Είναι μια γυναίκα με όνειρα και αγωνίες, στόχους και προσδοκίες. Είναι μία συγγραφέας θετικής ανησυχίας, που ανακαλύπτει συνεχώς τους ανθρώπους γύρω της, οργανώνει τις ιδέες της, καταθέτει τις σκέψεις της και δίνει απαντήσεις μέσα από τα βιβλία της σε δικά της αναπάντητα ερωτήματα που κουβαλά από τα παιδικά της χρόνια και τα οποία συνειδητοποίησε καθυστερημένα.
Γράφει συνειρμικά και οτιδήποτε βγαίνει από μέσα της παραμένει ως έχει. Δεν διυλίζει τίποτε, επομένως τα γραπτά της αποτελούν κατάθεση ψυχής. Δεν υπάρχουν σ’ αυτά τερτίπια και λογοτεχνικές φιοριτούρες κι αυτή η γνησιότητα και αμεσότητα είναι που επιδρά θετικά στον αναγνώστη.
Τη λυπεί και συγχρόνως την ανησυχεί η κατάσταση νωθρότητας που διάγουμε ως κοινωνία και ως άνθρωποι και πιστεύει ότι αυτό που πρέπει να κάνουν οι συγγραφείς, και θεωρεί πως γίνεται σε μεγάλο βαθμό, είναι μέσα από τα βιβλία τους να κρατούν έναν καθρέφτη στην κοινωνία και να της δείχνουν το πρόσωπό της.
Η Νόρα Πυλόρωφ διακρίνεται για την ευαισθησία της και το ήθος της και δίνει στους άλλους την αξία και τον σεβασμό που δικαιούνται, διότι γνωρίζει ότι με αυτό τον τρόπο κερδίζουν όλοι. Δημιουργεί στους ανθρώπους που την γνωρίζουν την αίσθηση μιας ατμόσφαιρας αλληλεγγύης, οικειότητας, συνεργασίας και θετικότητας, εμπνέοντας και υποστηρίζοντάς τους, γι’ αυτό είναι αξιαγάπητη…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κυρία Πυλόρωφ, πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Εντευκτήριο» το βιβλίο σας με τίτλο «Το ξεχορτιάρασμα». Πρόκειται για μια σειρά 15 διηγημάτων, που γράφτηκαν σε μεγάλο χρονικό διάστημα και που αποφορτίζουν συναισθηματικά τον αναγνώστη, καθώς ταυτίζεται με κάποιες από τις ιστορίες σας. Τι πιστεύετε ότι οδηγεί την πένα ενός συγγραφέα στην καταγραφή μιας ιστορίας ή κάποιων διηγημάτων;
Υποθέτω ότι είναι δύο οι δρόμοι: Η ιστορία υπάρχει μέσα στον συγγραφέα είτε σαν ψήγμα είτε ατόφια, ολοκληρωμένη. Ενδεχομένως να υφίστανται αντιστάσεις που τον εμποδίζουν να τη βγάλει προς τα έξω, «να βγάλει τα μπαγάζια του στον δρόμο», να τα εκθέσει σε κοινή θέα. Πολλές φορές όμως η ανάγκη γίνεται αφόρητη. Και τότε η ιστορία καταγράφεται και εκδίδεται ή αυθεντική ως έχει ή μεταμφιεσμένη.
Πόνος, θλίψη, αγωνία, νοσταλγία σ’ ένα βιβλίο γεμάτο βιώματα, κρυφές σκέψεις, ανησυχίες. Και όλα αυτά δοσμένα με την ευαισθησία και την κριτική ματιά της συγγραφέως. Πώς αποφασίσατε να τα δέσετε όλα σ’ ένα βιβλίο; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το βιβλίο σας και –γιατί όχι– την ιστορία «πίσω από την ιστορία» που σας οδήγησε στη συγγραφή του;
Οι ιστορίες αυτές γράφονται εδώ και κάμποσα χρόνια. Ηταν ένας τρόπος να ξεφορτώνομαι όσα βάραιναν, ενοχλούσαν, πονούσαν, προβλημάτιζαν. Και σιγά σιγά μαζεύονταν στο συρτάρι. Και αράχνιαζαν. Τα τελευταία δυόμιση χρόνια άλλαξαν αρκετά πράγματα στην ψυχοσύνθεσή μας. Νομίζω. Επιβεβαιώθηκε αυτό που αποτελεί από δημιουργίας κόσμου τον βασικό φόβο του ανθρώπου: η φθαρτότητά του και η ανημποριά του να αλλάξει κάτι στη μοίρα του. Ζήσαμε άσχημες στιγμές σε συγγενείς μας και στον ευρύτερο κύκλο των φίλων μας. Θεωρώ ότι αρχίσαμε να βλέπουμε τη ζωή αλλιώς. Ενιωσα λοιπόν ότι πρέπει να αποδεχτώ τον τρωτό εαυτό μου και να μη σκουπίζω τα δυσάρεστα κάτω από το χαλί. Να τα μοιραστώ με τους αναγνώστες μου.
