Για τη Ελένη Γαληνού η διαμόρφωση του προφίλ των ηρώων της είναι μια πολύ όμορφη διαδικασία, διότι μπαίνει στην ψυχή του κάθε ήρωα. Την παρομοιάζει με τη δουλειά του ηθοποιού, που ενσαρκώνει ένα ρόλο και προσπαθεί να τον ψυχολογήσει, να μιλήσει σαν αυτόν, να σκεφτεί και να αντιδράσει όπως εκείνος. Κι έπειτα όπως υποστηρίζει πρέπει να σκηνοθετήσει τις κινήσεις του για να δείχνει το μυθιστόρημα πιο αληθινό. Για την ίδια η ομορφότερη διαδικασία είναι να βάζει σε ράγες τις συμπεριφορές των ηρώων της και να τις δένει με την πλοκή της.
Οι ιστορίες των βιβλίων της περνούν από την άνεση στην πειθώ, αποφεύγει να γράφει βιωματικά και τις περισσότερες φορές γράφει απλά μια ιστορία που πλάθει με τον νου. Κάνει την έρευνά της, βρίσκει την πλοκή, τους χαρακτήρες της, τα μέρη που θα κινηθεί και την φτιάχνει να είναι δυνατή, ανατρεπτική, έξυπνη ώστε να κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση και αγωνία μέχρι το τέλος.
Ως συγγραφέας είναι γνήσια και ευρηματική και μέχρι τώρα μάς έχει δώσει λαμπρά δείγματα γραφής. Η συνέχεια προβλέπεται το ίδιο επιτυχημένη!
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Διόπτρα» το μυθιστόρημά σας με τίτλο «Αιώνιοι Ψίθυροι». Πρόκειται για μια ιστορία που φέρνει στο φως άγνωστα στοιχεία από τη ζωή της Δούκισσας της Πλακεντίας, και με πρωταγωνίστριες κι αυτή τη φορά την Ελίζα και την Κωνσταντίνα την υφαίνεται υπέροχα, παντρεύοντας παρελθόν και παρόν μέσα σε 422 σελίδες. Ποιος ήταν ο λόγος που αποφασίσατε να κάνετε γνωστή την ιστορία της Δούκισσας, κυρία Γαληνού;
Η Δούκισσα Σοφία Μαρμπουά Λεμπρέν, όπως ήταν το όνομά της, υπήρξε ένας σωστός αστικός θρύλος. Επόμενο ήταν λοιπόν όταν διάβασα τη ζωή της να με συναρπάσει και να θελήσω να γράψω για εκείνη. Ήταν μια γυναίκα κυκλοθυμική, πολύ ιδιότροπη, παράξενη, φωτεινή και σκοτεινή μαζί, και παράλληλα πάμπλουτη. Έκανε και της συνέβησαν πράγματα που μοιάζουν με θρύλους αλλά είναι πραγματικότητα. Η ταριχευμένη κόρη, που παρέμεινε άταφη για δέκα χρόνια στα υπόγεια του σπιτιού της, τα ξεσκέπαστα σπίτια στην Πεντέλη, λόγω του ότι κάποια μάντισσα της προφήτευσε πως αν σκεπάσει πλέον έστω κι ένα θα ήταν σαν να έβαζε ταφόπλακα στη ζωή της, τα ερωτικά σκάνδαλα, η αλλαγή της πίστης της, η ιδιόρρυθμη εμφάνισή της, η περίεργη σχέση της με διαβόητους λήσταρχους εκείνης της εποχής, όπως ο Μπίμπισης και ο Νταβέλης, που δεν ήταν ερωτική, η ταύτισή της με τις υπόγειες στοές, και πολλά άλλα ακόμη, έπλαθαν και συντηρούσαν τον θρύλο της, που απ’ ό,τι φαίνεται τον συντηρούν και θα τον συντηρούν για πολλά χρόνια ακόμη.
