Το να πλάθεις τον λόγο, να τοποθετείς μέσα στο κείμενο τις λέξεις με τέτοιον τρόπο, ώστε να σου δίνουν την αίσθηση πως ταξιδεύεις στον χρόνο είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από το να αφηγείσαι καλά μια ιστορία, ένα γεγονός. Είναι προικισμένος και ευτυχισμένος άνθρωπος όποιος μπορεί να χρησιμοποιεί σωστά τις λέξεις. Το να είσαι «Λογοτέχνης» είναι χάρισμα Θεού! Λίγοι άνθρωποι στις μέρες μας έχουν αυτή την ικανότητα, να καταθέτουν δηλαδή στο χαρτί με την πένα τους την ψυχή τους.
Ο Γιώργος Σκούρτης είναι Λογοτέχνης με την κύρια έννοια του όρου, δεν είναι ένας απλός συγγραφέας αυτό άλλωστε το αποδεικνύει περίτρανα η συγγραφική του διαδρομή. Η συγγραφή για εκείνον ήταν ο μόνος εύκολος και ανώδυνος τρόπος για να συγκρατήσει την οργή του ενάντια στο κοινωνικό άδικο και να ισορροπήσει τα υπαρξιακά του άγχη. Κι αυτή του η «συγγραφική οργή» δημιούργησε «τομή» στο ελληνικό θεατρικό και το λογοτεχνικό πεδίο, επηρεάζοντας τους νεότερους συγγραφείς, με το καινούργιο ήθος και ύφος γραφής του.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Τι ήταν εκείνο που σας έκανε να θέλετε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή βιβλίων, κύριε Σκούρτη;
Ήταν ο μόνος εύκολος και ανώδυνος τρόπος για να συγκρατήσω την οργή μου ενάντια στο κοινωνικό άδικο και να ισορροπήσω τα υπαρξιακά μου άγχη. Βέβαια, αυτά τα βρήκα εκ των υστέρων, στην αρχή έγραφα σπρωγμένος απ’ την ανάγκη μου να εκφράσω συναισθήματα και σκέψεις.
«Αυτός ο μπάτσος» είναι ο τίτλος του τελευταίου σας βιβλίου, που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη και είναι ένα μυθιστόρημα για το ερωτικό πάθος… κι άλλα πολλά… Από που εμπνέεστε και από που αντλείτε ιδέες για τη συγγραφή των έργων σας;
Απ’ την πραγματικότητα. Ο συγγραφέας θρέφεται με τις σάρκες των άλλων που συναντάει, που ζει μαζί τους, που ανταλλάσει ένα βλέμμα ή ακούει μια ιστορία. «Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλη κατεβαίνει» κι από εκεί και πέρα παίζει το μπλέξιμο της φαντασίας, της προσωπικής θεώρησης των πραγμάτων και η μετάπλαση των συγκινησιακών αντιδράσεων.
Ένα βιβλίο είναι περισσότερο μέσο ψυχαγωγίας ή πνευματική τροφή για εσάς;
Το όποιο βιβλίο –το «καλό βιβλίο» ορίζεται πάντα από τον αναγνώστη– πρέπει να τα προσφέρει και τα δυο.
«Εγώ απλώς επεξεργάστηκα τα αληθινά γεγονότα, παίζοντας το ωραίο παίγνιο της λογο-τεχνίας», γράφετε στον πρόλογο του βιβλίου σας. Η γραφή είναι ένα παιχνίδι;
Ο τίτλος ενός θεατρικού μου έργου είναι «Ένα παιχνίδι είν’ η ζωή κι όποιος δεν παίζει χάνει».
Πώς νιώθετε όταν ολοκληρώνετε ένα έργο σας;
Βαθιά χαρά κι αμέσως άγχος στα βαθιά για το επόμενο. Πιστεύω πως έτσι θα λειτουργούν όλοι οι καλλιτέχνες, μια που η τέχνη μοιάζει πολύ με τον βράχο του Σίσυφου.
Έχετε γράψει πολλά θεατρικά έργα, που έχουν παιχτεί κυρίως στο Θέατρο Τέχνης με μεγάλη επιτυχία, αλλά και διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, σενάρια. Άγχος υπάρχει, όταν κάθεστε πλέον να γράψετε;
Μα τότε αρχίζει το άγχος, κυρία Δούλη. ΠΩΣ θα εξελιχτεί η αρχική ιδέα.
Υπολογίζετε τη γνώμη των κριτικών;
Είναι ωραίο για έναν συγγραφέα να τον αναγνωρίζει με τιμιότητα και ειλικρίνεια κάποιος που έχει αυτές τις ιδιαίτερες ικανότητες να κρίνει ένα κείμενο, πεζό ή θεατρικό. Αν και η επικρατούσα άποψη είναι «μου άρεσε… δεν μου άρεσε». Ο αναγνώστης ή ο θεατής συνήθως δεν μπορεί να πει ΓΙΑΤΙ του άρεσε ή όχι κάτι που διάβασε ή παρακολούθησε στη θεατρική σκηνή. Αυτό το ΓΙΑΤΙ διαχωρίζει τον απλό θεατρόφιλο από τον κριτικό. Άλλωστε, κάπως έτσι δεν αρχίζει κι ο έρωτας; «Μου αρέσει, ρε παιδάκι μου, πώς να στο πω;»
Η τέχνη μπορεί να είναι αντιστάθμισμα σε μια δύσκολη εποχή όπως αυτή που ζούμε, κύριε Σκούρτη;
Απ’ την εποχή των σπηλαίων ο άνθρωπος ζητούσε και ζητάει και σήμερα ένα όνειρο για να αντέξει τον εφιάλτη της πραγματικότητας.
