Μοιράζεται μαζί μας τις προσωπικές της αγωνίες και τα συναισθήματα, ανοίγοντας την ψυχή και την καρδιά της. Ευαίσθητη, ρομαντική, με δυνατό μυαλό, υπέροχη γραφή. Οι λέξεις διαβάζοντάς την, σου δημιουργούν εικόνες στον νου και σου χαρίζουν υπέροχα ταξίδια, ταξίδια ψυχής και συγκίνησης. Από μικρό παιδί θυμάται τον εαυτό της μ’ ένα τετράδιο κι ένα στυλό να πλάθει ιστορίες που καταχώνιαζε ευλαβικά στα συρτάρια της. Ας ταξιδέψουμε μαζί με την Ευαγγελία Ευσταθίου στη λογοτεχνική ζωή της κι ας δούμε όλα όσα περνάνε μέσα από το μελάνι και το χαρτί…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κυρία Ευσταθίου, ποιο είναι το στίγμα τού τελευταίου σας βιβλίου «Το γυάλινο ρόδο»;
Το στίγμα είναι ένα σημάδι που μένει ανεξίτηλα χαραγμένο. Υπό αυτήν την οπτική γωνία, θα θεωρούσα στίγμα τού βιβλίου μου τις λιακάδες και τις καταιγίδες που συναντά στο διάβα του ο άνθρωπος κατά την μακρά πορεία του προς την κατάκτηση της αγάπης.
Πότε νιώθετε έτοιμη να γράψετε μια ιστορία και ποια εποχή τού χρόνου σας εμπνέει περισσότερο να γράψετε;
Αναμφισβήτητα, ο χειμώνας. Επειδή ως εποχή αποτρέπει το σώμα απ’ τις συχνές εξόδους του στη φύση ή στα πολύβουα καλέσματα της πόλης, το μυαλό είναι περισσότερο έτοιμο να λειτουργήσει σε πιο στενά όρια και άρα να συγκεντρωθεί στη μυθοπλασία. Επίσης, ως εποχή είναι πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία μου. Διεγείρει την έμφυτη αγάπη μου προς την απομόνωση και τον σκεπτικισμό.
Όταν γράφετε ποιος είναι ο προσωπικός σας στόχος;
Οι στόχοι μου είναι πάντα οι ίδιοι: να φτάσω στο τέρμα τής διαδρομής, που μήνες πριν χάραξε με αυτόβουλη δύναμη σχεδόν, το μυαλό μου. Να βιώσω το ταξίδι απ’ την αρχή ως το τέλος, με όλα τα λιμάνια και τις Συμπληγάδες του. Να στάξω κομμάτια απ’ την ψυχή μου στο χαρτί και να δώσω όσες απαντήσεις βρω στη διαδρομή. Να προβληματιστώ και να ξεφύγω. Να βιώσω όλες τις συγκινήσεις που κρύβονται στο παράλληλο σύμπαν που δημιούργησα και να εξιλεωθώ πολλές φορές για πράγματα που στην αληθινή ζωή ίσως να μη χειρίστηκα όπως έπρεπε.
Ποιο είναι το συγγραφικό σας μυστικό;
Ότι δεν έχω μυστικό κι ότι δεν ακολουθώ κάποια συνταγή. Ό,τι ψυθιρίσει η ψυχή μου, αυτό καταγράφω. Ό,τι κάνει την καρδιά μου να σκιρτήσει, αυτό υπηρετώ. Κι ό,τι προκαλεί το πνεύμα μου, μ’ αυτό μάχομαι μέχρις εσχάτων ως την ευλογημένη στιγμή που θ’ αποτυπωθεί η λέξη «τέλος».
Ως Εκπαιδευτικός, κυρία Ευσταθίου, καθημερινά έρχεστε σε επαφή με παιδιά, από τη σημερινή Ελλάδα. Τι μπορούν να περιμένουν τα παιδιά μας; Εσείς προσωπικά πώς βιώνετε την καθημερινότητα του 2012;
Η Ελλάδα όσες φορές κι αν γονάτισε, όρθια στήθηκε πάλι. Διδάσκω στα παιδιά –χωρίς να εξωραΐζω την πραγματικότητα– πως μια καλύτερη μέρα περιμένει να διαδεχτεί την προηγούμενη και πως ο λαός μας, ακόμη κι αν βυθίζεται στη νάρκη και τη λήθη για μεγάλες χρονικές περιόδους, κάποτε βρυχάται κι αποκαθιστά την τάξη.
