Είναι ένας άνθρωπος ήρεμος και κοινωνικός, πολλές φορές όμως και αρκετά ντροπαλή και συναισθηματική. Ευχαριστιέται με απλά πράγματα και προσπαθεί να χαμογελάει όσο γίνεται περισσότερο. Βαριέται εύκολα και δεν της αρέσει η ρουτίνα. Είναι αρκετά φιλόδοξη και πεισματάρα. Δεν της αρέσει η μοναξιά, αν και μπορεί εύκολα να κάνει πολλά πράγματα μόνη της, όταν θέλει να τα βρει με τον εαυτό της.
Η Κατερίνα Ανδρικοπούλου έχει την επιθυμία να εντοπίσει με τη σκέψη της το αγαπημένο, να το μεγεθύνει με απλότητα για να το καταλάβουμε καλύτερα, να γνωρίσουμε την αλήθεια του. Άλλες φορές με μια γνωστική αυταπάτη κι άλλες με μια έξυπνη αφέλεια, φτάνει στην άλλη όψη, σ’ αυτό που κρύβεται, σ’ αυτό που καιροφυλακτεί. Εναλλάσσει το γέλιο με την αγωνία. Συμβιβάζει τη σιωπή με τη θέρμη τής έκφρασης. Πιστεύει πως όλοι μας αποζητάμε ένα αίσιο τέλος, διότι μας βοηθά να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να δούμε τη ζωή με πιο αισιόδοξη ματιά και να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Έχετε φανταστεί έναν κόσμο χωρίς μυθιστορήματα, κυρία Ανδρικοπούλου;
Μου είναι δύσκολο να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς μυθιστορήματα. Θα ήταν πιστεύω πολύ στείρος, μουντός και βαρετός αυτός ο κόσμος. Τα μυθιστορήματα έχουν την ικανότητα να σε ταξιδεύουν, όταν δεν μπορείς από μόνος σου να πάρεις τη βαλίτσα στο χέρι. Ρίχνουν λίγη μαγική χρυσόσκονη και καταφέρνουν να κάνουν λίγο πιο πικάντική τη ζωή μας. Φοράς για λίγο τα παπούτσια τού κάθε ήρωά σου και τρέχεις εκεί που σε πάει. Και αν είναι καλό το βιβλίο, ή σου έκανε εντύπωση, κάτι από αυτό κολλάει μέσα σου για πάντα…
Σε κάθε βιβλίο φαντάζομαι υπάρχει ένα έναυσμα για να αρχίσετε να γράφετε. Στο βιβλίο σας «Το καλοκαίρι τής νύφης», που κυκλοφορεί από την «Άνεμος εκδοτική», ποιο ήταν αυτό το έναυσμα;
Το έναυσμα για να ξεκινήσω «Το καλοκαίρι τής νύφης» ήταν στην ουσία οι προετοιμασίες τού γάμου μου και πώς ένιωθα την περίοδο εκείνη. Άρχισα να καταγράφω σκέψεις και συναισθήματα, κουβέντες φίλων και περιστατικά την περίοδο πριν το γάμο και λίγο αργότερα, και όλα αυτά ντύθηκαν έπειτα παραμύθι. Έγιναν ένα βιβλίο. Πιστεύω ότι για να ξεκινήσεις να γράφεις, χρειάζεσαι ένα δυνατό συναίσθημα, μια έντονη ανάμνηση ή μια μοναδική περιπέτεια. Κάτι πάντα χρειάζεσαι για να εμπνευστείς. Χρειάζεται κάτι να σου πουν ή να το ζήσεις ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φίλοι μου μετά το βιβλίο σταμάτησαν να μου εκμυστηρεύονται πράγματα ή ξεκινούν πάντα με την φράση «αυτό που θα σου πω μην το γράψεις!»
Στο εν λόγω βιβλίο σάς προβληματίζει η έννοια τής δέσμευσης. Τι είναι αυτό που «δεσμεύει» σήμερα τα ζευγάρια κατά τη γνώμη σας;
Η συγκεκριμένη νύφη, η δικιά μου νύφη, προβληματίζεται με την έννοια της δέσμευσης, όπως την καθορίζει ο περίγυρος. Νομίζει ότι θα γίνουν το ζευγάρι του καναπέ και του ζάπινγκ και ότι θα τρώνε στα συμπεθέρια εναλλάξ το Σαββατοκύριακο. Ως Κατερίνα νομίζω ότι σ’ έναν γάμο πολλά πράγματα σε δεσμεύουν. Είναι τα παιδιά, οι δουλειές, η ρουτίνα, είναι όλα μαζί… Όλα αυτά μαζί όμως είναι που σε κολλάνε κατά κάποιο τρόπο με τον σύντροφο σου για να αγωνιστείτε και να δουλέψετε από κοινού για να πετύχει ο γάμος.
