Ως άνθρωπος είναι ευγενική κι ευαίσθητη, με ένα εντυπωσιακό χάρισμα λεκτικής επικοινωνίας και με μια συγκινητική σταθερότητα και προσήλωση στις ανθρωπιστικές αρχές. Διαθέτει μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη αντίληψη, μια αίσθηση φαντασίας, μια ενέργεια που με άνεση εξωτερικεύει. Η Βούλα Μάστορη είναι μια μοναδικής ποιότητας συγγραφέας με πλείστες επιτυχίες και διακρίσεις στο ενεργητικό της. Η γραφή της λιτή και εύστοχη. Έχει γράψει με μαστοριά πάνω από 40 βιβλία για παιδιά και 2 για ενήλικες. Είναι γρήγορη, άμεση, ετοιμόλογη. Οι απόψεις της ξάστερες, καθαρές, έντιμες. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από έναν άνθρωπο με ταλέντο, ευφυΐα και γνώση, που ανασαίνει τη γραφή, την κάνει ζωή, την κάνει γεγονός. Μπορούμε λοιπόν να την απολαύσουμε…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή που έχετε ζήσει ως συγγραφέας, κυρία Μάστορη;
Είναι πολλές και δύσκολα μπορώ να απομονώσω τη μία, την πιο όμορφη. Μπορώ όμως να τις κατατάξω σε δυο κατηγορίες: Αυτές που μου χαρίζουν οι επαφές μου με τους αναγνώστες μου κι εκείνες που μου χαρίζει η ίδια η συγγραφή στη διαδικασία τής δημιουργίας.
Έχετε γράψει υπέροχα βιβλία. Πώς νιώθετε που τόσα παιδιά διαβάζουν τα βιβλία σας;
Νιώθω πως αξίζει να συνεχίσω να γράφω, κυρία Δούλη.
Τί θεωρείτε ότι πρέπει να περιέχει κάθε παιδικό βιβλίο;
Αισιοδοξία και πίστη για τον Άνθρωπο.
Οι ιστορίες που γράφετε είναι εμπνευσμένες από τη δική σας παιδική ηλικία;
Μερικές από αυτές ναι.
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των παιδιών και των νέων σε παγκόσμιο επίπεδο στις μέρες μας;
Η αδιαφορία.
Μιλήστε μας λίγο για τα παιδικά σας χρόνια, τους γονείς σας, τους δασκάλους σας.
Υπήρξα πολύ τυχερή. Μεγάλωσα σε επαρχία, έπαιξα ξυπόλυτη στους δρόμους της και στις εξοχές της, δεν έχασα ποτέ σχολείο από αρρώστια, κανείς ποτέ δεν με πίεσε να διαβάσω και οι δάσκαλοι σεβάστηκαν τις προτιμήσεις μου και, κυρίως (!), τα γραπτά μου. Πάνω απ’ όλα όμως, έζησα μέσα σε μια όμορφη οικογένεια με γονείς που μας φρόντισαν εμάς τα τέσσερα παιδιά τους με όλες τις δυνάμεις τους.
Στη λογοτεχνία πότε πρωτοεμφανιστήκατε, με ποιο έργο και ποιο ήταν το μήνυμα του αυτού του έργου;
Το πρώτο μου βιβλίου «Με λένε Αλέξη» (εξαντλημένο) κυκλοφόρησε το 1975. Ήταν μικρά διηγήματα από τη ζωή του μικρού μου γιου, ο οποίος και με έκανε κατά κάποιο τρόπο συγγραφέα.
Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας πρέπει να έχει επαφή με τους αναγνώστες του;
Δεν ξέρω αν πρέπει ή όχι, όμως προσωπικά νιώθω την ανάγκη αυτής της επαφής, είτε πρόκειται με ενήλικους είτε ανήλικους αναγνώστες μου. Μου δίνει ιδιαίτερη χαρά, λες και συναντώ αγαπημένους συγγενείς μου.
Τα συναισθήματά σας εναλλάσσονται, ωριμάζουν από την ώρα που αρχίζετε να γράφετε το βιβλίο σας μέχρι την ολοκλήρωσή του;
Απλά ακολουθούν κι αυτά τη διαδρομή της ιστορίας μου, διότι, όταν γράφω, ενδύομαι τις ψυχές των χαρακτήρων μου.
Υπάρχει κάποιο βιβλίο μιας άλλης εποχής ή άλλου συγγραφέα που σας έχει σημαδέψει;
«Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», που διάβασα μικρή, είναι το βιβλίο που καθόρισε τη γραφή μου.
Ο σκοπός σας είναι να μεταφέρετε το παιδί σ’ έναν φανταστικό κόσμο;
Γράφω με μοναδικό σκοπό να επικοινωνήσω πρώτα με το παιδί μέσα μου και μετά με το παιδί-αναγνώστη μου. Εάν πετύχει αυτή η επικοινωνία, έχει επιτευχτεί και ο σκοπός μου.
Τί είναι αυτό που μπορεί να κατανοήσει ή να λάβει ένα παιδί από ένα βιβλίο;
Το παιδί πρώτα απ’ όλα διασκεδάζει με το βιβλίο. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Όλα τα άλλα έπονται.
Ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο βιβλίο και γιατί;
Από τα δικά μου δεν ξεχωρίζω κανένα – είναι όλα τους παιδιά μου. Από των άλλων συγγραφέων ξεχωρίζω αυτά που αρέσουν σε μένα, χωρίς αυτό να σημαίνει μομφή για τα υπόλοιπα. Γνωρίζω ότι όλα τα βιβλία δεν είναι για όλους τους αναγνώστες.
