Στη γραφή μετέφερε με τον δικό του τρόπο την πειθαρχία, τη θέληση και την αποφασιστικότητα. Όλη του τη ζωή γράφει. Γράφει µουσική, στίχους, παραµύθια, ιστορίες και µυθιστορήµατα.
Είναι από τους ανθρώπους εκείνους που δεν φοβούνται την ανηφορική διαδρομή στη πορεία της ζωής, ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που γνωρίζουν ότι χωρίς ιδρώτα και κόπο τίποτα δεν πραγματοποιείται.
Αγγίζει τα όρια του, αναμετριέται με τους προσωπικούς του προβληματισμούς, αναστατώνεται από την ανθρώπινη φύση και τα συμβάντα της ζωής του εκάστοτε ήρωά του.
Όταν γράφει υπάρχει γύρω του μια ευφρόσυνη έκπληξη, μια αγαλλίαση, ένα ακτινοβόλο μαγνητικό πεδίο που προκύπτει πάντα από από τη ζέση των ανθρώπων που διαθέτουν ταλέντο.
Ο Σπύρος Πετρουλάκης προχωρά στη ζωή με το θεληματικό όσο και παράτολμο βήμα του οδοιπόρου- εξερευνητή, ενός συγγραφέα- καλλιτέχνη που διερευνά σε βάθος όλες τις θεμελιώδεις απορίες που έχουν να κάνουν με το μυστήριο του κόσμου, τις ιδέες και τις αξίες που στηρίζουν την Τέχνη.
Εξάλλου πιστεύει ακράδαντα ότι η ζωή είναι δυνατότερη από τη λογοτεχνία και ό,τι φαντάζει στα µάτια µας µυθιστορηµατικό, µπορεί να είναι ασήµαντο µπροστά στη ζωή που τρέχει και τραβάει το δρόµο της.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Το νέο σας μυθιστόρημα «Η Παναγιά της Φωτιάς», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μίνωας» ήρθε και σας βρήκε στο διάβα της συγγραφικής σας πορείας ή το ακολουθήσατε εσείς σαν να προϋπήρχε στα κανάλια του μυαλού και της ψυχής σας;
Θαρρώ ότι με ακολούθησε ή καλύτερα ήταν σαν να μου χτύπησε την πόρτα, κυρία Δούλη. Ένιωσα ότι είχα χρωστούμενα με τους ήρωες της «Εξομολόγησης», (του προηγούμενου βιβλίου μου), κι έτσι δεν τους άφησα να με στοιχειώσουν. Με έπιασαν από το χέρι και με οδήγησαν στα όρη και στο γιαλό, σε ουρανούς και θάλασσες. Εκεί δεν είναι να πεις όχι.
«Στην Παναγιά της Φωτιάς» το ανθρώπινο στοιχείο είναι έντονο. Γυναίκα, άντρας, παιδί σε δίνη αισθημάτων, χαρακτήρες ζωής, στιγμές ζωής. Πώς προσδιορίστηκε ο τίτλος του και τι ήταν αυτό που πυροδότησε την έμπνευσή σας, κύριε Πετρουλάκη;
Όταν κάποιος ξεκινήσει να διαβάζει το βιβλίο μου τότε από τις πρώτες κιόλας σελίδες θα του αποκαλυφθεί το «μυστικό» της έμπνευσης μου. Δεν είναι τυχαίος ή ευκαιριακός τίτλος. Είναι ο στύλος που έχουν δεθεί επάνω του όλες οι κορδέλες για το γαϊτανάκι που λέγεται «Η Παναγιά της φωτιάς». Ένα γαϊτανάκι όπου οι ήρωες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ακόμα και ζώα, παίζουν τον ξεχωριστό τους ρόλο και δίνουν το στίγμα τους, με όλα τους τα πάθη, στο μυθιστόρημα μου.
