Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή, στην οποία η απαξίωση των θεσμών δεν αποτελεί πια απλή διαπίστωση, αλλά καθημερινή εμπειρία.
Η κρίση των αξιών δεν εκδηλώνεται μόνο μέσα από μεγάλες πολιτικές κρίσεις, αλλά αποτυπώνεται στην παραίτηση του πολίτη από τον ρόλο του, στις παραλείψεις των Αρχών που μένουν αναπάντητες, στη μείωση του ενδιαφέροντος για όσα συμβαίνουν γύρω μας, στην ανοχή απέναντι σε πρακτικές που υποτιμούν την ανθρώπινη ζωή και, ακόμη χειρότερα, εκθέτουν ευάλωτους συνανθρώπους μας σε κινδύνους.
Η απάθεια δεν είναι ουδέτερη στάση, είναι συνενοχή.
Κάθε φορά που επιλέγουμε να μην μιλήσουμε, να μην διεκδικήσουμε, να μην ρωτήσουμε «γιατί;», δίνουμε χώρο στην αυθαιρεσία.
Κάθε φορά που περιοριζόμαστε στο κουτσομπολιό της τοπικής πολιτικής σκηνής, αναπαράγοντας φήμες και προσωπικές αντιπαραθέσεις, απομακρυνόμαστε από την ουσία: τις αποφάσεις που λαμβάνονται για εμάς χωρίς εμάς, τα έργα που δεν γίνονται, τις ευθύνες που δεν αποδίδονται, τα δικαιώματά μας που δεν αναγνωρίζονται.
Το έχουμε τονίσει και στο παρελθόν ότι δυστυχώς κάποιοι βολεύονται από τη διατήρηση ενός χαμηλού επιπέδου δημόσιου λόγου. Όσο η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από πρόσωπα και όχι από πράξεις και όσο αναλωνόμαστε σε μικρότητες, τόσο λιγότερο ελέγχονται όσοι κρατούν την τύχη του τόπου μας στα χέρια τους, καθώς η σύγχυση τους εξυπηρετεί, η επιφανειακή αντιπαράθεση αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη, ενώ η απουσία τεκμηριωμένης κριτικής διευκολύνει τη διαιώνιση της μετριότητας.
Όμως, η ποιότητα ζωής σε μια κοινωνία δεν καθορίζεται μόνο από τις αποφάσεις των λίγων, αλλά από την εγρήγορση των πολλών. Από τους ενεργούς πολίτες που δεν φοβούνται να καταγγείλουν το στραβό και το επικίνδυνο. Από εκείνους που απαιτούν διαφάνεια και σεβασμό. Που δεν αποδέχονται ως «φυσιολογική» την υποβάθμιση της καθημερινότητας, την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, την αδιαφορία για τα παιδιά και τους ευάλωτους. Και ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι τέτοιοι ενεργοί συμπολίτες, όπως είδαμε πρόσφατα, όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα μας και σήμερα.
Η καταγγελία δεν είναι πράξη εχθρότητας, όπως ίσως κάποιοι κακόπιστοι την εκλαμβάνουν, αλλά πράξη ευθύνης. Όταν εντοπίζουμε παραλείψεις που θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή, όταν βλέπουμε δημόσιους χώρους αφημένους στην τύχη τους, όταν διαπιστώνουμε αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς διαβούλευση και χωρίς επαρκή αιτιολόγηση, οφείλουμε να μιλάμε. Να απευθυνόμαστε στις αρμόδιες Αρχές, να ζητούμε απαντήσεις, να επιμένουμε μέχρι να δοθούν.
Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην κάλπη, αλλά συνεχίζεται στην καθημερινή συμμετοχή και στην ενημέρωση από αξιόπιστες πηγές. Στην κριτική που βασίζεται σε στοιχεία και όχι σε εντυπώσεις.
Ήρθε η ώρα να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από τη φράση «τίποτε δεν αλλάζει». Τίποτε δεν αλλάζει, όταν τίποτε δεν απαιτούμε. Αν θέλουμε θεσμούς που λειτουργούν, αξίες που γίνονται πράξη και δημόσιο λόγο που σέβεται τη νοημοσύνη μας, πρέπει να υψώσουμε το ανάστημά μας. Να διεκδικήσουμε διαφάνεια, να απαιτήσουμε λογοδοσία, να προστατεύσουμε τα παιδιά μας και το μέλλον του τόπου μας.
Η απάθεια είναι η αιτία της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής. Η συμμετοχή είναι η μόνη απάντηση, και αυτή την απάντηση οφείλει να τη δώσει ο καθένας μας.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