Η εμπειρία σας από το «ταξίδι» στην συγγραφή βιβλίων για ενήλικες πως ήταν; Σας άφησε κάποια γεύση;
Όταν γράφω για ενήλικες έχει άλλη γεύση, αφού ενδύομαι την ψυχή των ενήλικων χαρακτήρων μου. Οι ενήλικες δεν είναι παιδιά. Δεν πετούν ούτε ονειρεύονται όπως εκείνα. Ωστόσο, αυτή την εποχή, πάλι για ενήλικες γράφω κάτι…
Το πρώτο σας βιβλίο για ενήλικες, «Το παραμύθι των ψυχών», τί σημαίνει για σας;
Ήταν μια δοκιμή στο χώρο της λογοτεχνίας ενηλίκων. Δοκιμή προς όλες τις κατευθύνσεις. Το γεγονός ότι έγραψα και δεύτερο βιβλίο, το «Γυναίκα μπονσάι», και ότι συγγράφω ένα τρίτο ακόμη, μπορεί να σημαίνει στροφή αλλά ίσως και ένα απλό διάλειμμα. Θα δούμε…
Οι μέρες που διανύουμε, κατά γενική ομολογία, είναι «πονηρές» και δύσκολες. Υπάρχει ελπίδα για καλύτερες συνθήκες ζωής κι αν ναι, πού βρίσκεται αυτή κατά τη γνώμη σας;
Κατά βάση είμαι αισιόδοξο άτομο και πιστεύω ακόμη στα θαύματα. Το σίγουρο όμως είναι ότι από μικρή έχω διδαχτεί να απλώνω τα πόδια μου όσο φτάνει το πάπλωμα. Έτσι, μπορώ να είμαι ευτυχισμένη με πολύ λίγα πράγματα, αρκεί να έχω την υγεία μου. Η ελπίδα, νομίζω, για αυτές τις «καλύτερες συνθήκες ζωής» είναι να μάθουμε να απλώνουμε τα πόδια μας μέχρι εκεί που θα φτάνει κάθε φορά το πάπλωμά μας… Η εποχή των παχιών αγελάδων πέρασε ανεπιστρεπτί.
«Το κουνιστό δόντι της Φρύνης» είναι το τελευταίο σας βιβλίο από τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Το θέμα του είναι η αλλαγή των δοντιών των παιδιών και πώς το αντιμετωπίζουν. Ένα θέμα που απασχολεί τόσο τα παιδιά όσο και τους γονείς. Πώς προέκυψε αυτό το θέμα και το κάνατε ιστορία;
Καλεσμένη μιας δασκάλας σε ένα σχολείο στα Παπαδιάνικα Λακωνίας γνώρισα εκεί τη Φρύνη κι έμαθα για το κουνιστό δόντι της.
Το βιβλίο είναι καλαίσθητο, καλογραμμένο και με πολύ ωραίο εξώφυλλο. Πόσο σημαντικό θεωρείτε ότι είναι αυτό για ένα βιβλίο και πόσο συμμετέχετε εσείς προσωπικά στον όλο σχεδιασμό;
Συμμετέχω στην επιλογή τής εικονογράφησης, φροντίζοντας να ταιριάζει με την ιστορία μου. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στον εκδότη μου, διότι είμαι σίγουρη ότι θα γίνουν όπως πρέπει.
Γιατί δίνετε στη «Νεράιδα», κυρία Μάστορη, πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία; Η επιλογή τέτοιων προσώπων πώς βοηθάει τα παιδιά;
Τα παιδιά πιστεύουν στις νεράιδες και στα θαύματα, γι’αυτό στη ζωή τους υπάρχουν πραγματικές νεράιδες και γίνονται αληθινά θαύματα.
Μπορείτε να κάνετε έναν γρήγορο απολογισμό των βιβλίων που έχετε γράψει έως σήμερα και να μας πείτε τί σας προσέφεραν;
Έχω γράψει πάνω από 40 βιβλία μέχρι τώρα. Το γράψιμο είναι απλά η ζωή μου.
q Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Να συνεχίσω να γράφω και να συναντώ τους αναγνώστες μου.
Ποιοι άνθρωποι γύρω μας σας συγκινούν;
Οι αληθινοί.
Υπάρχει κάτι που μπορεί να σας πονέσει;
Η απώλεια δικού μου ανθρώπου.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Βούλα Μάστορη γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1945. Κατάγεται από τη Μικρά Ασία. Το πατρικό της όνομα είναι Παρασκευή Μιχαηλίδου. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στην Άμφισσα και από τα δώδεκά της ζει στην Αθήνα.
Με την Παιδική Λογοτεχνία άρχισε να ασχολείται το 1974. Έχει γράψει περισσότερα από 40 παιδικά βιβλία και δύο για ενήλικες.
Από το 1993 προωθεί το «Παιχνιδομάθημα» της Δημιουργικής Γραφής στο Δημοτικό, πρόγραμμα δικής της επινόησης με στόχο τη μύηση των παιδιών στην Παιδική Λογοτεχνία και την ανάπτυξη του προφορικού και γραπτού λόγου.
Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
Το 2006 ήταν υποψήφια για το βραβείο Andersen.
Αποσπάσματα των βιβλίων της υπάρχουν στα αναγνωστικά και ανθολόγια πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Τα βιβλία της έχουν βραβευτεί από Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών το Υπουργείο Πολιτισμού και έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας και με αναγραφή στο Διεθνή Τιμητικό Πίνακα IBBY. Επίσης, έχει συνεργαστεί με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Είναι παντρεμένη κι έχει δυο αγόρια.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 16 Νοεμβρίου 2012.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
