Ο Βασίλης Κονταξής είναι ένας ταλαντούχος άνθρωπος γεμάτος ζωή και πάθος για τη συγγραφή, που με την αισιοδοξία του, την εξωστρέφεια αλλά και τη γοητεία της γραφής του μάς καλεί να πιστέψουμε ότι πάντα κάτι καινούργιο βγαίνει, κάτι που δεν φανταζόμασταν από πριν, αρκεί να αποφασίσουμε να διαβάζουμε περισσότερο.
Η γνώση, η έμπνευση, η επιμονή οδηγούν τα βήματά του, άλλοτε μεγάλα και άλλοτε μικρά, πάντα όμως σταθερά και αποφασιστικά. Αυτό που θέλει να κρατήσουμε από τις σκέψεις και τις επιλογές των ηρώων του είναι το ταξίδι, όχι με την στενή έννοια της λέξης, αλλά το ταξίδι του νου, της ζωής και του έρωτα, το ταξίδι των συναισθημάτων, το ταξίδι της ελπίδας που δεν σβήνει ποτέ. Και σίγουρα εκείνο το ταξίδι που έχει το «μαζί» και που φυλάει μέσα του την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη, σπάνιες και δυσεύρετες έννοιες για τους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε.
Επιθυμία του δεν ήταν να γράψει «ένα ακόμη βιβλίο», χωρίς να υπάρχει πηγαίος και βαθύς λόγος. Πόνεσε μαζί με τους ήρωές του και τους μελέτησε ξεχωριστά και εκτός αφήγησης. Δεν τους είδε σαν κατασκευές της φαντασίας του, αλλά τους αντιμετώπισε σαν να υπήρχαν πραγματικά στους τόπους που τους τοποθέτησε.
Ως ένας νέος δημιουργός, μοιάζει να ονειρεύεται διακαώς έναν κόσμο, όπου ο άνθρωπος θα κατορθώσει από το σκοτάδι να υψωθεί στο φως. Oνειρεύεται έναν κόσμο, στον οποίο ο άνθρωπος με τον αγώνα του θα κερδίσει τον εξανθρωπισμό του. Και πιστεύει ότι ο καλός καπετάνιος δεν φαίνεται μόνο στις φουρτούνες, αλλά σέβεται και αγαπά τη θάλασσα δηλαδή τη ζωή!
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σας με τίτλο «Τράτα» από τις Εκδόσεις «Κέδρος». Θέλετε να μας μιλήσετε για την πορεία του και πώς εμπνευστήκατε την ιστορία του, κύριε Κονταξή;
Όταν έβγαλα «Το βιολοντσέλο» το αναγνωστικό κοινό το καλοδέχτηκε. Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών το συμπεριέλαβε στη βραχεία λίστα πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων για το Βραβείο Μένης Κουμανταρέας. Το πρώτο μου μυθιστόρημα, αλλά και το πρώτο μου θεατρικό έργο που ανέβηκε στο θέατρο, έκαναν μια σπουδαία αρχή. Δεν ήθελα να γράψω «ένα ακόμη βιβλίο», χωρίς να υπάρχει πηγαίος και βαθύς λόγος. Δεν γνωρίζω πως εμπνεύστηκα την ιστορία, αλλά την έζησα σε όλη της την πορεία.
Ο τίτλος του είναι πρωτότυπος. Πώς καταλήξατε σε αυτόν και ποια μυρωδιά σας έρχεται στο μυαλό, όταν τον ψιθυρίζετε;
Ο τίτλος «Τράτα» προκύπτει από δύο πολύ σημαντικά στοιχεία του βιβλίου: μια ψαροταβέρνα, που έχει αυτό το όνομα, κι ένα καΐκι. Αποφάσισα να αφήσω τον τίτλο χωρίς άρθρο, διότι δεν αναφέρεται μόνο στο ένα ή στο άλλο στοιχείο αλλά και στα δύο. Όσο για τη μυρωδιά, φυσικά και μυρίζω τη θάλασσα!
Η ιστορία του βιβλίου σας είναι ένα ταξίδι στα σκοτεινά νερά της λήθης, που φέρνει στο φως χαμένα κλειδιά του παρελθόντος. Πόσο βαθιά κατορθώσατε να εισχωρήσετε στις ψυχές των ηρώων σας;
Πόνεσα μαζί τους και τους μελέτησα ξεχωριστά και εκτός αφήγησης. Δεν τους είδα σαν κατασκευές της φαντασίας μου, αλλά τους μελέτησα σαν να υπήρχαν πραγματικά στους τόπους που τους τοποθέτησα.
Πιστεύετε ότι είναι εφικτό να μείνει το παρελθόν για πάντα καλά κρυμμένο ή είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα εισβάλει στο παρόν;
Ναι και στα δύο. Μόνο στην παγκόσμια ιστορία να ανατρέξει κανείς, θα διαπιστώσει πόσα πράγματα μάθαμε δεκαετίες μετά, αλλά και πόσα έχουν μείνει ανεξήγητα και μυστήρια!