Ο τίτλος του βιβλίου σας είναι πρωτότυπος και δημιουργεί ένα μυστήριο από μόνος του, πώς έγινε όμως η επιλογή του;
ΟΛο το βιβλίο είναι ένα «ξεχορτάριασμα». Με «καθάρισα» από βλαπτικά, από τοξικές ουσίες και συσσωρευμένο θυμό.
Με ποια λόγια θα συστήνατε τον εαυτό σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για εσάς;
Μια κυρία γύρω στα -ήντα και στα -φεύγα που βρήκε αργά στη ζωή της τη συγγραφή σαν τρόπο διάσωσης (!), παντρεμένη με δυο παιδιά, που έχουν δημιουργήσει τις δικές τους οικογένειες, που απολαμβάνει με πάθος αυτά που αγαπά. Όλα τα άλλα ας τα βρει ο πιθανός ενδιαφερόμενος στο norapiloroff.gr.
Το διήγημα είναι ένα συγγραφικό είδος, στο οποίο ο συγγραφέας καλείται μέσα σε λίγες γραμμές να αφηγηθεί ιστορίες που συμπυκνώνουν σοφίες ολόκληρης ζωής. Τι είναι αυτό που προσφέρει ένα διήγημα σ’ έναν συγγραφέα και τι είναι αυτό που προσφέρει ένα μυθιστόρημα;
Το διήγημα μου έρχεται πιο εύκολο. Γι’ αυτό –λάθος μου ίσως– θεωρώ το μυθιστόρημα τη μεγάλη πρόκληση. Οντως το διήγημα είναι συμπυκνωμένο, έχει διαφορετικούς κανόνες, κινητοποιεί άλλες διεργασίες στον αναγνώστη, είναι σαν σφυριά πάνω σε μέταλλο. Το μυθιστόρημα πάλι δημιουργεί άλλες παραμέτρους. Νομίζω ότι η συγγραφή του είναι πιο επικίνδυνη για τον συγγραφέα, θέλει αίσθηση του μέτρου, αποφυγή του πλατειασμού και των υπερβολών. Χρειάζεται ισορροπία.
Μέσα από τα διηγήματά σας ψυχογραφείτε ανθρώπους. Περιγράφοντας τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των ηρώων σας, καταφέρνετε να μας βάλετε στις πιο ενδόμυχες σκέψεις τους. Χαρτογραφώντας τις σκέψεις τους, με ποιον ήρωα ήρθατε πιο κοντά;
Είναι δύσκολο να απαντήσω, κυρία Δούλη. Επειδή υπάρχουν και στις δραματικές αλλά και στις ευτράπελες ιστορίες πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία ή στοιχεία από ιστορίες που μου διηγήθηκαν άλλοι και με τάραξαν τόσο ώστε ένιωσα την ανάγκη να τις καταγράψω στο χαρτί, έχω δεθεί με όλους τους ήρωες. Είναι άτομα που έχουν εκτεθεί, έχουν βιώσει απώλειες, απόρριψη και απαξίωση, έχουν μπερδευτεί και βαδίζουν σε λάθος μονοπάτια.
Είστε πολυγραφότατη, αυτό όμως που χαρακτηρίζει τη γραφή σας, είναι η αμεσότητα, η ειλικρίνεια, το έξυπνο χιούμορ σας, η αλήθεια σας. Τα γραπτά σας «χτυπούν» κατευθείαν στην ψυχή του αναγνώστη. Πώς το πετυχαίνετε αυτό; Τι σας λένε οι αναγνώστες σας;
Είναι πηγή χαράς να σου λένε οι αναγνώστες τι τους καθήλωσε στο βιβλίο, ότι δεν το άφησαν από τα χέρια τους, ότι διαβάζοντάς το βρήκαν απάντηση σε κάτι που τους ταλάνιζε. Μεγάλες κουβέντες αυτές. Οι ιστορίες σε αυτό το βιβλίο είναι χαμηλόφωνες, δεν ζητούν να αποδείξουν κάτι, είναι ενίοτε αμφίσημες. Αυτό το εισπράττει ο αναγνώστης ασυνείδητα. Γίνεταιο ίδιος λοιπόν κομμάτι της ιστορίας. Παίζει ρόλο πώς γράφει κανείς. Εγώ γράφω συνειρμικά. Ό,τι βγαίνει από μέσα μου παραμένει ως έχει. Δεν διυλίζω τίποτε, άρα είναι όντως κατάθεση ψυχής, δεν έχει τερτίπια και λογοτεχνικές φιοριτούρες. Αυτή η γνησιότητα και αμεσότητα επιδρά στον αναγνώστη.