Βιώνω την καθημερινότητα του 2012 όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες μου. Με άγχος πολλές φορές, με ανασφάλεια, με στερήσεις, με αβεβαιότητα, με πόνο αλλά και με τη βαθιά πίστη πως θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα.
Τι μπορεί να προσφέρει η λογοτεχνία, ειδικά σήμερα;
Η λογοτεχνία μπορεί να προσφέρει ό,τι ακριβώς έχει ανάγκη κάθε φορά ο αναγνώστης. Για άλλους είναι γνώση, για άλλους φυγή, για κάποιους διέγερση του νου και για κάποιους άλλους τέχνη αλλά με πρώτη ύλη τις λέξεις. Κι όπως κάθε τέχνη, έτσι κι αυτή, έχει τη δύναμη να συγκινεί, να συναρπάζει, να γαληνεύει την ψυχή ή να πυροδοτεί δύναμη για επαναστάσεις…
Ποια είναι τα συναισθήματά σας τώρα που το έκτο σας βιβλίο βρίσκεται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων;
Τα ίδια μ’ εκείνα που είχα όταν είδα στις προθήκες το πρώτο μου. Χαρά, περηφάνια, συγκίνηση, ικανοποίηση, λαχτάρα, έναυσμα για όνειρα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή για μένα απ’ τη χαρά της μοιρασιάς…
Υπήρξαν κάποιοι παράγοντες στη ζωή σας που σας οδήγησαν στη συγγραφή βιβλίων;
Το είχα μέσα μου νομίζω από μικρό παιδί. Όταν χαιρόμουν ή όταν λυπόμουν κατάφευγα στο μικρό μου μπλε τετράδιο. Λέξη με τη λέξη, πρόταση με την πρόταση, οι απλές καταγραφές συναισθημάτων έγιναν μικρές ιστορίες. Κι αργότερα, μυθιστορήματα. Η συγγραφή ανακούφιζε την ψυχή μου και βοηθούσε τη συναισθηματική μου ισορροπία κι απ’ τη στιγμή που το ανακάλυψα, στρεφόμουν σ’ αυτήν όπως τα νεογέννητα στρέφονται στον κόρφο τής μάνας τους.
Πώς μπορεί ένα βιβλίο να μας εμπνεύσει και να μας ταξιδέψει;
Όταν συμβαδίζει με τις αναγνωστικές και ψυχικές μας ανάγκες. Όταν διεισδύει στα φύλλα τής καρδιάς μας και προσφέρει μερικούς επιπλέον χτύπους. Όταν δίνει απαντήσεις στις αναζητήσεις μας και διεγείρει το πνεύμα μας. Όταν μας προσφέρει συναισθήματα ξεχασμένα ίσως στο πεδίο μάχης τής καθημερινότητας, τότε ναι… Μας εμπνέει και μας ταξιδεύει.
Σ’ έναν νέο αναγνώστη, ο οποίος θέλει να σας διαβάσει, από ποιο βιβλίο σας, θα του προτείνατε να ξεκινήσει και γιατί;
Θα του πρότεινα να ξεκινήσει απ’ το πρώτο μου όπως το ίδιο θα πρότεινα να κάνει για κάθε συγγραφέα. Έτσι θα είναι ευκολότερο να καταλάβει και να διακρίνει το επίπεδο εξέλιξης σκέψης και γραφής, να συγκρίνει την πρόοδο ή τα πισωγυρίσματα, να αντιληφθεί το ποσοστό ωριμότητας, αν αυτή υπήρξε και να καταλήξει έτσι στο συμπέρασμα για το τι περίπου να περιμένει από κείνον στο μέλλον.
Πιστεύετε ότι τα βιβλία με όμορφες, απλές αλλά συναρπαστικές ιστορίες, όπως τα δικά σας, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος επειδή ο αναγνώστης έχει βαρεθεί όλη αυτή τη μιζέρια τής κρίσης και θέλει να ξεφύγει;
Είναι και αυτός ένας λόγος. Κατά την πάγια άποψή μου όμως, το «πρόσφορο έδαφος» δεν βρίσκεται μόνο, αλλά και δημιουργείται. Όταν ο συγγραφέας υπηρετεί έντιμα την τέχνη του χωρίς να πλασάρει το έργο του για κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είναι, όταν η γραφή του έχει τη δύναμη να προσφέρει συναισθήματα και –γιατί όχι– όνειρα, όταν καταθέτει την ψυχή του –κι ας ακούγεται κλισέ αυτό– και δεν γράφει ένα βιβλίο απλά για να προστεθεί ως κάτι νέο στη λίστα των προηγούμενων, τότε το δύσβατο αρχικά μονοπάτι έχει πιθανότητα να γίνει ένας ευρύχωρος δρόμος για τη συνέχεια.
