Πώς περιέγραψε η Δήμ. Λιάνη στο βιβλίο της το 1997 τα τεκταινόμενα για την ιερότητα των Μετεώρων

Πριν από 20 χρόνια, στο φύλλο 172 της 7ης Νοεμβρίου 1997, η εφημερίδα «Τα Μετέωρα» δημοσίευσε απόσπασμα από το βιβλίο που είχε τότε συγγράψει η Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου με τίτλο «10 χρόνια και 54 μέρες».

Στο απόσπασμα αυτό η κ. Λιάνη-Παπανδρέου αναφέρεται στο βιβλίο της στα όσα προηγήθηκαν μέχρι να κηρυχθεί ιερός ο χώρος των Μετεώρων.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο για την ανακήρυξη των Μετεώρων σε Ιερό Χώρο, όπως το περιγράφει στο βιβλίο της η κ. Λιάνη-Παπανδρέου και είχε δημοσιευτεί στα «Μετέωρα»:

«Το θέμα του χαρακτηρισμού των Μετεώρων ως χώρου ιερού, ήταν ένα άλλο ζήτημα στο οποίο δέχθηκε και υιοθέτησε ο Ανδρέας θέσεις και προτάσεις της Εκκλησίας, αν και υπήρχαν σφοδρότατες αντιδράσεις στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και προέκυψε κίνδυνος για οοβαρή κρίση στους κόλπους της. Στο θέμα αυτό ομολογώ πως έκανα κι εγώ «παρέμβαση», που μάλιστα, αξιοποιήθηκε για να στηριχθεί η περί επεμβάσεών μου φιλοσοφία και μυθολογία.

Οι μοναχοί των Μονών των Μετεώρων έστειλαν στο ιδιαίτερο γραφείο του πρωθυπουργού το σχετικό φάκελο με το αίτημά τους, ενώ επισκέφθηκαν και ενημέρωσαν και τους Αντώνη Λιβάνη, Κώστα Λαλιώτη, Θάνο Μικρούτσικο και Αντώνη Βγότζα. Προέκυπτε ότι η προσπάθεια είχε ξεκινήσεις, χωρίς όμως να τελεσφορήσει, απ’ την περίοδο που ήταν υπουργός Πολιτισμού η Ντόρα Μπακογιάννη. Το αίτημά τους, απ’ τη μελέτη του φακέλου και απ’ την ενη-μέρωση που έκαναν, κρίθηκε σωστό και δίκαιο απ’ τα κυβερνητικά στελέχη, με τα οποία ήρθαν σε επαφή. Ημουν και εγώ συμπαραστάτης τους και είχα στο χειρισμό του θέματος την πολύτιμη συνεργασία του Μιχάλη Καχριμάκη.

Ο Ανδρέας, όταν ενημερώθηκε, συμφώνησε επίσης αμέσως και ζήτησε την συνεργασία των συναρμόδιων υπουργείων, προκειμένου να υλοποιηθεί το αίτημα των μοναχών των Μετεώρων.

Παρ’ όλα αυτά οι αντιδράσεις ήταν ισχυρότατες και προέρχονταν και από τοπικούς κυρίως, βουλευτές και από εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης οι οποίοι έβλεπαν ότι θα χάσουν σημαντικά έσοδα απ’ την “τουριστική αξιοποίηση” της περιοχής, αν ο χώρος κηρυσσόταν ιερός. Ασκούνταν φοβερές πιέσεις από τους βουλευτές και Δημάρχους προς τους Υπουργούς, προκειμένου να μην προχωρήσει στην ανακήρυξη της ιερότητας του χώρου. Ενα επιχείρημα που χρησιμοποιούνταν ήταν η δική μου συναίνεση, ο αγώνας που έδινα και εγώ υπέρ του αιτήματος της μοναστικής κοινότητας.

Ελεγαν δηλαδή σε υπουργούς, όπως ο Λαλιώτης, ο Λιβάνης, ο Μικρούτσικος, ότι… είχαν γίνει υποχείριά μου.

Οι μοναχοί απ’ την πλευρά τους, ήταν -και δικαίως- ανυποχώρητοι, προέβη-σαν σε συλλογή χιλιάδων υπογραφών και έδιναν τον δικό τους αγώνα. Στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα, που ήταν αντίθετος στο αίτημα των μοναχών, όταν είδε ότι ήμουν στο πλευρό τους, χρησιμοποιώντας την όποια επιρροή μπορούσα να ασκήσω, προσπάθησε να με μεταπείσει με το έσχατο επιχείρημα: ένας εκ των μοναχών, που πρωτοστατούσε, ήταν μου είπε, βασιλικός. Του απάντησα πως δε με απασχολεί αυτό, εφόσον θεωρώ το αίτημα δίκαιο. Επιπλέον, του είπα πως τους ανθρώπους τους φέρνεις κοντά σου όταν τους συμπαραστέκεσαι και ότι είμαι αποφασισμένη να υπερασπίσω αυτό που πιστεύω ώς το τέλος. Ο Κώστας Λαλιώτης και ο Κώστας Σκανδαλίδης βοήθησαν πολύ στον κατευνασμό των αντιδράσεων που υπήρχαν στην Κ.Ο., όπως βέβαια και ο Αντώνης Λιβάνης, γιατί ήταν πράγματι ιδιαίτερα έντονες. Τελικά, η ρύθμιση πέρασε, αφού χρειάστηκε να δοθούν σκληρές μάχες, και πέρασε βασικά, γιατί ο Ανδρέας είχε πειστεί για το δίκαιο του αιτήματος, επέμενε μέχρι τέλους. Το θεωρούσε, όπως έλεγε, μια ελάχιστη προσφορά προς την Ορθοδοξία.

Οι μοναχοί, σε ανταπόδοση μας ανακήρυξαν «κτίτορες», τους πρώτους μετά από εξακόσια χρόνια. Γι’ αυτή τη μικρή μάχη που έδωσα τότε αισθάνομαι υπερήφανη, παρά την κριτική που εισέπραξα για «παρεμβάσεις». Πιστεύω πως άξιζε τον κόπο. Θέλω πάντως να καταθέσω πως η κυβέρνηση δεν θα προχωρούσε στη ρύθμιση, λόγω των αντιδράσεων που ήταν πολλές, αν δεν έμεινε ανυποχώρητος ώς το τέλος ο Ανδρέας, ενώ σημαντικότατη ήταν η συμβολή και του Κώστα Λαλιώτη.

Η στάση των μοναχών σ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας του Ωνασείου με συγκίνησε ιδιαίτερα. Εδειξαν ότι γνωρίζουν να ανταποδίδουν, έδειξαν ότι δεν ξεχνούν. Επισκέφθηκαν τον Ανδρέα πολλές φορές προσευχήθηκαν, ήρθαν και λειτούργησαν στο εκκλησάκι του σπιτιού και σήμερα είναι από τους λίγους που θυμούνται, που μου συμπαραστέκονται. Όταν ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης επισκέφθηκε τα Μετέωρα, θυμήθηκαν, και έκαναν ειδική αναφορά στο ρόλο του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου για το θέμα εκείνο, αναφορά που ο κ. Σημίτης είχε παραλείψει να κάνει…»

(σελ. βιβλίου 243-245.)

Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!