Δεν διεκδικούμε εύσημα επειδή από έτους και πλέον γράφαμε κατ’ επανάληψη ότι η συσσώρευση των αμέτρητων και πάσης φύσεως προβλημάτων, που πλήττουν τις χαμηλών κυρίως εισοδημάτων λαϊκές τάξεις, θα οδηγούσε μοιραία σε γενική εξέγερση με ανεξέλεγκτες διαστάσεις και συνέπειες. Και δεν διεκδικούμε εύσημα, διότι δεν είμαστε οι μόνοι που βλέπαμε αυτήν την έκρηξη να έρχεται. Την έβλεπε ένας ολόκληρος λαός, πλην προφανώς εκείνων που θα έπρεπε να λάβουν εγκαίρως τ’ απαραίτητα μέτρα για να την προλάβουν.
Οι μεγάλες πυρκαγιές ξεκινάνε πάντα από ένα μικρό έναυσμα. Από μια σπίθα που γίνεται φλόγα, γιγαντώνεται με τη βοήθεια των ανέμων και μετατρέπεται σε πύρινη λάβα που κατακαίγει και καταστρέφει στο πέρασμά της τα πάντα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη λαϊκή οργή. Τούτος ο άμοιρος λαός βιώνει τα τελευταία χρόνια μια συνεχώς αυξανόμενη οικονομική κρίση με στερήσεις, ανεργία, εκμετάλλευση εκ μέρους μεγάλων και οργανωμένων συμφερόντων και κυρίως μεγάλη ανασφάλεια, λόγω της εγκληματικότητας, όμοια της οποίας δεν έχει ξαναζήσει.
– Στο πιάτο του τον περιμένουν νοθευμένα, αλλοιωμένα ή συντηρημένα με επικίνδυνες ουσίες τρόφιμα, ενώ ο αέρας που αναπνέει είναι σκέτο δηλητήριο.
– Στους δρόμους καιροφυλαχτεί ο θάνατος όχι μόνο από «τροχαία», αλλά και από τρομοκρατικές ενέργειες, που σκορπάνε ξαφνικά τον θάνατο εν ψυχρώ «επί δικαίων και αδίκων.»
– Στο σπίτι του, που κάποτε ένοιωθε ασφαλής, ζει κλειδαμπαρωμένος για τον φόβο ληστών κι αδίστακτων δολοφόνων, που «μπουκάρουν» από τις μπαλκονόπορτες, αναρριχώμενοι από τις υδρορροές ή πετώντας αναισθητικό «σπρέϊ» κάτω από τις πόρτες, για να μπουν ανενόχλητοι και ν’ αρπάξουν τους κόπους μιας ζωής, αν δεν τον μαχαιρώσουν κιόλας στην πρώτη του κίνηση.
Και σαν να μη μας έφταναν όλ’ αυτά, μας προέκυψε και νέα τάξη πραγμάτων, με νέο ύφος και νέο ήθος στη συμπεριφορά των πολιτικών μας, τόσο μέσα στο κοινοβούλιο, «στον ναό» υποτίθεται της Δημοκρατίας, όσο και έξω από αυτό.
Απαράδεκτο το λεξιλόγιο, από απρεπές, υβριστικό μέχρι και χυδαίο, που χρησιμοποιούν οι βουλευτές εναντίον πολιτικών τους αντιπάλων κατά τις συνεδριάσεις του και αναμεταδίδεται από την τηλεόραση, παράδειγμα προς αποφυγήν για τη νεολαία μας.
– Μέλη κομμάτων, ακόμη και βουλευτές τους, προβαίνουν σε ξυλοδαρμούς και μαχαιρώματα αλλοδαπών, χωρίς αιτία και γκρεμίζουν με κλωτσιές ό,τι βρουν μπροστά τους. Απαγορεύουν σ’ εκλεγμένους τοπικούς «άρχοντες» να ομιλούν προς τους δημότες τους, αρπάζοντας και ξηλώνοντας με προκλητική βιαιότητα τα μικρόφωνά τους. Εκπαιδεύονται σε ειδικά κέντρα στις πολεμικές τέχνες για οργανωμένες επιθέσεις και αποδεικνύουν έμπρακτα ότι γι’ αυτούς δεν υπάρχει συντεταγμένη Πολιτεία και νόμοι τους οποίους έχουν χρέος να σέβονται. Γι’ αυτούς ισχύει προφανώς η κατά Λουδοβίκον θεωρία «το κράτος είμαι εγώ.»
– Αρχηγός κόμματος προτρέπει με άγριες κραυγές δημόσια τους πολίτες να λιντσάρουν (αν είναι δυνατόν…) τον εκλεγμένο τους δήμαρχο, ισχυριζόμενος εκ των υστέρων ότι επρόκειτο για ιδιωτική τάχα συνομιλία (γεγονός που διαψεύδουν οι κάμερες) και ότι εννοούσε «το πολιτικό του λιντσάρισμα» (νέος όρος στην ελληνική γλώσσα…) δεχόμενος και αυτός τρεις μέρες μετά, επίθεση από οργισμένους πολίτες από την οποία ευτυχώς δεν τραυματίστηκε σοβαρά.
Και στο αποκορύφωμα της ανομίας και της κατάργησης κάθε έννοιας δικαίου, φτάσαμε στο τραγικό γεγονός μιας «κατά παραγγελίαν», όπως δείχνουν τα μέχρι στιγμής στοιχεία, εν ψυχρώ δολοφονίας ενός 34/χρονου παλληκαριού με τρεις μαχαιριές!
Και αντί, μετά το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα, να συνέλθουν οι πολιτικοί όλων των κομμάτων και συναισθανόμενοι το μέγεθος των ευθυνών τους για το θλιβερό κατάντημα στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα, να μονιάσουν και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπιση των πρωτοφανών ακραίων φαινομένων, που απειλούν πλέον την έννομη τάξη, το δημοκρατικό μας πολίτευμα, τη ζωή των πολιτών και διασύρουν τη χώρα μας σ’ ολόκληρη την υφήλιο, προσπαθούν με αλληλοκατηγορίες ν’ αποκομίσουν μικροκομματικά οφέλη ακόμη και από αυτό το στυγερό έγκλημα, που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία και όχι μόνον!
Από μια τέτοια πολιτική ηγεσία, στο σύνολο της, που αποδεικνύει ότι είναι προσκολλημένη στις επάρατες αρχές του διχαστικού παλαιοκομματισμού, που τόσο ακριβά έχουμε πληρώσει σε χρήμα και σε αίμα στο παρελθόν, πώς να περιμένεις ανάπτυξη, ανάκαμψη, βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, έξοδο από την οικονομική κρίση και πάταξη της εγκληματικότητας, για να αισθάνεσαι πολίτης ευνομούμενης χώρας; Πώς;
Ας ευχηθούμε να σταματήσει το κακό εδώ. Στον άδικο χαμό ενός νέου, στην οικογένεια του οποίου απευθύνουμε τα πιο θερμά συλλυπητήρια.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