Πόσο μετρά για σας η γνώμη των αναγνωστών για τα βιβλία σας;
Μετράει πάρα πολύ! Υπολογίζω και σέβομαι όλες τις απόψεις και πολλές απ’ αυτές, κυρίως τις αρνητικές, τις καταγράφω σε μια γωνιά τού μυαλού μου, ώστε να βελτιώνομαι όσο περισσότερο μπορώ στη συνέχεια. Απ’ τη στιγμή που τα βιβλία μου πλέον δεν τα διαβάζω μόνο εγώ, απ’ τη στιγμή που απευθύνομαι σ’ ένα κοινό, η άποψή των αναγνωστών μ’ ενδιαφέρει άπειρες φορές περισσότερο απ’ τους αριθμούς.
Όταν ξεκινάτε να γράφετε το μυθιστόρημά σας, έχετε κατά νου την κατάληξή του;
Ο επίλογος είναι μυστήριο για μένα ακόμη και μέχρι την ύστατη στιγμή. Επειδή υπάρχουν πολλές αλλαγές στην ιστορία απ’ τη στιγμή που τη συνέλαβα μέχρι την αποπεράτωσή της, ο επίλογος δεν μπορεί να διαμορφωθεί απ’ την αρχή. Είναι σαν καρπός από άγνωστο σπόρο. Κυοφορείται αλλά μόνο μετά την αποπεράτωση της διαδικασίας, είναι έτοιμος προς βρώση.
Ποια είναι η σημαντικότερη αλλαγή που έφερε η δημοσιότητα στην καθημερινότητα σας;
Το ότι δεν μπορώ πολλές φορές να διαχειριστώ με επάρκεια τον χρόνο μου, διότι εκτός από συγγραφέας είμαι κυρίως μαμά και δασκάλα. Κάθε ένας ρόλος απ’ αυτούς απαιτεί απόλυτη αφοσίωση κι ο χρόνος είναι αδύνατο να κόβεται ακριβοδίκαια στα τρία. Κάνω ό,τι μπορώ για ν’ αποφεύγω τα μεγάλα λάθη στους ρόλους αυτούς.
Πώς φαντάζεστε τον κόσμο;
Σαν ένα μεγάλο παράθυρο στο φως. Με λιγότερη κακία, λιγότερη αδικία, λιγότερη εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, λιγότερο πόνο και φτώχια, μεγαλύτερη ισότητα ανάμεσα στ’ ανθρώπινα πλάσματα, περισσότερες ευκαιρίες για γαλήνη, περισσότερες ελπίδες, περισσότερα όνειρα. Ένας κόσμος για τον κόσμο. Όχι ένας κόσμος για τους εξουσιαστές του κόσμου….
Είναι αλήθεια ότι τις μεγαλύτερες φυλακές τις χτίζει ο εαυτός μας; Πώς δραπετεύουμε απ’ αυτές;
Είναι αλήθεια. Κι η σκέψη μας είναι ο μεγαλύτερος κλειδοκράτορας της φυλακής μας. Αν την κατευθύνουμε στα σωστά μονοπάτια, θα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες για να πάρουμε τα κλειδιά στην δική μας παλάμη και να ορίσουμε τα πεδία τής ελευθερίας μας.
Προσωπικά η δική μου απόδραση είναι στο μυαλό. Όταν καταφέρνω να κάνω τα θηρία να σωπαίνουν, επιβάλλοντας τη λογική και τη σύνεση, η ελευθερία τής ψυχής μου μεγαλώνει.
Και βέβαια, ο μεγαλύτερος συνεργός μου είναι το γράψιμο. Το σπουδαιότερο κλειδί.
Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία σας στην εφημερίδα.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Ευαγγελία Ευσταθίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως δασκάλα στη δημόσια εκπαίδευση τα τελευταία έντεκα χρόνια. Ξεκίνησε πολύ νωρίς τη συγγραφή βιβλίων, μόλις στα 12 χρόνια της. Οι πρώτες της συγγραφικές απόπειρες έγιναν μέσα από μικρά ποιήματα, παραμύθια, διηγήματα κι αργότερα μικρές νουβέλες. Εκτός απ’ τη λογοτεχνία και τα παιδιά, που αγαπά πάρα πολύ, ασχολείται επίσης με την ποίηση, τη ζωγραφική, τις κατασκευές από φυσικά υλικά και το κολάζ.
Μιλάει αγγλικά και ιταλικά. Είναι παντρεμένη και έχει μία κόρη και έναν γιο.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 14 Σεπτεμβρίου 2012.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