Τι είναι αυτό που θα θέλατε να κρατήσουμε από τις σκέψεις ή τις επιλογές των ηρώων σας;
Το ταξίδι, κυρία Δούλη. Όχι με την στενή έννοια της λέξης. Το ταξίδι του νου, της ζωής και του έρωτα. Το ταξίδι των συναισθημάτων. Αυτό το ταξίδι της ελπίδας που δεν σβήνει ποτέ. Και σίγουρα αυτό το ταξίδι, που έχει το «μαζί», που φυλάει μέσα του την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη, σπάνιες και δυσεύρετες επί των δύσκολων καιρών που βιώνουμε.
Ποιος είναι ο δικός σας αγαπημένος χαρακτήρας του βιβλίου;
Αναμφίβολα, είναι οι δύο ήρωες μου, Περικλής και Πελαγία. Αφιέρωσα πολύ χρόνο μαζί τους. Δεν είναι τυχαίο πως αυτοί οι δυο άνθρωποι συναντιούνται στο τέλος του βιβλίου, και σίγουρα μένει η εντύπωση πως θα τα ξαναπούν και στο «μέλλον».
Το συγγραφικό σας ταξίδι ξεκίνησε από νεαρή ηλικία, γράφοντας πρώτα θεατρικά έργα κι έπειτα εξελίχθηκε στη συγγραφή διηγημάτων και μυθιστορημάτων. Ποιο είδος λογοτεχνίας πιστεύετε πως σας ταιριάζει περισσότερο και με ποιο σκέφτεστε να συνεχίσετε;
Αναλόγως, κυρία Δούλη. Το μυθιστόρημα έχει έναν μοναχικό δρόμο τόσο όταν γράφεται, όσο και όταν διαβάζεται. Το θεατρικό έργο είναι ένα μισό θα τολμούσα να πω έργο. Θέλει να ανεβεί στη σκηνή , για να ολοκληρωθεί. Θα συνεχίσω και με τα δύο, διότι μέσα μου υπάρχει και θέληση και λόγος να γράφω.
Όταν τελειώνετε τη συγγραφή ενός βιβλίου, πώς καταφέρνετε να αποφορτιστείτε από το βάρος του ψυχισμού των ηρώων σας και πόσος χρόνος απαιτείται, για να επινοήσετε τους ήρωες του επόμενου βιβλίου σας;
Ο μόνος τρόπος είναι η συγγραφή μιας νέας ιστορίας. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος γι’ αυτό. Σε μένα η γραφή λειτουργεί και ψυχαναλυτικά, και οι ήρωες έχουν και κάτι από μένα. Κάτι το οποίο με βοηθά η συγγραφή να το βρω. Ξέρετε, αυτές οι βουτιές στο μέσα μας άλλοτε γίνονται σε ένα ήρεμο ακρογιάλι κι άλλοτε σε βυθό απύθμενο… γι’ αυτό και δεν υπάρχει χρόνος ορισμένος.
Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που θα ήθελαν να δουν κάποια στιγμή τις σκέψεις τους σε μορφή βιβλίου. Ποια είναι τα πρώτα βήματα που πρέπει να κάνουν; Τι θα τους συμβουλεύατε;
Να γράφουν! Σκέφτομαι καμιά φορά πού πάω και βαδίζω σε δρόμους που περπάτησαν οι αναρίθμητοι δημιουργοί της πλούσιας σε συγγραφικό έργο χώρας μας. Αν και εκείνοι σκέφτονταν το ίδιο, θα είχαμε σήμερα αυτόν τον συγγραφικό πλούτο; Βέβαια, μην κρυβόμαστε, το βιβλίο περνά σοβαρότατη κρίση και θα συμπληρώσω, ρωτώντας όμως κάτι πάνω σε αυτό: Δεν θα έπρεπε η Πολιτεία να κάνει κάτι γι’ αυτό, ειδικά στον τόπο μας που γέννησε αυτή την υπέροχη γλώσσα;
Σ’ αυτό το προσωπικό ταξίδι της συγγραφής, ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρατε και τι θα λέγατε σε κάποιον που ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας;
Ο καλός καπετάνιος δεν φαίνεται μόνο στις φουρτούνες, αλλά σέβεται και αγαπά τη θάλασσα, δηλαδή τη ζωή! Κάποιος που ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας πρέπει να γράφει και φυσικά να διαβάζει. Πάντα κάτι καινούργιο θα βγει. Κάτι που δεν φαντάζεται από πριν. Το πιο κολακευτικό που έχω ακούσει από αναγνώστη είναι πως, διαβάζοντας πια την «Τράτα» μου, καταλαβαίνει κανείς πως είναι δικό μου έργο από το ύφος της γραφής. Πόσο πιο μεγάλο δώρο, όταν αντιλαμβάνομαι πως, εκτός από το να καταφέρνω να μπω στον νου και στην καρδιά των αναγνωστών μου, «συνομιλώ» μαζί τους με μια μυστική δική μου, καταδική μου γλώσσα.
*ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ” ΣΤΙΣ 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 2025.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
