Άννα Λυμπεροπούλου: «Έμαθα να μην φοβάμαι το λευκό χαρτί»

Πάντα πίστευε ότι μια μέρα θα γράψει ένα βιβλίο. Άλλωστε, η συγγραφή είναι κάτι που υπάρχει έντονα στην οικογένειά της, την ένιωθε πάντα να κυλά στο αίμα της, και πίστευε ότι θα βγει στην επιφάνεια όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Παρά τα λίγα χρόνια που ασχολείται με τη συγγραφή, η Άννα Λυμπεροπούλου έχει ήδη δείξει επιμέλεια και συγγραφική οξυδέρκεια. Είναι ευρηματική, ακαταπόνητη, τολμηρή, δεν επαίρεται, χαίρεται και δεν ματαιοφρονεί.

Διαθέτει απλότητα και αμεσότητα και μία εκπληκτικά άμεση συγγραφική πένα που δύσκολα ξεχνιέται. Είναι μία δημιουργός, που πάντα πίσω από το χαμόγελό της κρύβει ατέλειωτες ώρες μελέτης και σκληρής δουλειάς.

Είναι επίσης από τις κλασικές περιπτώσεις των επαγγελματιών που έχουν πάθος, ιδέες και προσήλωση στο έργο τους, ενώ παράλληλα πάντα βάζει στόχους και δεν διστάζει να ρισκάρει.

Η Άννα Λυμπεροπούλου κλείνει τη φετινή σεζόν της στήλης «Πρόσωπα» και εύχεται στον καθένα μας να βρει αυτό που πραγματικά κινητοποιεί τους μηχανισμούς της ευτυχίας μέσα μας. Διότι, πιστεύει ότι είναι αφάνταστη η δύναμη και η ικανοποίηση που αντλεί κάποιος, όταν ασχολείσαι με αυτό που αποτελεί την αληθινή φύση του.
Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το πρώτο σας μυθιστόρημα «Το κορίτσι πίσω από την αυλαία» από τις εκδόσεις «Κέδρος». Ποιο ερέθισμα στάθηκε αφορμή για τη συγγραφή του, κυρία Λυμπεροπούλου;
Συνέβη μέσα σε μια μέρα. Σα να άναψε μια καρτ-ποστάλ στο μυαλό μου, κι είδα ένα κορίτσι, τη Βασιλική. Αν και βρισκόμουν στην Τήνο, γύρω της έστεκαν τα βουνά της Ικαρίας και οι εικόνες από τις διηγήσεις της γιαγιάς μου, για το νησί της και τη ζωή των γυναικών στα χρόνια της. Κοιτάζοντάς την, έγραψα το πρώτο κεφάλαιο, ώσπου εκείνη κατέληξε σκαρφαλωμένη στον ψηλότερο βράχο, περιμένοντας, μονάχη μπροστά στην απεραντοσύνη. Μετά από αυτό, έπρεπε να μάθω οπωσδήποτε τι θα γίνει παρακάτω. Κι έτσι συνέχισα…

Το μυθιστόρημά σας έχει όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία, για να κρατήσει σε εγρήγορση τις αισθήσεις του αναγνώστη. Δράση, περιπέτεια, μυστήριο, έρωτα, γρίφους και πολλά μυστικά. Σε ποιο από αυτά τα στοιχεία δώσατε περισσότερο συγγραφικό χώρο;
Αυτό το αποφάσισαν κυρίως οι ήρωές μου. Μόλις στάθηκαν γερά στα πόδια τους, με αρχηγό τη Βασιλική, έπλεξαν –ή άλλοτε ξέμπλεξαν– μόνοι τους το νήμα της μοίρας τους. Όλες τους οι περιπέτειες, ό,τι συνάντησαν στον δρόμο τους, ο έρωτας, ο κίνδυνος, ακόμα και το τέλος, ήρθε απολύτως φυσικά.

Ο λόγος σας ρέει γλυκά και παρασέρνει τον αναγνώστη να βουτήξει βαθιά στην πλοκή της ιστορίας. Αποτελεί η ιστορία της Ντεπί Μαρτέν, της Ελένης Αδριανού, της Βασιλικής και του Αντώνη μια κατάδυση σε πτυχές μιας άλλης εποχής;
Ασφαλώς, κυρία Δούλη. Είναι το άρωμα αυτής της άλλης εποχής που με γοήτευσε και γέννησε τους ήρωές μου. Τη Ντεπί, την ανερχόμενη αρτίστα που ετοιμάζεται να κατακτήσει την Παριζιάνικη σκηνή του 1959, την Ελένη, την καλλονή μεγαλοαστή που ζει στην Αθήνα του Μεσοπολέμου τόσο ελεύθερα, όσο και μοναχικά, αψηφώντας τους κανόνες της εποχής και της τάξης της, και φυσικά τη Βασιλική και τον μοναδικό της έρωτα, τον Αντώνη, τελειόφοιτο της Νομικής Αθηνών του 1936, που κράτησε τα μυστικά του κρυφά από όλους, εκτός από εκείνη.

Φορτιστήκατε συναισθηματικά κατά τη διάρκεια της συγγραφής της υπέροχης ιστορίας σας; Ήταν μια εσωτερική ανάγκη η συγγραφή της;
Απολύτως! Έκλαψα, γέλασα, βίωσα το κάθε ένα συναίσθημα, την κάθε επιθυμία, αγωνία, φόβο, απόγνωση, ελπίδα των ηρώων μου. Ό,τι τους συνέβη, το έζησα ταυτόχρονα και εγώ. Σε αυτό το ταξίδι, ήμασταν μαζί.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες με τις οποίες αναμετρηθήκατε, ώσπου να ολοκληρώσετε την ιστορία σας;
Θεωρώ πως το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να κρατήσω την αφοσίωσή μου αμείωτη μέσα στην απαιτητική καθημερινότητα της εργαζόμενης μητέρας. Συχνά πίστεψα πως δεν θα καταφέρω να την ολοκληρώσω. Ευτυχώς, εκείνη δεν είχε την ίδια γνώμη. Ήταν πάντα εκεί, στη δουλειά, στο αυτοκίνητο, στην ουρά της τράπεζας. Και κάθε στιγμή μου αποκάλυπτε ένα νέο μικρό κομμάτι τής πλοκής. Ώσπου μαζί φτάσαμε στο τέλος.