Με πολύ χιούμορ και σαρκασμό παραθέτετε μία ιστορία για τον γάμο, ο οποίος προβληματίζει πολλά νέα ζευγάρια. Θέλετε να περάσετε κάποιο μήνυμα με το συγκεκριμένο βιβλίο;
Ήθελα να δώσω το μήνυμα σε όσους προβληματίζονται με την ιδέα τού γάμου και της δέσμευσης ότι είναι πολύ φυσιολογικό να νιώθεις περίεργα, άσχημα έστω και αφόρητα πριν τη μεγάλη απόφαση. Διότι, κακά τα ψέματα, δεν παύει να είναι μια μεγάλη απόφαση που δεν πρέπει να παίρνεται αψήφιστα. Συνειδητοποίησα ότι ελάχιστοι από μας μιλούν πραγματικά για το πώς ένιωσαν πριν τον γάμο. Και γι’ αυτό ήθελα να θίξω με χιούμορ και αυτοσαρκασμό και την άλλη πλευρά – την όχι και τόσο ροζ ή άσπρη. Βέβαια, όπως όλα στη ζωή, και ο γάμος θέλει τόλμη, και αν δεν το τολμήσεις δεν θα μάθεις ποτέ αν σου πάει.
Τι θα συμβουλεύατε στα ζευγάρια που ετοιμάζονται να περάσουν το κατώφλι της Εκκλησίας;
Θα τους συμβούλευα να είναι όσο πιο πολύ σίγουροι για τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους, αν και σίγουρος δεν μπορεί να είσαι ούτε και για τον εαυτό σου. Να μην κρατάνε μούτρα, να μην πηγαίνουν για ύπνο τσακωμένοι και να αφήνουν το άλλο τους μισό να έχει και προσωπική ζωή. Ο γάμος θέλει προσπάθεια, αλλά είναι ωραίο να πορεύεσαι και να μοιράζεσαι τη ζωή σου με κάποιον που σε νοιάζεται.
Ένα «happy end» κρύβει πάντοτε μια νοσταλγία, μια λύτρωση και ένα κλείσιμο του ματιού για περισσότερη αισιοδοξία και πίστη στα όνειρα μας;
Όλοι κατά βάθος αποζητάμε ένα αίσιο τέλος, ένα «happy end». Αυτό μας βοηθάει να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να δούμε τη ζωή με πιο αισιόδοξη ματιά και να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας.
Οι συγγραφείς πολλές φορές με τα βιβλία τους βοηθούν πολλούς αναγνώστες να βρουν στιγμές ευτυχίας μέσα από την ανάγνωση. Τι είναι αυτό που απασχολεί έναν συγγραφέα;
Πολλά πράγματα μπορεί να απασχολούν έναν συγγραφέα, κυρία Δούλη. Πιστεύω ότι ένας νέος συγγραφέας που δεν έχει την εμπειρία αμφιταλαντεύεται συνεχώς. Τον απασχολεί το πόσο ξεγυμνώνει την ψυχή του, αν θα αρέσει το βιβλίο του, αν θα αγγίξει τον αναγνώστη. Αν πρέπει να γράψει και δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο ή αν απλά χάνει τον χρόνο του. Στις μέρες μας, στην Ελλάδα τουλάχιστον, το βιβλίο έχει έρθει σε δεύτερη μοίρα. Με όλα αυτά που συμβαίνουν ο κόσμος δεν έχει χρόνο ούτε όρεξη για βιβλία. έτσι νομίζω. Και η επιτυχία ενός βιβλίου δεν ξέρω από τι τελικά εξαρτάται.
Πόσο σημαντικό είναι στην εποχή που διανύουμε να δίνουμε το χέρι μας και να βοηθάμε;
Όταν βοηθάς, νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου. Στην ουσία βοηθάς εσένα τον ίδιο, διότι νιώθεις χρήσιμος και ότι προσφέρεις. Νιώθεις ζεστασιά μέσα σου, όταν προσφέρεις το χέρι σου για να βοηθήσεις τον άλλο που σε χρειάζεται, όσο μπορείς και όπου μπορείς. Σίγουρα είναι πολύ σημαντικό να βοηθάμε, ειδικά στις μέρες μας. Θαυμάζω ανθρώπους που έχουν στήσει μικρές ομάδες και οργανώνουν συσσίτια ή εράνους με δική τους πρωτοβουλία.
