Η συγγραφή είναι συχνά μια πολύ εύθραυστη κατάσταση. Για κάποιους είναι γοητευτική και αισθαντική, για άλλους πάλι είναι μονόδρομος και μια δύσκολη συνθήκη, ιδιαίτερα όταν αναγκάζονται να βυθίσουν την πένα στο μελάνι της ψυχής τους.
Η χαρισματική γραφή της Σούλας Παπαλάμπρου είναι ένα μείγμα δέους και οικειότητας και παρασύρει τον αναγνώστη σ’ ένα μαγικό κόσμο συναισθημάτων. Η ίδια χαίρετε που μέσα από το βιβλίο της έδωσε ελπίδα σε ανθρώπους, τους βοήθησε να αισθάνονται αισιόδοξοι και να βρουν τη δύναμη και τα καλά πράγματα που έχουν μέσα τους.
Διότι αυτό είναι που κάνει κυρίως η λογοτεχνία. Νιώθεις σαν να σταματάει να κυλάει η ζωή, ξεχνάς τα καθημερινά προβλήματα, και ταυτίζεσαι με τους ήρωες της, θυμώνεις, ερωτεύεσαι, συμπάσχεις.
Η παρθενική της παρουσία στον κόσμο της λογοτεχνίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί γεμάτη με πάθος και ρομαντισμό. Γενικά αποπνέει μια υγιή αυτοπεποίθηση γεμάτη με πνευματικότητα και μια σπάνια γλυκύτητα και ευγένεια.
Το αναγνωστικό κοινό ενθουσιάστηκε με την ευαισθησία της, την ποιότητά της και την επιμέλεια που έδειξε στην απόδοση των λεπτομερών αποχρώσεων του πρώτου της μυθιστορήματος. Κυρίως όμως την αγάπησε για την καλλιέργεια, την ευγένεια και τη διορατικότητά της σε θέματα της ζωής και κυρίως της καρδιάς.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Η πρώτη σας συγγραφική απόπειρα έχει τίτλο «Ολόκληρα ψέματα, μισές αλήθειες» και κυκλοφορεί από την «Άνεμος Εκδοτική», πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που μοιάζει να γράφτηκε με το μελάνι της ψυχής σας και ξεπερνά σε συναισθήματα αλλά και σε γεγονότα και την πιο τολμηρή φαντασία. Θέλετε να μας πείτε τον λόγο που σας οδήγησε στη συγγραφή του εν λόγω βιβλίου κυρία Παπαλάμπρου;
Tο βιβλίο ξεκίνησε να γράφετε ως «γράμμα για την αδερφή μου». Κάποια στιγμή έφτασε στις ενενήντα χιλιάδες λέξεις! Αυτό δεν είναι γράμμα σκέφτηκα, αυτό είναι βιβλίο! Αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια από τον εκδοτικό μου οίκο ώστε να μου βγάλουν ένα αντίτυπο να το στείλω στην αδερφή μου. Με παρότρυναν να το βγάλουν σε περισσότερα αντίτυπα γιατί έκριναν πως ίσως ενδιέφερε κι άλλους ανθρώπους το θέμα υιοθεσία-αναζήτηση. Έτσι λοιπόν έγινε το βιβλίο που κρατάμε στα χέρια μας, κυρία Δούλη.
Το «σκάλισμα» της μνήμης σας αλλά και της ψυχής σας ώστε να ζήσετε την προσωπική σας ιστορία ξανά από την αρχή και να την μεταφέρετε στο χαρτί πόσο επίπονο ήταν;
Δεν σκάλισα την μνήμη μου. Η ιστορία της υιοθεσίας μου από τη στιγμή που μου το είπαν οι θετοί γονείς μου ήταν καθημερινά μέσα στο μυαλό μου. Την είχα επεξεργαστεί, την είχα δεχτεί, πορευόμουν μαζί της. Επίπονο ήταν να μπω στην ψυχολογία των υπόλοιπων πρωταγωνιστών και να λειτουργήσω όπως εκείνοι.
Δυσκολευτήκατε να πάρετε την απόφαση να «εκτεθείτε» κυρίως στον κοινωνικό σας περίγυρο ή η ανάγκη να βοηθήσετε με την προσωπική σας ιστορία κι άλλους συνανθρώπους μας, που ζουν παρόμοιες καταστάσεις ήταν πιο δυνατή;
Όλοι γνώριζαν ότι ήμουν υιοθετημένη. Τώρα πια το γνώριζα και εγώ από τους θετούς γονείς μου, κι είχε πάψει να είναι το κοινό μας μυστικό, οπότε δεν θα «εκτιθόμουνα» και δεν θα «εξέθετα» και κανέναν. Το ότι θα βοηθούσα κι άλλους ανθρώπους, δεν το περίμενα, αλλά έγινε. Κι αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη!
Ο τρόπος με τον οποίο μεταδίδεται συναισθήματα και εικόνες είναι χαρισματικός και ξεχωριστός και δεν μαρτυρούν ότι είναι το πρώτο σας βιβλίο. Σκέφτεστε να συνεχίσετε το ταξίδι στο μαγικό κόσμο της συγγραφής;
Πάντα μου άρεσε να δημιουργώ εικόνες γράφοντας! Φυσικά και θα συνεχίσω να το κάνω.