Πιστεύετε ότι «αγγίζοντας» κάποια από τα βιώματά του στο χαρτί ελαφρώνει τελικά μέσα του ο συγγραφέας, κυρία Πυλόρωφ;
Νομίζω ότι έτσι συμβαίνει.
«Το ξεχορτάριασμα» είναι αισιόδοξα, απαισιόδοξα ή ιαματικά διηγήματα;
Νομίζω ότι περιέχει και τα τρία.
Τα διηγήματα που περιέχει το βιβλίο σας είναι μεστά και διαβάζονται ευχάριστα. Αν σας ζητούσα να απομονώσετε μία μόνο φράση και να τη μοιραστείτε μαζί μας, ποια θα ήταν αυτή;
«Ξεχορτάριασε το μέσα οου!»
Είστε ένας πνευματικός άνθρωπος, μία καλλιεργημένη γυναίκα, μία ταλαντούχα συγγραφέας, που παρακολουθεί την κοινωνία μας και επεμβαίνει μέσα από τα βιβλία της. Πού νομίζετε ότι θα καταλήξει όλος ετούτος ο πολιτικός και κοινωνικός «μαρασμός» που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια;
Είναι δύσκολα τα πράγματα σε πολλούς τομείς. Νομίζω ότι όλοι βρισκόμαστε σε μια περίεργη κατάσταση νωθρότητας του στιλ «όσα πάνε κι όσα έρθουν» Τον ρόλο της έπαιξε η κρίση και φυσικά η πανδημία. Οι γυναικοκτονίες είναι ένα σύμπτωμα, η τρομοκρατία στα σχολεία, οι ασέλγειες σε ανήλικους, η έλλειψη ευθιξίας στον πολιτικό κόσμο. Και η αδιαφορία της κοινωνίας. Δεν ξέρω πού θα μπορούσε να καταλήξει αυτή η κατάσταση και σε τι είδους κόσμο θα ζήσουν τα εγγόνια μου. Δεν έχω συνταγές ούτε μπορώ να κάνω προτάσεις. Αυτό που πρέπει να κάνουμε οι συγγραφείς, και θεωρώ ότι γίνεται σε μεγάλο βαθμό, είναι μέσα από τα βιβλία μας να κρατούμε έναν καθρέφτη στην κοινωνία και να της δείχνουμε το πρόσωπό της. Και -πράγμα λίγο ουτοπικό- να αναλάβει ο καθένας την ευθύνη που του αναλογεί στο δικό του μετερίζι.
Τελειώνοντας και την τελευταία σελίδα του βιβλίου σας ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τη δική σας προσωπική αναζήτηση. Σε ποιο σκοπό υπακούει αυτό το προσωπικό ταξίδι αναζήτησης, κυρία Πυλόρωφ;
Οι ιστορίες δεν γράφτηκαν για να εκδοθούν, γράφτηκαν διότι χρειαζόμουν διέξοδο και να μπορέσω να διαχειριστώ καταστάσεις, προβληματισμούς και άγχη. Η συγγραφή δεν είναι πανάκεια, βοηθά όμως διότι λογαριάζεσαι με τον εαυτό σου, είσαι εσύ κι αυτός, αυτός ο τρωτός εαυτός που λέγαμε.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Νόρα Πυλόρωφ γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε στο Ινστιτούτο Διερμηνέων-Μεταφραστών του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης γερμανικά, αγγλικά, ιταλικά και οικονομία. Εργάστηκε ως καθηγήτρια γερμανικής γλώσσας στο Ινστιτούτο Goethe, κυρίως σε τάξεις Ανώτατης Βαθμίδας.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη διδασκαλία της μετάφρασης. Μετέφρασε από τα γερμανικά μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές και διηγήματα. Υπήρξε βασική συνεργάτιδα του λογοτεχνικού περιοδικού Ausblicke (1970-1979).
Το 2004 εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων της με τίτλο «Καθρέφτες θαμποί. Τέσσερις ιστορίες και μια αληθινή». Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν τα μυθιστορήματα «Το διαμαντένιο Άλφα», «Η ανάσα στο σβέρκο», «Συνένοχοι» και ο «Έρωτας Μάγος».
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις «Εκδόσεις Εντευκτηρίου» το βιβλίο της «Το ξεχορτάριασμα», πρόκειται για μια σειρά 15 διηγημάτων που γράφτηκαν σε μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