Ποια ήταν τα καλλιτεχνικά ερεθίσματα με τα οποία μεγαλώσατε;
Το Θέατρο Σκιών, οι ιστορίες που άκουγα, τα βιβλία που διάβαζα, το θέατρο του δρόμου – της ζωής εννοώ.
Ποιες λεπτομέρειες της καθημερινότητας σας επηρεάζουν;
Ο σεβασμός και η αλήθεια είναι πιστεύω τα καλύτερα που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον. Κι όταν δεν υπάρχουν –σε όλη την γκάμα των ανθρώπινων σχέσεων– τότε εξεγείρομαι. Η προδοσία των φίλων, για παράδειγμα, είναι απ’ τα χειρότερα.
Κατά τη γνώμη σας, τι κάνει τους ανθρώπους απόμακρους σήμερα;
Ο φόβος, κυρία Δούλη. Ζούμε πνιγμένοι από φόβο. Ονοματίστε τον όπως θέλετε.
Ποιο είναι το πιο επικίνδυνο φαινόμενο στην Ελλάδα της κρίσης;
Αυτός ο φόβος.
Ποια πράξη θεωρείτε επαναστατική σήμερα, κύριε Σκούρτη;
Την αλήθεια στον εαυτό μας και στις σχέσεις μας με τους άλλους.
Τι συμβουλεύετε τους νέους για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στις μέρες που διανύουμε;
Απολύτως τίποτα. Όλα τα γράφω στα βιβλία μου και στα θεατρικά μου. Όποιος ψάχνει, βρίσκει κι άμα δεν βρει σήμερα, θα βρει αύριο αυτό που έψαχνε σήμερα.
Πόσο απαραίτητο είναι το γέλιο σήμερα;
Το γέλιο από κριτικό χιούμορ είναι πάντα απαραίτητο, το χάχανο που προβάλλεται σήμερα είναι η χείριστη δημαγωγία.
Ποιο λέτε ότι είναι το μεγαλύτερο βαρίδι που έχει κρεμάσει η προηγούμενη γενιά στους νέους;
Η προδοσία όλων των αξιών. Και μια γενιά που δεν έχει κι αυτή χώρο για προδοσία πέφτει στην κατάθλιψη.
Υπάρχει κάτι που θέλετε να πείτε στο αναγνωστικό σας κοινό;
Καλή ανάγνωση, δηλαδή καλή ξεκούραση.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
O Γιώργος Σκούρτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και ζει μόνιμα. Έχει γράψει πολλά θεατρικά έργα, που έχουν παιχτεί, κυρίως, στο θέατρο Τέχνης, με μεγάλη επιτυχία. Έχει γράψει διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, σενάρια. Επίσης, έχει σκηνοθετήσει όλα του τα θεατρικά έργα, στη σκηνή, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1970 στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν με το θεατρικό έργο «Οι νταντάδες», ένα έργο-σταθμό της σύγχρονης δραματουργίας μας. Ακολούθησαν: «Οι μουσικοί», «Οι εκτελεστές», «Οι ηθοποιοί», «Κομμάτια και θρύψαλα», «Ο Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζύρης», «Απεργία», «Το θρίλερ του έρωτα», η άπαιχτη ακόμα «Ιστορική τριλογία» (Η δίκη του Σωκράτη, Η κωμωδία του βασιλιά Ιουγούρθα, Υπόθεση Κ.Κ.), «Εφιάλτες» και πολλά άλλα, γραμμένα σε μια πρωτόφαντη για το ελληνικό ρεπερτόριο σκληρή και συνάμα αποκαλυπτική γλώσσα, με πολύ χιούμορ, προσωπικές και συλλογικές τραγωδίες. Τα έργα αυτά, μαζί με τα πεζογραφήματά του (Mπάρμπα-Tζωρτζ, Αυτά κι άλλα πολλά, Ιστορίες με πολλά στρας, Το χειρόγραφο της Ρωξάνης, Το συμπόσιο της Σελήνης, Πήδημα Θανάτου, Ο Κίλερ, Αυτός ο μπάτσος), αποτελούν «τομή» στο ελληνικό θεατρικό και το λογοτεχνικό πεδίο.
Τα θέματα του συγγραφέα Γιώργου Σκούρτη έχουν να κάνουν με το «δίδυμο» Πολίτης-Εξουσία, με ξεκάθαρο το στοιχείο της κοινωνικοπολιτικής καταγγελίας, αλλά και την ψυχολογική εμβάθυνση στις διαπροσωπικές σχέσεις και τις υπαρξιακές αγωνίες του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου ανθρώπου. Τα δύο –μικρά, αλλά πολυδιαβασμένα– βιβλία του «Εκποίηση», και «Νύχταθλο», είναι μια «εκ βαθέων» καταγραφή στίχων, ερωτικών σπαραγμάτων και νυχτερινών κατανύξεων.
* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Μετέωρα» στις 6/6/2014.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
