Αυτό που την χαρακτηρίζει είναι η αισιοδοξία. Τη διακατέχει μια αύρα ευαισθησίας, νεανικής σοφίας, ενστίκτου, οράματος για το μέλλον. Η Μαίρη Μανδάλη γνωρίζει την αξία τής δοκιμασίας, όσο και την επώδυνη διαδρομή, που οδηγεί στην αποδοχή τής ζωής μέσω της αγάπης. Η γραφή της είναι σαν ποτάμι που ρέει. Τα όνειρά της σε κερδίζουν. Ως άνθρωπος ακολουθεί το καρδιοχτύπι της. Ρισκάρει και το χαίρεται. Εξερευνά τα όνειρά της και τα ξεπερνά. Το νόημα της ζωής, όπως εκείνη το αντιλαμβάνεται, της δίνει φτερά για να πετάξει ψηλά. Μέσα από τα γραπτά της μας δείχνει ότι δεν πρέπει κανείς να φοβάται. Όσο υπάρχει η ανάγκη να αναπνέει. Για όσα ζητά, για όσα πονά, για το ελάχιστο της ευτυχίας, για την καλή συγκυρία, για τη διεκδίκηση.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κυρία Μανδάλη, η ανάγνωση βιβλίων μπορεί ν’ αλλάξει την αισθητική τού κοινού;
Πιστεύω πως η αισθητική τού ανθρώπου μπορεί να βελτιωθεί, όταν δίνει τροφή στη σκέψη του, οξύνει το μυαλό του, το κρατάει ανοιχτό σε διαφορετικές απόψεις και συναισθήματα, σε διαφορετικές οπτικές για τη ζωή.
Ποιους ανθρώπους συμβουλεύεστε για τη δουλειά σας;
Ο μοναδικός άνθρωπος, που διαβάζει χειρόγραφά μου και συζητάω στοιχειωδώς μαζί του γι’ αυτό που γράφω, είναι η μαμά μου.
Ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής, κατά τη γνώμη σας;
«Η ζωή δεν είναι ένας γρίφος για να τον λύσεις. Η ζωή είναι ένα μυστήριο για να το ζήσεις!». Μου έρχεται στο μυαλό το «Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται» του Χρόνη Μίσσιου:
«Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ.
Και μείς τι την κάνουμε, ρε αντί να την ζήσουμε;
Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την…
Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό»…
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δεν θά ‘ρθει ποτέ…»
Πιστεύετε ότι στην Ελλάδα έχουμε υψηλό πνευματικό επίπεδο;
Δεν ξέρω τι να πω, κυρία Δούλη! Φαντάζομαι υπάρχουν έρευνες που στατιστικά μπορούν να το απαντήσουν αυτό. Νομίζω όμως πως είμαστε λαός που σε γενικές γραμμές αγαπάμε την επιφάνεια, το εύκολο, πως παρασυρόμαστε από τις υπερφίαλες επιταγές τής κοινωνίας μας.
Ας μιλήσουμε για το βιβλίο. Αναλωνόμαστε στο εξώφυλλο, στον αριθμό των πωλήσεων, στα ξενόφερτα best seller. Το «υψηλό» επίπεδο, σε οτιδήποτε, θέλει πάθος. Το πάθος όμως θέλει δύναμη και είναι ακριβό. Κι εμάς μας αρέσουν οι φτηνές λύσεις.
«Το φως των πλάνων αστεριών», το νέο σας βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη, έχει γίνει αγαπητό στο αναγνωστικό κοινό. Πώς αισθάνεστε γι’ αυτό; Υπερηφάνεια; Αμηχανία; Ασφάλεια ή ανασφάλεια;
Ικανοποίηση! Τίποτα δεν έχει αξία, αν δεν το μοιράζεσαι.
Μιλήστε μας λίγο γι’ αυτό το νέο σας βιβλίο. Ποιο είναι το υπόστρωμα του;
Το βιβλίο έχει να κάνει με την αλήθεια μέσα μας. Αυτό που πολλές φορές κουβαλάμε, αλλά για διάφορους λόγους το απαρνιόμαστε, αυτοτιμωρούμαστε, εμμένουμε σε καταστάσεις, διότι φοβόμαστε να τις αλλάξουμε. Έχει να κάνει με το γεγονός και τη στιγμή που θα μας κάνει να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας, θα τον αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνεια και θα βρούμε τη δύναμη, όπως λέει κι η Ελένα, να ψελλίσουμε την αληθινή ευχή τής ψυχής μας.
Κάθε άνθρωπος, όπως εύστοχα αναφέρεστε κι εσείς στο βιβλίο σας, έχει «τη δική του ιστορία», την οποία μεταφέρει μαζί του σε απλές καθημερινές ασχολίες. Η προσωπική μας ιστορία και κατ’ επέκταση η προσωπική μας αλήθεια σηματοδοτούν καταστάσεις;
Νομίζω πως κάποια γεγονότα τής ζωής μας, ακόμα και κάποιοι άνθρωποι που πέρασαν απ’ αυτή και την άγγιξαν με τον τρόπο τους, μας σημαδεύουν και ίσως έχουν παίξει ρόλο στη σφυρηλάτηση του χαρακτήρα μας και στον τρόπο που χειριζόμαστε τις καταστάσεις τού παρόντος μας. Σε βαθμό διαφορετικό στον καθένα μας. Δεν πιστεύω σε κλισέ τύπου «Ζούμε αυτό που είμαστε…», «Μας συμβαίνει ό,τι μας αξίζει…» κ.λπ. Πιστεύω όμως σε συνειδητές επιλογές που παίρνουμε λόγω του παρελθόντος, του παρόντος, ακόμα και του μέλλοντός μας.
