Οι αγροτικές κινητοποιήσεις αποτελούν μια διαχρονική πτυχή της ελληνικής δημόσιας ζωής. Δεν είναι μια έκρηξη οργής που εμφανίζεται ξαφνικά, αλλά η κορύφωση μιας χρόνιας πίεσης, όπου η πρωτογενής παραγωγή βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα περιβάλλον που συχνά λειτουργεί εχθρικά.
– Υψηλό κόστος παραγωγής,
– Συμπιεσμένες τιμές,
– Κλιματική αβεβαιότητα,
– Ευρωπαϊκές απαιτήσεις, Και μια εσωτερική αγορά που δυσκολεύεται να στηρίξει τους πραγματικούς παραγωγούς.
Με αυτά τα δεδομένα το κλείσιμο των δρόμων επανέρχεται ως το ισχυρότερο εργαλείο πίεσης. Αποτελεί ,θέλουμε δεν θέλουμε μια γλώσσα που η πολιτεία έχει μάθει να ακούει!
Όμως Το Φαινόμενο Δεν Είναι Ενιαίο!
Και Αυτό Είναι Το Πρόβλημα!!!
Αγαπητοί μου,
Οι αγρότες που βρίσκονται στα μπλόκα δεν είναι όλοι ίδιοι, ούτε κινούνται από τα ίδια κίνητρα. Υπάρχουν οι άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά να κρατήσουν ζωντανές τις καλλιέργειες και την ύπαιθρο και υπάρχουν κι εκείνοι που για χρόνια βρήκαν τρόπους να μετατρέψουν τις επιδοτήσεις σε ιδιωτικό τους κερδοφόρο σύστημα.
Φίλες και φίλοι,
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ , αποκάλυψε με ωμό τρόπο ότι μέσα στον αγροτικό χώρο συνυπάρχουν δύο κόσμοι:
Ο κόσμος της παραγωγής και ο κόσμος της μεθόδευσης.
– Χωράφια που δεν υπήρχαν,
– Στρέμματα που αποδίδονταν με βάση « ευφάνταστους» χάρτες,
– Δικαιώματα που κατέληξαν σε χέρια λίγων επιτήδειων και εις βάρος πολλών που πραγματικά παράγουν.
Και εδώ αναδύεται μια βαριά αδικία:
Το ηθικό βάρος των σκανδάλων δεν το σηκώνουν οι ένοχοι, αλλά οι χιλιάδες τίμιοι αγρότες που μάχονται για την επιβίωσή τους!
Οι «κακοί αγρότες» δεν είναι πλειοψηφία, αλλά είναι αρκετοί για να στιγματίζουν τους υπόλοιπους και να διαβρώνουν την αξιοπιστία ολόκληρου του αγροτικού κόσμου.
Και Κάπως Έτσι Γεννιέται Το Μεγάλο Παράδοξο!
Την ίδια στιγμή που οι δρόμοι κλείνουν, η κοινωνία αναγκάζεται να βλέπει ένα αγροτικό κίνημα που ζητά δικαιοσύνη ,ενώ στο φόντο παραμένει ανοιχτή η πληγή της αδιαφάνειας.
Το αποτέλεσμα;
Οι πραγματικοί αγρότες ασφυκτιούν και αγωνίζονται, ενώ κάποιοι άλλοι κρύβονται πίσω από την μαζικότητα των κινητοποιήσεων , χρησιμοποιώντας το « εμείς» για να θολώσουν τις προσωπικές τους ευθύνες!
Το κλείσιμο των δρόμων λοιπόν δεν είναι μόνο μια μορφή πίεσης προς την πολιτεία. Είναι και μια συμβολική κραυγή αυτοκαθαρμού μέσα σε έναν χώρο που έχει τραυματιστεί ηθικά. Και αυτή η διάσταση πρέπει να ειπωθεί καθαρά χωρίς φόβο, μήπως δυσαρεστηθούν όσοι βολεύονται στη σύγχυση.
Φίλες και φίλοι,
Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για την επίλυση του αγροτικού ζητήματος ,χρειάζεται κάτι που δεν τολμήσαμε επί χρόνια:
ΔΙΑΚΡΙΣΗ
Διάκριση ανάμεσα:
– Στον παραγωγό που ματώνει και στον επιδοματούχο που επινοεί χωράφια,
– Στον αγρότη που ζητά βιωσιμότητα και σε εκείνον που ζητά να συνεχιστεί ένα σύστημα στρεβλώσεων,
– Στην κινητοποίηση που διεκδικεί δικαιοσύνη και στην κινητοποίηση που λειτουργεί ως ασπίδα για όσους έχουν λόγους να φοβούνται την έρευνα.
Συνδημότισσες και συνδημότες,
Τελικά οι δρόμοι δεν κλείνουν επειδή οι αγρότες το θέλουν. Κλείνουν επειδή επί χρόνια έμεναν ανοιχτοί οι διάδρομοι της αδιαφάνειας. Και μέχρι η πολιτεία να κλείσει οριστικά αυτούς τους διαδρόμους των επιδοτήσεων – φαντάσματα, των μαϊμού δικαιωμάτων, των σιωπηλών εγκρίσεων , οι δρόμοι θα συνεχίσουν να είναι το μοναδικό σημείο συνάντησης κράτους και παραγωγών.
Η Ελλάδα οφείλει να στηρίξει τον αγροτικό κόσμο. Αλλά οφείλει εξ ίσου να τον θωρακίσει απέναντι στα φαντάσματα που γεννά η ίδια η στρέβλωση. Διότι μόνο όταν η διαφάνεια γίνει κανόνας και όχι εξαίρεση , ο αγώνας των αγροτών θα είναι καθαρός ,ισχυρός και πραγματικά δίκαιος!
Και τότε , ίσως για πρώτη φορά , δεν θα χρειαστεί να ξανακλείσει ούτε ένας δρόμος!!!!!!!
Γράφει ο Κώστας Πρεβέντης,
Σύμβουλος Πολιτικής Σύνθεσης του Δήμου Μετεώρων
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