Το βιβλίο σας βασίστηκε σε ιστορικά και πραγματικά γεγονότα και σε συγκλονιστικές αφηγήσεις αληθινών ηρώων. Πως αισθανθήκατε με τις διηγήσεις των ιστοριών που συνέβησαν την τότε εποχή;
Είναι ένα υπέροχο ταξίδι που έχει ξεκινήσει εδώ και λίγα χρόνια και μιλάω για τη συγγραφή. Όπως ένας αναγνώστης ενθουσιάζεται όταν διαβάζει αληθινές ιστορίες και δένεται με τους ήρωες, έτσι κι εγώ ενθουσιάζομαι ψάχνοντας να βρω τις άκρες και τις νοητές γραμμές που συνδέουν τον μύθο με την πραγματικότητα καθώς συλλέγω τα στοιχεία μου. Γίνομαι ένα με τον αφηγητή μου, τον αγαπώ και μπαίνω στο πετσί του, στα δικά του παπούτσια. Αφήνομαι να με πάει όπου εκείνος θέλει, δίχως να τον διακόπτω, δίχως να τον κατευθύνω. Γελάω, κλαίω και ταξιδεύω σε τόπους και χρόνους. Αυτό είναι τύχη κι εγώ νιώθω τυχερός γι’ αυτό.
Πόσο δύσκολο ήταν να συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στην ιστορία σας;
Εφόσον είχα την βασική ιστορία σκαρωμένη στο μυαλό μου, ήταν πια πολύ εύκολο να συλλέξω τα στοιχεία που μου έλειπαν. Ήταν θέμα χρόνου. Τηλέφωνα, γνωστοί, επισκέψεις επιτόπου και φυσικά το διαδίκτυο, ήταν οι καλύτεροι σύμμαχοί μου.
Υπάρχει και μια πολύ γραφική ιστορία που μου αρέσει να διηγούμαι σε σχέση με την αναζήτηση στις πηγές: έψαχνα μια προσωπική μαρτυρία σε σχέση με το Πάπιγκο, την οποία ήθελα να συμπεριλάβω στο βιβλίο μου. Έψαξα στο διαδίκτυο, βρήκα τηλέφωνα στο χωριό και τηλεφώνημα στο τηλεφώνημα κατέληξα στον σωστό άνθρωπο για να μου δώσει τις πληροφορίες. Όμως ο σωστός άνθρωπος εκείνη την ώρα δεν μπορούσε να μου μιλήσει, διότι… φούρνιζε Ηπειρώτικη πίτα. Προσπάθησα ξανά και ξανά μέχρι να βρω την κατάλληλη στιγμή, για να είναι η ηλικιωμένη γυναίκα διαθέσιμη.
Βλέπετε η ζωή είναι δυνατότερη από τη λογοτεχνία και ό,τι φαντάζει στα μάτια μας μυθιστορηματικό, μπορεί να είναι ασήμαντο μπροστά στη ζωή που τρέχει και τραβάει το δρόμο της, κυρία Δούλη.
Πότε σας «επισκέπτεται» η συγγραφική σας έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που «ρέει» αβίαστα από μέσα σας;
Είναι μια, ας πούμε ανάγκη η οποία για μένα λειτουργεί σαν το πυρωμένο κάρβουνο. Όταν το φυσώ φουντώνει κι όταν το αφήνω καταλαγιάζει. Μα πάντα καίει. Δεν έχω συγκεκριμένο χώρο για να γράψω ούτε ώρα και στιγμές. Δεν απομονώνομαι αφού μου αρέσει να είμαι με ανθρώπους γύρω μου και γράφω τα βιβλία μου παντού και πάντα. Στο πλοίο, στο κρεβάτι, κάτω από την ομπρέλα θαλάσσης, στην εξοχή, στο μετρό. Παντού έχω γράψει και κάτω υπό οποιεσδήποτε «αντίξοες» συνθήκες.
Άλλες φορές και για ιστορίες που έχω μέσα μου από καιρό, δεν χρειάζεται καν συγκέντρωση. Είναι σαν η ιστορία να γράφεται μόνη της και εγώ να υπηρετώ την πλοκή της αντί να την σχεδιάζω.
Ασχολείστε με πολλά πράγματα που αγαπάτε εκτός από τη συγγραφή. Είστε στιχουργός, συνθέτης, ασχολείστε με τη φωτογραφία και τον αθλητισμό. Όταν κάποιος αγαπάει αυτό που κάνει βρίσκει χρόνο για όλα, κύριε Πετρουλάκη;
Αστειευόμενος λέω κάποιες φορές ότι: «έχω κατασκευάσει, με μυστικό τρόπο τέσσερις παραπάνω ωρίτσες τη μέρα για να κάνω όσα χρειάζεται ώστε να μπορώ να είμαι ο Σπύρος.» Το πράμα κατόπιν όμως χαλάει αφού όλοι μου ζητάνε τη μυστική μου συνταγή, κυρία Δούλη.
