ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ: «Η οικογένεια είναι ο πιο ανεκτίμητος θησαυρός μας»

- ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ -

Η συγγραφέας από την Αλμωπία Πέλλας, που από το πρώτο της κιόλας μυθιστόρημα κατέκτησε το αναγνωστικό κοινό, μας μιλάει για την μέχρι τώρα συγγραφική της πορεία και αναφέρεται στην aγάπη της για την λογοτεχνία. Η Σόφη Θεοδωρίδου, φρέσκια και δυναμική, μιλάει για τα βιβλία της και τις ιστορίες τους – ιστορίες μοναδικές, εμπνευσμένες από την ίδια τη ζωή. Η συγγραφέας εξηγεί, αναλύει και επισημαίνει ότι η ματιά της κοιτάει μόνο μπροστά.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Κυρία Θεοδωρίδου, χαίρομαι που σας συναντάω ξανά και που θα έχω την ευκαιρία να κουβεντιάσω μαζί σας. Αισθάνομαι όμορφα να μιλάω με ανθρώπους που αγαπούν τη λογοτεχνία. Η αγάπη σας για την λογοτεχνία, σας ώθησε να ασχοληθείτε με την συγγραφή. Τί θα μας λέγατε σχετικά μ’ αυτό;
Χαίρομαι κι εγώ που τα ξαναλέμε. Πράγματι, η αγάπη μου αυτή έγινε αιτία να επιχειρήσω να προσφέρω κι εγώ κάτι το απειροελάχιστο στη λογοτεχνία, την οποία αγάπησα πολύ νωρίς, από τα παιδικά μου χρόνια ακόμη. Πεποίθησή μου είναι πως κάποιος που δεν έχει πολύ διαβάσει, δεν μπορεί και να γράψει, και με βάση αυτό πορεύομαι στη ζωή μου. Προσπαθώ δηλαδή να είμαι πρώτα αναγνώστρια και κατόπιν συγγραφέας.

Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να αναδειχθεί ένας συγγραφέας;
Η διαδρομή μου στο χώρο αυτό είναι πολύ σύντομη και η εμπειρία μου μικρή. Με μεγάλη λοιπόν επιφύλαξη θα πω ότι, αν κάποιος έχει να δώσει κάτι αξιόλογο, αυτό θα εκτιμηθεί και θα αναγνωριστεί.

Υπάρχει κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρό σας;
Το πιο σημαντικό μου όνειρο, που είχε μείνει ανεκπλήρωτο, έγινε πραγματικότητα μέσα από τη συγγραφή. Κατά τα άλλα είμαι τυχερή. έχω στη ζωή μου πολλά που με γεμίζουν και μου επιτρέπουν να απολαμβάνω πολλές ευτυχισμένες στιγμές.

Είναι ψευτοδίλημμα το «ή καριέρα ή οικογένεια»; Και πόσο επηρέασε την δική σας πορεία;
Προσωπικά δεν είδα και δεν βλέπω την ενασχόλησή μου με τη λογοτεχνία ως καριέρα. Για μένα είναι έκφραση και επαφή με κάτι που λατρεύω και, όταν κάτι το αγαπάς πολύ, βρίσκεις τρόπο να ασχοληθείς μ’ αυτό, δίχως να παραμελήσεις τα υπόλοιπα καθήκοντά σου. Γενικότερα πάντως θεωρώ ότι άνετα μπορεί ένας άνθρωπος να συνδυάσει και τα δύο, αν και θεωρώ ότι προτεραιότητα πρέπει να έχει η οικογένεια. Αυτή είναι ο πιο ανεκτίμητος θησαυρός μας.

Έχετε πρότυπα;
Κατά καιρούς είχα κι εγώ τα πρότυπά μου είτε αυτοί ήταν κάποιοι εξαιρετικοί μου δάσκαλοι είτε ήταν κάποιοι συγγραφείς που λάτρεψα, και οι οποίοι, ασύνειδα ίσως, με επηρέασαν. Τώρα πια δεν μπορώ να πω πως έχω συγκεκριμένα πρότυπα, έχω όμως σταθερές αξίες, οι οποίες με οδηγούν και με καθοδηγούν ως άτομο.

Θα θέλατε να δείτε τη μεταφορά κάποιου βιβλίου σας στην μικρή οθόνη;
Θα μου άρεσε, όπως σε κάθε συγγραφέα υποθέτω, αρκεί να γινόταν με σεβασμό στο βιβλίο και στο περιεχόμενό του.

Ποια είναι η μέχρι στιγμής απήχηση των βιβλίων σας στο αναγνωστικό κοινό;
Αν κρίνω από την πορεία τους και τα σχόλια των αναγνωστών, θα έλεγα πως είναι ικανοποιητική, ιδιαίτερα για μια άγνωστη μέχρι δυο χρόνια νωρίτερα συγγραφέα.

Πώς θα συμπληρώνατε τη φράση «κυνηγάω το όνειρό μου…»;
Αν με τη λέξη «όνειρο» εννοείτε τους στόχους που θέτει κάποιος άνθρωπος στη ζωή του, τότε θα πρόσθετα «δίχως να χάσω τον εαυτό μου, τη συνείδησή μου».