Είναι το δεύτερο μυθιστόρημά σας μετά τη «Μυστική Διαθήκη» που συνεχίζεται να μάς ταξιδεύετε στους κρυφούς κόσμους της Δούκισσας της Πλακεντίας. Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας τους λόγους που όπλισαν την πένα σας για άλλη μια φορά;
Η ζωή της είναι ανεξάντλητη. Όμως, αυτή τη φορά αποφάσισα να γράψω για τον γνωστότερο θρύλο που την ακολουθεί. Τον Θρύλο της Δούκισσας της Πλακεντίας με τον Λήσταρχο Νταβέλη. Ιστορικά γνωρίζουμε πως ερωτική σχέση θα ήταν δύσκολο να υπάρξει μεταξύ τους, αφού όταν εκείνη ήταν 67 χρόνων εκείνος ήταν 19. Όμως, ένας τόσο δυνατός θρύλος που κατάφερε να υπερκαλύψει όλα τα άλλα, κάποια βάση θα είχε. Κάτω από αυτό το πρίσμα κινήθηκα λοιπόν, και σε συνδυασμό με τις υπόγειες στοές της Αθήνας και τις Πεντέλης που αναφέρω στη Μυστική Διαθήκη, η ιστορία ήρθε και κούμπωσε απόλυτα. Τόσο που εξέπληξε και εμένα την ίδια, κυρία Δούλη!
Είναι οι «Αιώνιοι Ψίθυροι» συνέχεια της «Μυστικής Διαθήκης» ή διαβάζονται ανεξάρτητα;
Είναι δύο αυτοτελή βιβλία που μπορούν να διαβαστούν το καθένα μόνο του, όμως όποιος έχει διαβάσει το πρώτο, αντιλαμβάνεται πως το δεύτερο είναι η συνέχεια. Όποιος θέλει να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα, καλύτερα να τα διαβάσει και τα δύο βιβλία.
Οι πληροφορίες που παίρνει ο αναγνώστης για τη ζωή και το έργο της Δούκισσας της Πλακεντίας διαβάζοντας και τα δύο βιβλία σας είναι πολλές. Σε ποιες πηγές ανατρέξατε για να μεταφέρετε το πνεύμα της εποχής και με πόσους ανθρώπους μιλήσατε για να τεκμηριώσετε αλήθειες και γεγονότα; Ήταν μια χρονοβόρα έρευνα;
Έκανα μια μεγάλη έρευνα τόσο σε βιβλία, όσο και στο ιντερνέτ, που κράτησε μήνες. Οι πληροφορίες που συνάντησα αρκετές φορές δυστυχώς ήταν λανθασμένες ή αμφιλεγόμενες. Η σοβαρότερη πηγή που βασίστηκα ήταν μια βιογραφία της, του Γιάννη Κεροφύλα, «Το Καστέλο της Ροδοδάφνης».
Τι σας προσέφερε όλη αυτή η αναζήτηση;
Μου προσέφερε ένα συναρπαστικό ταξίδι στη ζωή αυτής της γυναίκας, που νόμιζα ότι την ήξερα, αλλά έμαθα πολύ περισσότερα πράγματα για εκείνη και την εποχή της. Κι ύστερα, μια άκρως συναρπαστική συγγραφή, για να φτιάξω αυτά τα δύο μυθιστορήματα.
Μέσα στις σελίδες κάθε βιβλίου κρύβονται μηνύματα που καλείται ο αναγνώστης να εισπράξει. Ποια μηνύματα θέλετε να λάβουμε από τους «Αιώνιους Ψιθύρους»;
Θα αναφερθώ κυρίως στη δύναμη της φιλίας, όπως την βλέπουμε με την Ελίζα και την Κωνσταντίνα, και τη βαθιά πίστη σε έναν σκοπό, όπως η ιστορία με τους χάρτες της υπόγειας Αθήνας. Όμως, και η ίδια η Δούκισσα αφήνει πολλά μηνύματα που ο αναγνώστης μπορεί να τα ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο.
Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας πώς ξεκίνησε για εσάς το ταξίδι στην λογοτεχνία και τι ρόλο παίζει έως τώρα στην ζωή σας, κυρία Γαληνού;
Από πολύ νέα έγραφα στοίχους και ποιήματα. Όλα αυτά είναι σαν μικρές ιστορίες. Κάποια στιγμή αποφάσισα να πως αυτές τις ιστορίες με περισσότερα λόγια. Τότε μπήκα στους κόλπους της Λογοτεχνίας. Κι όταν ξεκίνησα, μαγεύτηκα απ’ τη διαδρομή, και πιστεύω πως δεν θα τελειώσει εύκολα αυτό το συναρπαστικό ταξίδι.
Στο βιβλίο σας οι χαρακτήρες ψυχογραφούνται σε βάθος, και αυτό γίνεται κυρίως μέσα από τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις τους. Πόσο δύσκολο είναι για έναν συγγραφέα να καταφέρει να παρουσιάσει ρεαλιστικά και πειστικά ήρωες με διαφορετικά βιώματα, διαφορετική ηλικία ή ιδιότητα από τον ίδιο; Με ποιο κριτήριο διαμορφώνετε τα προφίλ των ηρώων σας;
Είναι μια πολύ όμορφη διαδικασία να μπαίνεις στην ψυχή του κάθε ήρωα. Μοιάζει να ενσαρκώνεις έναν ρόλο σαν ηθοποιός και να προσπαθείς να τον ψυχολογήσεις, να μιλήσεις σαν αυτόν, να σκεφτείς και να αντιδράσεις όπως εκείνος. Μετά, σκηνοθετείς τις κινήσεις του, για να δείχνει το μυθιστόρημα πιο αληθινό. Είναι η ομορφότερη διαδικασία, όταν βάζεις σε ράγες τις συμπεριφορές των ηρώων σου και τις δένεις με την πλοκή σου.
Νιώθετε ότι σε κάθε έργο σας καταθέτετε ένα κομμάτι του εαυτού σας, ότι κατά κάποιον τρόπο λυτρώνεστε;
Προσωπικά αποφεύγω να γράφω βιωματικά. Τις περισσότερες φορές γράφω απλά μια ιστορία που πλάθω με τον νου. Κάνω την έρευνά μου, βρίσκω την πλοκή, τους χαρακτήρες μου, τα μέρη που θα κινηθώ. Τη φτιάχνω να είναι δυνατή, ανατρεπτική, έξυπνη για να κρατά τον αναγνώστη σε ενδιαφέρον και αγωνία μέχρι το τέλος.
Θα υπάρξει και τρίτο βιβλίο με κεντρική ηρωίδα τη Δούκισσα της Πλακεντίας;
Όχι, το έργο ολοκληρώνεται με αυτά τα δύο βιβλία.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα, κατάγεται από τη Μυτιλήνη και σήμερα κατοικεί στα Μελίσσια.
Σπούδασε στη Σχολή Βακαλό Διακοσμητική και Γραφικές Τέχνες και εργάστηκε πάνω στο αντικείμενό της για περίπου δέκα χρόνια.
Αρκετά νωρίς φιλοτέχνησε δύο προσωπικές σειρές χιουμοριστικών σκίτσων που έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, την ποίηση και τη στιχουργική.
Τον Μάιο του 2007 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής με θέμα «Σύννεφα». Ακολούθησαν δύο ακόμα ομαδικές εκθέσεις στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, το 2007 και το 2008.
Με τη λογοτεχνία ασχολείται αρκετά χρόνια και, επιθυμώντας να εμβαθύνει στην έννοια και την τεχνική του μυθιστορήματος, το 2007 παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.
Έχει συμμετάσχει στο συλλογικό έργο «Η Πόλη Φοβάται» με το διήγημα …για ένα τσιγάρο! Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: «Όταν Στέρεψε η Αντοχή» (2013), «Πέρα από τις Κόκκινες Γραμμές» (2014), «Ακόμη Θυμάμαι» (2015).
Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα «Όσα δεν Έγιναν Λέξεις» (2016) και «Μυστική Διαθήκη» (2018).
Το τελευταίο της μυθιστορήματος έχει τίτλο «Αιώνιοι Ψίθυροι» και κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από τις εκδόσεις «Διόπτρα».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 22 Μαρτίου 2019.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
