Πρόκειται για μια νέα συγγραφέα που αποδεικνύει τη δυναμική της με ζήλο και με μια προσωπική, ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος, λογοτεχνική γλώσσα. Είναι ένα δημιουργικό ταλέντο που καινοτομεί με την έμπνευση. Τη γοητεύει η Ιστορία και πιστεύει ότι η υπεύθυνη χρήση της εμπλουτίζει τη μυθοπλασία και συμβάλλει στη ζωντάνια της.
Η Νάγια Δαλακούρα απευθύνεται στους λάτρεις της λογοτεχνίας χωρίς να σκέπτεται απλώς πώς θα εντυπωσιάσει, γι’ αυτό και δεν ακολούθησε κανένα παράπλευρο μονοπάτι. Προτίμησε τον ανηφορικό δρόμο γνωρίζοντας πόσο απαιτητικό είναι να υπηρετείς την ποιοτική γραφή.
Γράφει με πειθαρχία, νηφαλιότητα και πνευματική διαύγεια, αυτοσυγκέντρωση, παρατηρητικότητα, ωριμότητα σκέψης και ερευνητικότητα. Όπλα που κάνουν την γραφή της να αναδύεται όπως το νερό από την πηγή, γεμάτη αισθήματα και ανθρωπιά, ικανή να δημιουργεί στο μυαλό του αναγνώστη εικόνες έξυπνες, μελετημένες, μεγαλειώδεις.
Το πρώτο της μυθιστόρημα είναι ένα βιβλίο με εκπληκτικούς ήρωες που έχουν την απαραίτητη χημεία για την παραγωγή ενός άψογου αποτελέσματος και ενεργοποιούν στον αναγνώστη σκέψεις και προβληματισμούς, οδηγώντάς τον σε έναν δρόμο ωριμότητας και αισθητικής ανανέωσης.
Για εκείνη η καταξίωση έρχεται μετά από σταθερή πορεία πολλών ετών, όταν ο συγγραφέας αποδείξει στους αναγνώστες του ότι αυτό που κάνει έχει διάρκεια, ότι είναι υπεύθυνος απέναντί τους και επιδιώκει μέσα από τις κριτικές και τις γραφές του να ωριμάζει και ο ίδιος.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κυρία Δαλακούρα, πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος» το πρώτο βιβλίο σας με τίτλο «Το λιμάνι των χαμένων γυναικών». Θέλετε να μας πείτε με λίγες λέξεις τι πραγματεύεται η ιστορία που αφηγείστε και πώς προέκυψε η έμπνευση για τη συγγραφή της;
Πρόκειται για ένα ερωτικό μυθιστόρημα με ιστορικό υπόβαθρο. Αφορά στην ιστορία δύο μεταναστών, μιας Σιτσιλιάνας και ενός Ισπανού, γύρω από τους οποίους περιπλέκονται πολλές μικρές ιστορίες με θέμα τη μετανάστευση των αρχών του 20ού αιώνα στο Μπουένος Άιρες, την εθνογραφία εκείνου του τόπου, τις ανθρώπινες προσδοκίες και τα ταξίδια. Ένα μοναχικό ταξίδι με ένα σακίδιο στον ώμο και προορισμό το τέλος το κόσμου ήταν αυτό που πυροδότησε τη συγγραφή του συγκεκριμένου μυθιστορήματος, ωστόσο χρειάστηκαν αρκετά χρόνια ώσπου να τυπωθεί σε χαρτί.
Ο τίτλος έχει μια ενέργεια από μόνος του, πώς έγινε όμως η επιλογή του;
Η επιλογή του τίτλου έγινε σχεδόν από την αρχή της συγγραφής του κειμένου, κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου, όταν διαβάζοντας βιβλιογραφία για το Μπουένος Άιρες έπεσα πάνω στη φράση “port of the missing women”. Εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι είχα βρει τίτλο για το βιβλίο μου.
Πόσο δύσκολη είναι για έναν συγγραφέα η συνάντηση μύθου και Ιστορίας;
Όταν ο συγγραφέας είναι καλός γνώστης της Ιστορίας, η συνάντηση/συνύπαρξη σε ένα κείμενο δεν είναι καθόλου δύσκολη. Θα έλεγα μάλιστα το αντίθετο, ότι η υπεύθυνη χρήση της Ιστορίας εμπλουτίζει τη μυθοπλασία και συμβάλλει στη ζωντάνια της.
