Πρόκειται για μια δυναμική νέα γυναίκα, γεμάτη ενσυναίσθηση, που διακρίνεται για την ενέργεια που πηγάζει από μέσα της, από τις εμπειρίες και τις αναζητήσεις της.
Στην Άννα Λυμπεροπούλου αρέσει να νιώθει ελεύθερη, να μπορεί να αναθεωρεί την παράδοση, να έχει το δικαίωμα να αποτινάζει το παρελθόν και οτιδήποτε παρωχημένο αυτό κουβαλάει.
Ο λόγος της ρέει, οι λέξεις που ντύνουν την ιστορία της είναι καλοζυγισμένες και μετρημένες, άλλοτε κοφτές και άλλοτε πιο εκτεταμένες, όσο χρειάζεται, για να μεταφέρουν με ακρίβεια αυτό που θέλει να πει ή να υπαινιχτεί.
Ο συγγραφέας σε κάθε βιβλίο που γράφει χρειάζεται να μπαίνει σε μέρη μέσα του που του είναι άβολα συναισθηματικά. Έρχεται σε επαφή με συναισθήματα που αφορούν στην προδοσία, στην εκδίκηση, στον θάνατο, στη μοναξιά, στον έρωτα, στην ηδονή, στις ενοχές, στα πάθη, στην κατάθλιψη, στην απώλεια.
Πιστεύει ότι η ιστορία κάνει κύκλους και ότι ο άνθρωπος είναι ικανός για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο, γι’ αυτό και ντύνει τις ανθρώπινες ιστορίες με πόνο και φως…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Το τελευταίο σας βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κέδρος» και έχει τίτλο «Θεοί και θεατρίνοι» περιστρέφεται γύρω από τη δεκάχρονη Νίνα, η οποία διαπράττει ένα παιδικό αμάρτημα, που συμπίπτει με μια δυσβάσταχτη απώλεια, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πάνω της η οργή, και κανείς μέσα στην ταραχή του δεν αντιλαμβάνεται πού οδηγείται το παιδί, υπό το άδικο βάρος της ενοχής και φυσικά κανείς δεν ψάχνει την αλήθεια. Γιατί κάνατε αυτή την επιλογή, κυρία Λυμπεροπούλου;
Υπάρχουν ζητήματα στην κοινωνία μας, που όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος κι εξελίσσεται, παραμένουν απελπιστικά παρόντα. Τέτοια είναι η προκατάληψη και η υποκρισία, που πάντα, δυστυχώς, πέφτουν στις πλάτες των παιδιών, διαιωνίζοντας έτσι, γενιά τη γενιά, τις ίδιες παθογένειες. Αυτό είναι το θέμα που με απασχολεί, και είναι ο πυρήνας του βιβλίου μου: Πώς θα μπορέσει να αλλάξει η νοοτροπία αυτού του κόσμου, για να μην τραυματίζει τα παιδιά του, πριν ακόμη περάσουν το κατώφλι του σπιτιού τους.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι, κατά την άποψή σας, να αποτινάξει ένα παιδί την οικογενειακή του ιστορία και να χαράξει την προσωπική του πορεία;
Αυτός είναι ένας αγώνας στον οποίο συμμετέχουμε, ανεξαιρέτως, όλοι, κυρία Δούλη. Ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του, είτε επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο, είτε καταφέρνει να εξελίξει τον εαυτό του και τη ζωή του. Σίγουρα είναι εφικτό, ωστόσο απαιτεί μεγάλη και επίπονη προσπάθεια.
Ποιες ήταν οι πηγές της έμπνευσής σας, που σας οδήγησαν στη συγγραφή του δεύτερου μυθιστορήματός σας;
Το έναυσμα ήταν μια αληθινή διήγηση της γιαγιάς μου σχετικά με το ξύλο που έφαγε από τη μητέρα της, όταν σε ηλικία τριών χρόνων ήπιε νερό πριν κοινωνήσει. Αυτή η εμπειρία καθόρισε τη σχέση της με τη θρησκεία και αργότερα και με την πολιτική. Και επηρέασε κι εμένα, οδηγώντας με να σκεφτώ την –συχνά παράλογη– σχέση μας με τα «πρέπει», που καταφέρνει να μας οδηγεί ακόμη και στην ενοχοποίηση της χαράς.
Μας μεταφέρετε με την πένα σας στις μέρες του 1903. Η άρχουσα τάξη των Αθηνών αισθάνεται αριστοκρατία, βιώνοντας τη βραχύβια Belle Epoque της, ενώ η Θεσσαλία στενάζει υπό το απάνθρωπο καθεστώς των τσιφλικάδων. Τα θεατρικά μπουλούκια γυρίζουν την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, χαρίζοντας γέλιο και παρηγοριά. Μπορεί κανείς να βρει στις μέρες μας φυσιογνωμίες ενός αλλοτινού καιρού;
Και βέβαια, κυρία Δούλη. Οι άνθρωποι είναι διαχρονικά οι ίδιοι και τείνουν να επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους. Υπάρχει πάντα η διεφθαρμένη πολιτική ελίτ, που ενδιαφέρεται πρωτίστως για το δικό της όφελος και ελάχιστα για την ευημερία των ανθρώπων. Υπάρχει σε ακραίο βαθμό η καταπίεση και η εκμετάλλευση συγκεκριμένων ομάδων του πληθυσμού. Και ευτυχώς υπάρχει και η τέχνη που έρχεται σαν μια πνοή καθαρού αέρα, ανακουφίζει και παρηγορεί, μα και προειδοποιεί.
Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που πήρατε εσείς, προσωπικά, από την ιστορία της δεκάχρονης Νίνας;
Να νιώθω ελεύθερη. Να μπορώ να αναθεωρώ την παράδοση, γνωρίζοντας πως ό,τι έρχεται ώς εμάς από το παρελθόν, ό,τι κουβαλάμε ως ρίζες, νοοτροπίες, αξίες, ήθη και έθιμα, δεν είναι απαραίτητα καλό και αγαθό. Και έχουμε κάθε δικαίωμα να το αποτινάξουμε.
Δεδομένης μιας εγχώριας και παγκόσμιας κατάστασης, η οποία μοιάζει να πηγαίνει από κρίση σε κρίση, με οικονομική δυσπραγία και πολλές αναταραχές σε παγκόσμιο επίπεδο, τι θεωρείτε χρήσιμο να έχει κανείς στο μυαλό του σαν πυξίδα, κυρία Λυμπεροπούλου;
Ότι η ιστορία κάνει κύκλους, ο άνθρωπος είναι ικανός για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο, κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Μέσα από το πιο απελπιστικό σκοτάδι μπορεί πάντα να γεννηθεί το φώς.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 13 Δεκεμβρίου 2024.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