Η καλή συνεργασία και επικοινωνία ενός συγγραφέα με τον εκδοτικό του οίκο μπορούν να γίνουν η ουσία για τη δημιουργία ενός καλού βιβλίου;
Όταν δημιουργείται ένα μυθιστόρημα, διότι γι’ αυτό μπορώ να μιλήσω, υπάρχει μόνο η ιστορία και οι ήρωές της. Εγώ τουλάχιστον δεν σκέφτομαι τον αναγνώστη, δεν χρησιμοποιώ τερτίπια και συνταγές επιτυχίας και δεν σκέφτομαι και τον εκδότη μου. Όταν ολοκληρωθεί πια, δεδομένου πως, όπως είπα και πριν, τίποτα δεν έχει αξία αν δεν μπορείς να το μοιραστείς, έχει πολλή μεγάλη σημασία να σε στηρίζει ένας εκδοτικός οίκος και άνθρωποι που είναι θετικοί, εκτιμούν το γεγονός πως καταθέτεις μέρος της ψυχής σου στο κείμενό σου και πρώτοι θα το αγκαλιάσουν, για να το ταξιδέψουν με τη θετική ενέργεια που έχει ανάγκη.
Πώς νιώσατε όταν είδατε το βιβλίο σας να παίρνει ζωή… στις προθήκες των βιβλιοπωλείων;
Κάθε φορά που πρωτοβλέπω ένα βιβλίο μου στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, νιώθω λίγο σαν γονιός που παρακολουθεί το πιτσιρίκι του το πεντάχρονο να πρωταγωνιστεί σε σχολική παράσταση. Απίστευτο καρδιοχτύπι, περηφάνια, ικανοποίηση, αγωνία, μα και μια αποστασιοποίηση, σαν να μην πιστεύεις πως είναι δικό σου αυτό εκεί πάνω!
Κάνει ο έρωτας τους ανθρώπους ευτυχισμένους, κυρία Μανδάλη;
Ο έρωτας, όχι! Αλλά, επειδή τα πάντα η φύση με σοφία εποίησε, εμείς τη στιγμή που το ζούμε νομίζουμε πως είμαστε ευτυχισμένοι κι αυτό έχει σημασία!
Είστε Πολιτικός Μηχανικός και ασκείτε το επάγγελμα ως ελεύθερος επαγγελματίας. Τι μπορεί να κάνει μια Πολιτικό Μηχανικό ν’ ασχοληθεί με τη συγγραφή; Τι σας προσφέρει;
Μου προσφέρει μια άλλη οπτική στα πράγματα, κυρία Δούλη. Έχει πολύ ενδιαφέρον να «παρακολουθώ» τους ήρωές μου, να χειρίζονται καταστάσεις και γεγονότα στη ζωή τους με τρόπο απόλυτα διαφορετικό απ’ αυτόν που θα υπαγόρευε η δική μου ιδιοσυγκρασία. Είναι μια ανάγκη ισορροπίας. Γράφω συχνά για εποχές με διαφορετικούς ρυθμούς και ανθρώπινες αξίες, κι έτσι μπορώ να αποστασιοποιηθώ από την πραγματικότητα και να αναζωογονηθώ.
Τι μπορεί να μας προσφέρει η Λογοτεχνία ειδικά σήμερα, σε μια εποχή που κυριαρχεί η φθίνουσα πορεία των αξιών κυρίως;
Πιστεύω πως τον χειρότερο εαυτό μας τον ζήσαμε, χωρίς βέβαια να είμαι σίγουρη πως το αναγνωρίζουμε, ή αν όταν ανακάμψουμε οικονομικά, τα παθήματα θα έχουν γίνει μαθήματα και δεν θα «ξανακυλήσουμε». Το διάβασμα πάντως ίσως μας προσφέρει λίγες ώρες σιωπής. Νομίζω θα βγούμε κερδισμένοι αν αποφασίσουμε λίγο να σιγήσουμε σαν λαός και δεν εννοώ να σιγήσουμε πολιτικά. Εννοώ να ανοίξουμε τα μάτια και το μυαλό μας, να αντισταθούμε στους απάνθρωπους ρυθμούς μας, να αφεθούμε να ονειροπολήσουμε, για λίγο, για πολύ λίγο. Ίσως τώρα που περνάμε μια περίοδο αυτοαμφισβήτησης και επαναπροσδιορισμού, το καταλάβουμε αυτό.
Θα εγκαταλείπατε το επάγγελμα σας για να αφοσιωθείτε στη συγγραφή, κυρία Μανδάλη;
Ναι! Απλά, ναι!
Τι σας έχει συγκινήσει περισσότερο στη μέχρι τώρα σταδιοδρομία σας;
Τις εντονότερες συγκινήσεις τις βιώνω τη στιγμή που γράφω.
Κάνετε σχέδια για το μέλλον σας;
Κάνω όνειρα για το μέλλον μου και σχέδια για να τα πραγματοποιήσω!
Κλείνοντας, θα θέλατε ν’ αφήσετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες της εφημερίδας «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ»;
Εύχομαι πολλά και καλά ταξίδια σε όλους, μέσα κι έξω από τις σελίδες ενός βιβλίου!
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Μαίρη Μανδάλη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Λαμία Φθιώτιδας. Είναι διπλωματούχος τού τμήματος Πολιτικών Μηχανικών τής Πολυτεχνικής Σχολής τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με Master στη Δομοστατική. Από το 1995 ζει στην Αθήνα, όπου και ασκεί το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού ως ελεύθερος επαγγελματίας. Κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της Αλήθειες Κρυμμένες – Σημάδια Ανεξίτηλα και Λιακάδες και Θύελλες.
* H συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” την 1η Μαρτίου 2013.
{loadposition mypos1}
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