Όλα όσα συμβαίνουν σε έναν άνθρωπο, έχετε σκεφτεί ποτέ αν είναι «γραμμένα»; Αυτό που λέμε πεπρωμένο;
Παλιότερα με απασχολούσε πολύ αυτό το θέμα για το τι είναι «γραμμένο» να μας συμβεί και τι όχι. Τώρα πιστεύω ότι κάποια πράγματα που είναι να γίνουν θα γίνουν, αλλά ότι και εμείς οι ίδιοι προκαλούμε την τύχη μας. Αν κάθεσαι όλη μέρα στον καναπέ και βλέπεις Τούρκικα, δεν νομίζω ότι θα σου συμβούν πολλά πράγματα. Το «γραμμένο» θα βαρεθεί και θα σε προσπεράσει θα πάει να γεμίσει τη ζωή κάποιου πιο δραστήριου.
Αισθανθήκατε ποτέ τυχερή;
Αισθάνομαι πολλές φορές τυχερή και ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτό. Είχα όμορφα παιδικά χρόνια, ξέγνοιαστα καλοκαίρια, όμορφα ταξίδια και εμπειρίες. Και τώρα που μπήκα σε άλλη φάση ζωής νιώθω σχετικά πλήρης. Γενικά, δεν μου έρχονται όλα από την αρχή όπως τα θέλω. πρέπει να παλέψω για αυτά, αλλά στο τέλος μένω ικανοποιημένη.
Η τύχη δεν έρχεται τυχαία;
H τύχη έρχεται και φεύγει. Τυχαία ή όχι, πρέπει να είσαι σε θέση να την εκμεταλλευτείς ανάλογα.
Πολλές φορές γεγονότα του παρελθόντος αποτελούν τροχοπέδη για να εξελιχθούμε. Πώς «ξεκολλάμε» από το παρελθόν και απελευθερωνόμαστε;
Είναι αλήθεια ότι γεγονότα τού παρελθόντος μπορεί να μην μας αφήνουν να εξελιχθούμε. Θέλει προσπάθεια για να «ξεκολλήσεις» απ’ το παρελθόν, κι εσωτερική δύναμη και υποστήριξη από ανθρώπους που σε αγαπούν. Το παρελθόν υπάρχει για να σου προσφέρει την εμπειρία, να σου θυμίζει και να σου υπενθυμίζει. Καλό είναι να θυμάσαι το παρελθόν, αλλά να κοιτάς μπροστά το μέλλον.
Πιστεύετε ότι μπορούμε να ξαναρχίζουμε από την αρχή πολλές φορές στη ζωή μας;
Δεν είμαι σίγουρη. Θα ήταν ευλογία αν μπορούσαμε να ξαναρχίζαμε τη ζωή μας από το μηδέν, κάθε φορά που δεν ήμασταν ευχαριστημένη με την έκβαση. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι πάντα κουβαλάς μέσα σου κάτι από το παρελθόν, είτε το θέλεις είτε όχι, που επηρεάζει τις κινήσεις και τις αποφάσεις σου.
Τι μπορεί να σας προκαλέσει θλίψη;
Η μοναξιά, η αδικία και η κακεντρέχεια. Θλίβομαι συχνά με σχόλια ανθρώπων που γίνονται πίσω από την πλάτη μου χωρίς νόημα, ειδικά όταν ξέρω ότι είναι άδικα και λανθασμένα. «Γεμίστε την ζωή σας με κάτι άλλο, βρείτε κάτι να απασχοληθείτε», σκέφτομαι αλλά δυστυχώς, δεν πιάνει πάντα.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Κατερίνα Ανδρικοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αίγιο. Σπούδασε νηπιαγωγός στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης και συνέχισε τις σπουδές της στην Αγγλία. Μεταπτυχιακό στη Γλασκόβη πάνω στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία (M. Ed. Psych.) και ειδίκευση στην Παιγνιοθεραπεία που αγαπά πολύ. Έζησε και εργάστηκε αρκετά χρόνια σε σχολεία και οργανισμούς για παιδιά με συναισθηματικά προβλήματα στο Λονδίνο ενώ τα τελευταία χρόνια ζει με την οικογένειά της στο Π. Φάληρο και εργάζεται ως νηπιαγωγός και παιγνιοθεραπεύτρια. Το καλοκαίρι της νύφης αποτελεί την πρώτη της συγραφική απόπειρα.
* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 28 Ιουνίου 2013.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