Φθάνοντας στον επίλογο του βιβλίου σας ο αναγνώστης με τι συναισθήματα έρχεται αντιμέτωπος;
Έκπληξη, συγκίνηση, κάθαρση. Και το γλυκόπικρο συναίσθημα του αποχωρισμού από μια παρέα που πιστεύω ότι θα την αισθανθεί πολύ δική του.

Σπουδάσατε Γραφιστική και διατηρείτε δημιουργικό γραφείο στο Χαλάνδρι. Σε ποιο βαθμό οι σπουδές και το επάγγελμά σας συνέβαλαν στην απόφαση να γράψετε «Το κορίτσι πίσω από την αυλαία», κυρία Λυμπεροπούλου;
Από εκεί άντλησα το θάρρος. Μετά από είκοσι χρόνια στη γραφιστική, έμαθα να μην φοβάμαι το λευκό χαρτί. Επίσης, εκεί εξασκήθηκα στην πολύτιμη αρετή της οικονομίας. Η γραφιστική είναι η τέχνη της αφαίρεσης. Ξέρεις πως έχεις πετύχει την τέλεια σύνθεση, όταν δεν μπορείς πια να αφαιρέσεις ούτε μια γραμμή χωρίς να χαλάσει το νόημα της σύνθεσής σου, είτε αυτό είναι ένα λογότυπο, είτε μια συσκευασία, μια αφίσα κ.λπ. Το ίδιο συμβαίνει και στη συγγραφή. Όταν δεν μπορείς πια να αφαιρέσεις ούτε ένα κόμμα, ξέρεις πως έχεις φτάσει στην ψυχή της φράσης σου.

Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο βίωμα, που υπήρξε καθοριστικό για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Πάντα πίστευα ότι μια μέρα θα γράψω ένα βιβλίο. Άλλωστε, η συγγραφή είναι κάτι που υπάρχει έντονα στην οικογένειά μου. Ο πατέρας μου έχει δημοσιεύσει δυο ποιητικές συλλογές κι ένα μυθιστόρημα, και η αδερφή μου επίσης έχει συμμετάσχει σε μια συλλογή διηγημάτων. Κατά κάποιο τρόπο την ένιωθα πάντα να κυλά στο αίμα μου, και πίστευα ότι θα βγει στην επιφάνεια όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Μετά από μια δύσκολη και πιεστική μέρα καταλήγετε στο σπίτι σας και απομονώνεστε στις σκέψεις σας. Θα καταπιαστείτε με μια ιστορία ή με τον ήρωα ενός βιβλίου;
Οι ήρωές μου δεν φεύγουν στιγμή από το μυαλό μου. Τις περισσότερες μέρες ανυπομονώ για την ώρα που, αφού έχω τακτοποιήσει όλες τις επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις, θα μπορέσω να απομονωθώ μαζί τους, να τους ακούσω, να ταξιδέψω όπου θέλουν να πάνε. Δεν το καταφέρνω ακόμη κάθε μέρα.

Έχετε τη χαρά να προλογίζει το πρώτο βιβλίο σας ο Βασίλης Βασιλικός. Πώς αισθάνεστε γι’ αυτό και τι σημαίνει για εσάς αυτή η ξεχωριστή τιμή από έναν σημαντικό πνευματικό άνθρωπο του τόπου μας;
Παραπάνω από όσα μπορώ να περιγράψω με λέξεις, κυρία Δούλη. Απέραντη ευγνωμοσύνη. Αφάνταστη τιμή. Πρόκειται για μια λαμπερή, γενναιόδωρη προσωπικότητα που φωτίζει όποιον βρεθεί κοντά του. Όταν τον γνώρισα, του έδωσα τρεμάμενη τις 129 σελίδες που είχα γράψει ώς τότε. Μια βδομάδα αργότερα, ήρθε με τα γραπτά μου στο χέρι και μου είπε «με συγκλόνισες». Κατά κάποιο τρόπο η ζωή μου χωρίζεται σε «πριν» και «μετά» από αυτή τη δήλωση.

Πώς σκέφτεστε να συνεχίσετε την πορεία σας στον συγγραφικό χώρο;
Δουλεύω ήδη εντατικά πάνω σε ένα νέο μυθιστόρημα και έχω μεγάλη αγωνία να το δω να διαμορφώνεται. Η μεγάλη επιθυμία μου είναι να μην σταματήσω ποτέ να γράφω. Εύχομαι στον κάθε άνθρωπο να βρει αυτό που πραγματικά κινητοποιεί τους μηχανισμούς της ευτυχίας μέσα του. Είναι αφάνταστη η δύναμη και η ικανοποίηση που αντλείς, όταν ασχολείσαι με αυτό που αποτελεί την αληθινή σου φύση.

Σε μια εποχή που τα δύσκολα περισσεύουν για όλους μας, υπάρχει κάποια σκέψη που σας εμψυχώνει, κυρία Λυμπεροπούλου;
Η ζωή είναι ωραία. Μοναδική και συναρπαστική. Δύσκολη σε κάθε εποχή από εμφάνισης του ανθρώπου. Μα ωραία και ανεκτίμητη!