Η αγάπη που νιώθετε για τους δικούς σας ανθρώπους και η λαχτάρα να περάσετε μηνύματα επανένωσης και να χαθείτε σε μια αδελφική αγκαλιά ήταν αυτά που «όπλισαν» την πένα σας και αφήσατε να ξεχυθούν από μέσα σας -σαν χείμαρρος- τα προσωπικά σας βιώματα;
Πάντα ονειρευόμουν να βρεθώ σε μια αγκαλιά που θα αποτελείται από τρία ζευγάρια χέρια. Γράφοντας την ιστορία μου, που είναι ίδια και για άλλες δυο κοπέλες, τις αδερφές μου, σκεφτόμουν πως ίσως μ’ αυτό τον τρόπο πραγματοποιηθεί το όνειρο μου.
Θα μπορούσε να πει κάποιος πως το βιβλίο σας χαρακτηρίζεται από μια αρκετά κινηματογραφική αφήγηση, κάτι που επιτρέπει στον αναγνώστη να δημιουργεί πιο εύκολα εικόνες. Μάλιστα, είναι αρκετοί εκείνοι που έχουν δηλώσει πως θα τους άρεσε να δουν το “Ολόκληρα ψέματα, μισές αλήθειες”, μεταφερμένο στη μικρή οθόνη. Θα σας ενδιέφερε μια τέτοια προοπτική κι αν ναι, υπό ποιες προϋποθέσεις;
Κάθε φορά που μιλούσα για την ιστορία μου, όλοι αντιδρούσαν το ίδιο. «Σήριαλ!» Αν γινόταν κάτι τέτοιο το μόνο που θα ήθελα θα ήταν να αποδοθεί όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο βιβλίο. Να μην αλλοιωθούν οι χαρακτήρες και η ιστορία.
Τι σημαίνει ένα βιβλίο για εσάς κυρία Παπαλάμπρου; Είναι μέσο ψυχαγωγίας ή πνευματική τροφή; Μπορεί ένα βιβλίο να μας αλλάξει τον τρόπο σκέψης και να μας δώσει μαθήματα ζωής;
Το διάβασμα εξάπτει τη φαντασία, καλλιεργεί τον άνθρωπο πνευματικά και ηθικά. Μας ψυχαγωγεί και μας κρατάει συντροφιά όταν εμείς το επιλέξουμε χωρίς να διαμαρτύρεται. Υπάρχουν βιβλία που είναι γεμάτα ιστορίες και εμπειρίες ζωής, μυθοπλασίες και περιπέτειες, που μπορούν να αλλάξουν ολόκληρο τον τρόπο σκέψης μας.
Υπάρχουν στο μυαλό σας ιδέες τις οποίες σκοπεύετε να αξιοποιήσετε στο προσεχές μέλλον, έτσι ώστε να έχουμε ένα νέο σας πόνημα στα χέρια μας;
Υπάρχουν πολλές ιδέες, κυρία Δούλη.Αυτό όμως που γράφω τώρα, είναι βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία επίσης, και έχει να κάνει με έναν βιασμό κοριτσιού, σε τρυφερή ηλικία από τον ίδιο του τον πατέρα.
Όταν το βιβλίο που δημιουργήσατε ξοδεύοντας την ψυχή και το μυαλό σας έφτασε στο τέλος του, πώς αισθανθήκατε; Λυτρωθήκατε;
Η λύτρωση για μένα θα έρθει όταν το βιβλίο που με τόσα δάκρυα το πότισα, φτάσει να διαβαστεί από ένα συγκεκριμένο ζευγάρι μάτια. Τα μάτια της αδερφής μου.
Μέσα από το βιβλίο σας περνάτε κι ένα πολύ ωραίο μήνυμα για τους ανθρώπους που αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας την άποψή σας για την υιοθεσία στην Ελλάδα του 2016;
Η υιοθεσία είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για ένα παιδί. Ιερή, όσο και η γέννα, αφού είναι ζήτημα προσφοράς και αγάπης. Είμαι κατά των παράνομων υιοθεσιών. Για τους γονείς πρωταρχικός λόγος πρέπει να είναι η κάλυψη των αναγκών των παιδιών και όχι οι δικές τους. Είναι πολύ σημαντική η έγκαιρη ενημέρωση του παιδιού για την υιοθεσία του κι αυτό πρέπει να γίνει από τους ίδιους τους γονείς του. Γνωρίζουμε για την «κρίση ταυτότητας» που μπορεί να περάσει ένα παιδί στην εφηβεία του και το πώς νοιώθει που είναι υιοθετημένο. Χρειάζεται ευαισθησία και προετοιμασία για να αντιμετωπίσει κάποιος τις «ειδικές ανάγκες» του θετού παιδιού. Ακόμη και στις μέρες μας η υιοθεσία αποτελεί ταμπού. Δεν το λένε στα παιδιά τους, διότι ο φόβος μιας ακόμη απώλειας είναι μεγάλος. Κάτι που δεν συμβαίνει, αν το παιδί έχει μεγαλώσει με αγάπη. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε παιδιού να γνωρίζει τις ρίζες του.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Σούλα Παπαλάμπρου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1971. Μεγάλωσε στην Ανάβρα Καρδίτσας, όπου ζει μέχρι σήμερα. Είναι παντρεμένη, μητέρα τριών παιδιών και, εκτός από το να μεγαλώνει τα παιδιά της, εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.
Το «Ολόκληρα ψέματα, μισές αλήθειες» είναι το πρώτο της βιβλίο και κυκλοφορεί από την «Άνεμος Εκδοτική».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 4 Νοεμβρίου 2016.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
