσωτερικά ή για να επικοινωνήσετε με τους άλλους;
Γράφω για κείνη τη θηλιά… να την χαλαρώνω, να απελευθερωθώ. Όσο για την επικοινωνία, δεν μπορώ να το γνωρίζω εκ των προτέρων πως θα εισπραχθεί.
Πώς βιώνετε την ανταπόκριση των αναγνωστών μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Η ανταπόκριση των αναγνωστών επιδρά ικανοποιητικά, κυρία Δούλη. Με νιώθουν δικό τους άνθρωπο και το εκφράζουν στα σχόλιά τους. Με αποκαλούν «Ελευθερία μας», κι αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά συγκινώντας με ιδιαίτερα.
Υπάρχει κάποια αντίδραση ή κάποιο μήνυμα αναγνώστη που σας έχει σημαδέψει ιδιαίτερα;
Να με σημαδέψει όχι. Με κάνει όμως να σκέφτομαι με βάση πάντα τις αντιδράσεις τους πως αρέσουν περισσότερο τα θέματα που έχουν πόνο.
Η δημιουργική σας διαδικασία είναι περισσότερο αυθόρμητη ή βασίζεται σε μια συνειδητή θεματική κατεύθυνση;
Είναι αυθόρμητη και ρέει εσωτερικά, αρκεί να βρεθεί το κλειδί να ανοίξει το κελί της ψυχής, να βγουν οι λέξεις που είναι φυλακισμένες. Συνήθως το «κλειδί» είναι οι τρεις-τέσσερις πρώτες λέξεις κι εκεί πάνω γράφεται ολόκληρη η ιστορία, η οποία εξελίσσεται στην πορεία και φανερώνονται οι ήρωες από μόνοι τους. Οι λέξεις ασυγκράτητες, ένας εσωτερικός χείμαρρος, και τα δάχτυλά μου τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο να τις προλάβουν… Αυτό το μεθύσι,αυτή η ηδονή κρατά περίπου δύο με τρεις ώρες, ώσπου να έρθει το τέλος της ιστορίας. Το δύσκολο μέρος είναι του «κλειδιού». Όλο το άλλο γίνεται αυτόματα χωρίς να διορθωθεί ό,τι έχει γραφτεί.
Υπάρχουν θεματικοί άξονες ή συναισθήματα που επανέρχονται σταθερά στη γραφή σας;
Δεν υπάρχουν θεματικοί άξονες. Τα συναισθήματα δημιουργούνται στη ροή, στην πλοκή της κάθε ιστορίας και, τελειώνοντάς την, εξαντλούνται και λυτρώνομαι.
Ποια είναι η σχέση της σιωπής και των δύσκολων εμπειριών με τη γραφή σας;
Η σχέση της σιωπής και της εμπειρίας δεν μπορεί παρά να είναι δημιουργική. Η εμπειρία γίνεται το χτένι του αργαλειού κι η σιωπή πότε υφάδι και πότε στημόνι πλέκει, υφαίνει, δημιουργεί.
Σκέφτεστε το ενδεχόμενο έκδοσης ενός βιβλίου στο μέλλον;
Για τα γραπτά που ήδη υπάρχουν ναι, σκέφτομαι να τα εκδώσω. Μακάρι να τα καταφέρω, διότι υπάρχουν πρακτικές δυσκολίες. Αν η ερώτησή σας αφορά στο να γράψω και να εκδώσω κάτι άλλο, δεν το σκέφτομαι. Διότι, όπως σας είπα, δεν γράφω κατ’ εντολήν… Αν ανοίξει κάποιο «κελί», που θα έχει φυλακισμένο ένα βιβλίο, αυτό δεν το γνωρίζω.
Πώς διαχειρίζεστε την έκθεση που συνεπάγεται η δημοσιοποίηση τόσο προσωπικών κειμένων;
Δεν είναι προσωπικά, οπότε δεν εκτίθεμαι, κυρία Δούλη. Επιρροές βρίσκει κανείς στα κείμενα μου από βιώματα ανθρώπων της ζωής στην επαρχία όπου μεγάλωσα. Μια εικόνα, όπως και λέξεις, που είναι καταγεγραμμένες στη μνήμη μου είναι ικανές να εξελιχθούν και να γίνουν μάρτυρες ενός κειμένου. Η γραφή μου έχει ηθογραφικό χαρακτήρα, διότι αφηγείται τη ζωή της επαρχίας που έρχεται από μακριά. Εποχές παρελθοντικές που μοιάζουν σαν παραμύθι, κι όμως έχουν μέσα τους μια δόση αλήθειας. Αυτό κάνει τον αναγνώστη να δακρύζει. Έτσι τουλάχιστον λέει. Και είναι αυτό ακριβώς που του αρέσει. Να χώνεται μέσα στην ιστορία να ταξιδεύει,να γίνεται ένα με τους ήρωες και να τη ζει.
Αν έπρεπε να περιγράψετε με μία λέξη τι σημαίνει για εσάς η γραφή, ποια θα ήταν αυτή;
Είναι πολλές οι λέξεις, όπως κύηση, γέννα, φυγή, κι άλλα πολλά που συγγενεύουν… Αλλά, αν θέλετε με μία λέξη, είναι λύτρωση. Όποια και νά ’ναι όμως, λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά.
Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που γράφει, αλλά διστάζει να μοιραστεί τα κείμενά του δημόσια, κυρία Λάππα;
Δεν είμαι σε θέση να συμβουλέψω κανέναν. Το αν θα μοιραστεί κάποιος τα κείμενά του ή όχι είναι καθαρά προσωπικό θέμα. Θα έλεγα όμως, χωρίς να ακουστεί ως συμβουλή, πως καλά θα κάνει να τα μοιραστεί, και πως ο δισταγμός του έχει να κάνει με τον φόβο της απόρριψης. Αυτός που γράφει το κάνει πρωτίστως για δική του ευχαρίστηση, κι όχι για να είναι αρεστός. Αν αρέσουν τα γραπτά του, θα είναι διπλά ευχαριστημένος. Για να γίνει όμως αυτό και να το μάθει, πρέπει να τα μοιραστεί.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 17 Απριλίου 2026.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