Πόσο σημαντική είναι η μελέτη των γεγονότων, των τόπων και των χαρακτήρων στη συγγραφή ενός βιβλίου;
Θεωρώ, κυρία Δούλη, πως είναι τα ισχυρά θεμέλια, πάνω στα οποία θα χτίσει κανείς ένα κείμενο.
Οι ήρωες της ιστορίας σας, η Ρόζα και ο Λουίς, αγωνίζονται σκληρά για ένα κομμάτι ευτυχίας. Πόσο δύσκολη είναι η κατάκτηση της ευτυχίας κατά τη γνώμη σας;
Δύσκολη στις μέρες μας, διότι έχουμε μάθει να ζούμε επιδιώκοντας τα περιττά, αναζητώντας αδιάκοπα το ιδεατό και παραβλέποντας την καθημερινότητα. Ουσιαστικά προσπερνάμε τις μικρές στιγμές ευτυχίας και γαλήνης, και προσδοκούμε μάταια κάτι που πιστεύουμε ότι θα συμβάλλει στην κατάκτηση της ευτυχίας. Όμως, η ευτυχία κρύβεται στις μικρές στιγμές μας: ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια συντροφιά, η υγεία μας. Και οι λίγοι που το αντιλαμβάνονται είναι εκείνοι που ευτυχούν.
Σπουδάσατε Αρχαιολόγος – Μουσειολόγος και δραστηριοποιείστε στον χώρο των μουσείων ως επιμελήτρια εκθέσεων και μουσειοπαιδαγωγός. Πότε και πώς αποφασίσατε να εκφραστείτε μέσω της συγγραφής, κυρία Δαλακούρα;
Σε μεγάλη ηλικία, όταν ένιωσα ώριμη και έτοιμη να εκτεθώ. Σε αυτό συνέβαλλε ιδιαίτερα η παρακολούθηση σεμιναρίων δημιουργικής γραφής και η πιο ουσιαστική ενασχόλησή μου με τη λογοτεχνία.
Όταν αποφασίζετε να γράψετε έχετε μία προκαθορισμένη πλοκή ή σας οδηγεί η γραφή;
Σίγουρα έχω στο μυαλό μου έναν άξονα πάνω στον οποίο κινούμαι, ωστόσο οι λεπτομέρειες προκύπτουν κατά τη συγγραφή.
Έχετε εντάξει βιογραφικά στοιχεία στο μυθιστόρημά σας;
Βέβαια, κυρία Δούλη, αρκετά.
Ποια θέλετε να είναι τα συναισθήματα του αναγνώστη, όταν θα φτάσει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου σας;
Θα ήθελα να έχει ονειρευτεί την Αργεντινή και να έχει νιώσει τον παλμό της ζωής των αρχών του 20ού αιώνα.
«Το λιμάνι των χαμένων γυναικών» είναι αισιόδοξη, απαισιόδοξη ή ιαματική ιστορία;
Θα έλεγα αισιόδοξη. Όλα είναι δυνατά αν το πιστέψεις.
Όταν ένας συγγραφέας γράψει ένα βιβλίο και έρθει η καταξίωση, πόσο «βάρος» προσθέτει η διάκριση αυτή στη μετέπειτα συγγραφική πορεία του; Ποια ευθύνη γεννά μια τέτοια καταξίωση απέναντι στο κοινό των αναγνωστών, που περιμένουν τη συνέχεια του έργου του;
Νομίζω ότι η καταξίωση έρχεται μετά από σταθερή πορεία πολλών ετών, όταν ο συγγραφέας αποδείξει στους αναγνώστες του ότι αυτό που κάνει έχει διάρκεια, ότι είναι υπεύθυνος απέναντί τους και επιδιώξει μέσα από τις κριτικές και τις γραφές του να ωριμάζει και ο ίδιος. Όλα κρίνονται στη μάχη με τον χρόνο.
Πιστεύετε ότι το βιβλίο είναι και δημιουργός συνειδήσεων, κυρία Δαλακούρα;
Θα έλεγα πως ναι, κυρία Δούλη.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Νάγια Δαλακούρα γεννήθηκε το 1980 και μεγάλωσε στην Κομοτηνή. Δραστηριοποιείται στον χώρο των μουσείων ως επιμελήτρια εκθέσεων και μουσειοπαιδαγωγός. Το λιμάνι των χαμένων γυναικών είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 22 Νοεμβρίου 2019.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