Τα βιβλία σας διαθέτουν βιωματικά στοιχεία. Θέλετε να μας πείτε κάτι γι’ αυτό;
Όχι όλα. Μόνο το δεύτερο βιβλίο μου γράφτηκε με αφορμή κάποιες δικές μου εμπειρίες, δίχως βέβαια να παύει να είναι ένα μυθιστόρημα.

Η νόσος του Αλτσχάιμερ είναι ευαίσθητο κομμάτι κι όμως εσείς το αγγίξατε με πολύ λεπτό και ευαίσθητο τρόπο. Τί σας ώθησε να το κάνετε και τί υπολογίζετε ότι θα προσφέρει στον αναγνώστη;
Τα βιώματα στα οποία αναφερθήκατε νωρίτερα με ώθησαν στη συγγραφή του. Με αφορμή λοιπόν τη συγκεκριμένη νόσο, η οποία είναι ιδιόμορφη και οδηγεί πολλές φορές όσους εμπλέκονται μαζί της σε ακραίες καταστάσεις, θέλησα να προσεγγίσω τις σχέσεις γονιών – παιδιών αλλά και γενικότερα των ανθρώπων και να μιλήσω για το πώς διαμορφώνονται αυτές στη σύγχρονη κοινωνία. Πέρα από τη «γνωριμία» των αναγνωστών με μια νόσο που τείνει να γίνει η νόσος της εποχής μας, θα ήμουν ικανοποιημένη, αν έβαζα τον αναγνώστη μου στη διαδικασία να προβληματιστεί για τις σχέσεις που προανέφερα.

Στο βιβλίο σας «Πες μου αν με θυμάσαι» μεταξύ άλλων αγγίζετε και το θέμα τής αυτοθυσίας και της αυταπάρνησης. Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που το κάνουν; Αξίζει πιστεύετε;
Και βέβαια υπάρχουν. Είναι οι άνθρωποι που επιλέγουν να κάνουν τις μικρές καθημερινές θυσίες, που μπορεί να μην έχουν τη μεγαλοπρέπεια των μεγάλων ηρωικών πράξεων, ωστόσο έχουν κι αυτές τεράστια αξία και προσωπικό κόστος και είναι κι αυτές ηρωικές.

Τί σημαίνει για σας η λέξη οικογένεια;
Αγάπη, δεσμός, αλληλοσεβασμός, προσφορά, θυσία, αν χρειαστεί.

Γνωρίζω ότι με την περιοχή μας έχετε δεσμούς και μάλιστα οικογενειακούς, όπως επίσης και πιστούς αναγνώστες. Τί θα θέλατε να τους πείτε μέσα απ’ αυτή την κουβέντα μας;
Πράγματι, έχω τα ξαδέρφια μου τα οποία υπεραγαπώ, και εξαίρετους φίλους και μέσα από αυτούς αγαπώ πολύ και την περιοχή σας. Με την ευκαιρία αυτής της συνέντευξης, λοιπόν, θέλω να απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ όχι μόνο στους συγγενείς και φίλους, που με στήριξαν και με στηρίζουν, αλλά και σ’ όσους αναγνώστες με τιμούν με την εμπιστοσύνη τους, επιλέγοντας τα βιβλία μου.

Πέρα από το ταλέντο που αναντίρρητα πρέπει κάποιος να διαθέτει για να γίνει συγγραφέας, ποια άλλα, κατά τη γνώμη σας, εφόδια πρέπει να διαθέτει για να επιτύχει;
Μεράκι και πολλή πολλή δουλειά.

Είναι ισχυρό το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα;
Όχι όσο θα έπρεπε, πιστεύω. Δυστυχώς, σύμφωνα με μελέτες, το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα είναι πολύ μικρότερο απ’ ό,τι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Για μένα, που το βιβλίο είναι το οξυγόνο μου, δεν νοείται να υπάρχει άνθρωπος στη σημερινή εποχή που δεν έχει καλή σχέση με το βιβλίο, ό,τι είδους και να είναι αυτό.

Με τον χρόνο πώς τα πάτε;
Με τον προσωπικό μου χρόνο πάντως δεν έχω κανένα πρόβλημα. Καταφέρνω να τον «κοντρολάρω». Όσο για τον άλλο, προσπαθώ, καθώς διαβαίνουν τα χρόνια, να συμφιλιωθώ μαζί του. Κάθε ηλικία άλλωστε έχει τις δικές της χαρές.

Η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε ήταν σε μια βιβλιοπαρουσίαση στην πόλη των Τρικάλων και πραγματικά εκτίμησα τη σεμνότητα σας και τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη ζωή. Σας εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσετε τον ειλικρινή και έντιμο δρόμο που επιλέξατε. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας!
Εγώ σας ευχαριστώ που επιλέξατε να φιλοξενήσετε στις σελίδες σας τις απόψεις μου.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η Σόφη Θεοδωρίδου κατάγεται από την Αλμωπία, μια μικρή επαρχία του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Λατρεύει τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, και πιστεύει πως η αγάπη της για την τελευταία την οδήγησε τελικά στη συγγραφή.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 4-5-2012.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