Πόση πειθαρχία και θέληση χρειάζεται κάποιος για να είναι τόσο παραγωγικός;
Όλη μου την παιδική ηλικία, την εφηβεία αλλά και αρκετά χρόνια από τη μετεφηβική μου ζωή την έζησα κάνοντας πρωταθλητισμό στο Τάεκβοντό. Ένα άθλημα που απαιτεί εκτός από σωματικές ικανότητες (ταχυδύναμη, αντοχή, εκρηκτικότητα, ευκινησία) και πνευματική ικανότητα όπως είναι η άριστη πειθαρχία. Αυτό λοιπόν μετέφερα με τον δικό μου τρόπο στη γραφή. Πειθαρχία, θέληση και αποφασιστικότητα.
Αν σας ζητούσα να ιεραρχήσετε τα ενδιαφέροντά σας ποιο είναι εκείνο που κατέχει την πρώτη θέση στην καρδιά σας;
Η μουσική με τη συγγραφή ισορροπούν πάνω σε μια βελόνα που με τρυπά. Δεν μπορώ να απαντήσω με ειλικρίνεια.
Τι θεωρείτε ποιο εύκολο για έναν άνθρωπο; Να μπορέσει να ξεπεράσει τις δικές του πληγές και να προσπεράσει οτιδήποτε άσχημο έζησε ή να συγχωρέσει αυτούς που του τις προκάλεσαν;
Και τα δύο έχουν ξεχωριστές δυσκολίες και τα δύο απαιτούν δύναμη, πίστη και ανθρωπιά. Ωστόσο ακόμα και αυτά να έχεις δεν είναι πάντα σίγουρο ότι θα τα καταφέρεις. Ο καθένας μας λειτουργεί διαφορετικά και με τον δικό του τρόπο για να παλέψει με τα μέσα του, με ό,τι τον χαλάει και ό,τι τον κάνει να αποπροσανατολίζεται από τη ζωή του.
Τι σημαίνει «γράφω» για εσάς;
ΖΩ! Όλη μου τη ζωή γράφω. Πότε μουσική, πότε στίχους, πότε παραμύθια και τελευταία ιστορίες και μυθιστορήματα.
Ποιο είναι το δικό σας σύνθημα που θα θέλατε ν’ ακουστεί, κύριε Πετρουλάκη;
Ένα μικρό απόσπασμα από την Παναγιά της Φωτιάς: «Μάθε να αγαπάς το καθετί που έχεις. Ας είναι και λίγο. Αν το αγαπάς, τότε το λίγο γίνεται πολύ».
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Σπύρος Πετρουλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα και έζησε στο Ρέθυμνο και στα Χανιά από όπου και κατάγεται. Έχει δύο παιδιά την Ειρήνη και τον Κωνσταντίνο. Είναι συνθέτης και στιχουργός και έχει συμμετάσχει σε μουσικές παραστάσεις και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Τραγούδια του περιλαμβάνονται σε CD πολλών γνωστών καλλιτεχνών, ενώ έχει γράψει μουσική και τραγούδια για ντοκιμαντέρ και θεατρικές παραστάσεις.
Έχει διατελέσει διευθυντής στο διαφημιστικό τμήμα και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Δίκτυο fm 91,5 στα Χανιά.
Ασχολείται με τη φωτογραφία (φωτογραφίες του έχουν βραβευτεί και δημοσιευθεί σε ευρωπαϊκά περιοδικά), είναι αφηγητής παραμυθιών, προπονητής και Πανελληνιονίκης στο άθλημα του Taekwondo και έχει ως χόμπι την αναρρίχηση και τις καταδύσεις.
Από τις εκδόσεις «Μίνωας» κυκλοφορεί τα μυθιστορήματα «Η εξομολόγηση» (2015) και «Το παράθυρο της Νεφέλης» (2014) και τα βιβλία του για παιδιά «Στα χνάρια του κουρσάρου Μπαρμπαρόσα» (2014) και «Ο θησαυρός του Κυβερνήτη» (2015). Η Παναγιά της φωτιάς είναι το τελευταίο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μίνωας».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 8 Ιουλίου 2016.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
