Είναι πολύ σημαντικό με όλα αυτά που σου παρουσιάζονται καθημερινά να διατηρείς το πάθος για ζωή. Στην αρχαία Ελλάδα, όταν κάποιος πέθαινε, δεν ρωτούσαν αν ήταν καλός ή κακός, αλλά αν έζησε με πάθος. Αν η απάντηση ήταν «ναι», αυτό ήταν η απόδειξη ότι έζησε σωστά.
Παρακινούσα και παρακινώ μέσα από τις συναντήσεις και συναναστροφές, που έχουν γίνει σπάνιες λόγω του covid-19, και μέσα από τα κείμενά μου, τους συνανθρώπους μας να ζουν με πάθος. Να βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό, να λένε τη γνώμη τους με λόγια και έργα. Επομένως, ερωτικά.
Με βάση τον Ησίοδο, ο έρωτας προήλθε απ’ το Χάος και τη Γαία, ως κινητήρια δύναμη που ενώνει, μεταλλάσσει και μεταμορφώνει. Μεταφράστηκε ως το παν κι έγινε απαραίτητος.
Αργότερα, ο Ευριπίδης ήρθε και πρόσθεσε πως ο έρωτας είχε δύο μορφές, αυτήν που οδηγεί στην αρετή κι αυτή που οδηγεί στην καταστροφή. Κάπως έτσι, οι άνθρωποι τρόμαξαν, πανικοβλήθηκαν με τις δυνάμεις του και δεν τον χειρίστηκαν σωστά, τον ερμήνευσαν λανθασμένα, τον παρεξήγησαν.
Ο έρωτας απέκτησε μυθικές διαστάσεις στο μυαλό των ανθρώπων, γέμισε προσδοκίες κι έχασε την αυτοδυναμία του.
Κάποιοι ερωτεύονται την εξουσία ελπίζοντας και στον μεγάλο έρωτα! Πολλοί από εμάς θεωρούμε ότι, εάν είμασταν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας, ο Δήμαρχος Μετεώρων και δεν ξέρω τι άλλο πόστο εξουσίας κατείχαμε, θα τα καταφέρναμε καλύτερα. Θεμιτό είναι να έχει κάποιος φιλοδοξίες. Πρέπει όμως να γνωρίζει τις παρακάτω πέντε ερωτήσεις που αφορούν ανθρώπους που κατέχουν εξουσία:
- Τι εξουσία έχεις;
- Πώς την απέκτησες;
- Τι συμφέροντα εξυπηρετείς;
- Σε ποιόν δίνεις λογαριασμό;
- Πώς μπορούμε να σε ξεφορτωθούμε;
Αν κάποιος δεν πάρει απάντηση στο τελευταίο ερώτημα, δεν ζει σε δημοκρατική χώρα.
Μια φορά, λέει, ήταν ένας ραβίνος κι ήθελε να βρει έναν που να φυσάει μαστορικά το βούκινο, ν’ ακούν και νά ‘ρχονται στη συοναγωγή οι πιστοί.
Έβγαλε λοιπόν διαλάλη: όσοι καλοί βουκινιστές να κοπιάσουν, θα τους δοκιμάσει ο ραβίνος και θα διαλέξει τον καλύτερο.
Ήρθαν πέντε, οι καλύτεροι. Έπιασε ο καθένας το βούκινο και βουκίνησε. Σαν τελείωσαν πήρε ο ραβίνος και ρωτούσε έναν-έναν:
-«Τί συλλογίζεσαι παιδί μου, όταν φυσάς το βούκινο»;
Ο ένας είπε τον Θεό, ο άλλος τη σωτηρία του Ισραήλ, ο άλλος τους φτωχούς που πεινάνε, ο άλλος τα ορφανά και τις χήρες κι ένας μονάχα, ο πιο παρακατιανός, πίσω απ’ όλους, στη γωνία δεν μιλούσε.
-«Κι εσύ παιδί μου, τι συλλογιέσαι, όταν φυσάς το βούκινο;», τον ρώτησε ο ραβίνος.
-«Γέροντά μου», αποκρίθηκε αυτός κοκκινιζοντας, «είμαι φτωχός κι αγράμματος κι έχω τέσσερις θυγατέρες και δεν μπορώ να τις προικίσω, να παντρευτούν κι αυτές οι άμοιρες. Όταν βουκινίζω το λοιπόν, συλλογιέμαι: Θεέ μου, το βλέπεις εγώ δουλεύω και μοχθώ για σένα. Πέψε κι εσύ τέσσερις γαμπρούς για τις κόρες μου».
-«Έχε την ευχή μου», είπε ο ραβίνος, «εσένα διαλέγω».
Ο τελ. πειρασμός, Ν. Καζαντζάκης.
Είμαι σε μια ηλικία που είχα την τύχη να γνωρίσω πολιτικούς με ψυχή. Υπήρχε και ήταν αγνή, πίστευαν αυτό που έλεγαν ό,τι κι αν ήταν. Συμφωνούσες ή διαφωνούσες. Δεν ήθελαν να κοροϊδέψουν κανέναν, αλλά να πείσουν για κάτι που θεωρούσαν σωστό. Ακόμη και όταν έλεγαν μεγάλα λόγια. Αυτοί οι ηγέτες είχαν έρωτα με την πολιτική. Την αγαπούσαν και δεν ζούσαν χωρίς αυτή. Δεν ήταν ερωτευμένοι με την εξουσία αλλά με την πολιτική. Τελείως διαφορετικά πράγματα.
Στη σημερινή εποχή οι πολιτικοί είναι ψυχροί, άνευροι, χωρίς ψυχή, χωρίς συναίσθημα – συχνά και χωρίς ιδιεολογικές αρχές. Μιλούν για ”όραμα”, αλλά δεν έχουν. Διότι το όραμα βγαίνει από το βίωμα του πολιτικού και του εσωτερικού κόσμου. Από αυτό που πραγματικά είναι οι πεποιθήσεις του.
Έχουμε ψεύτικους πολιτικούς που κατασκευάζουν μια ψεύτικη εικόνα στο πολιτικό μάρκετινγκ. Και οι απλοί πολίτες δεν τους υπολογίζουν. Αντιλαμβάνονται οι πολίτες ότι για τον Πρωθυπουργό, τον Περιφερειάρχη, τον Δήμαρχο άλλα είναι τα ενδιαφέροντά τους και όχι τα δικά τους προβλήματα. Η ποιότητα του μηνύματος αποδίδει μόνο αν ξέρεις σε ποιόν απευθύνεσαι. Προσφέρεις ένα τριαντάφυλλο, όπως θα ήθελα να κάνω σε σένα φίλε, και φίλη και είναι ο χρόνος που έχω ξοδέψει για το τριαντάφυλλο που κάνει το λουλούδι τόσο σημαντικό.
Αν ρωτήσεις λοιπόν τους ψευτοπολιτικούς πώς μπορείς να τους ξεφορτωθείς, θα σου πούνε: «Άλλη ερώτηση;».
Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός τις επόμενες γενιές.
«Καίτοι αγράμματη η γραία, μ’ εδίδαξε ότι εις την Ελληνικήν γλώσσα άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν και άλλως γράφομεν». Αλεξ. Παπαδιαμάντης.
ΥΓ. Από δεκατεσσάρων χρόνων έχω αρχίσει την ενασχολησή μου με την πολιτική. Μια διαπίστωση από πολλές άλλες. Το μεγαλύτερο μίσος, η ρουφιανιά, η υπονόμευση δεν είναι μεταξύ αντίπαλων κομμάτων αλλά μέσα σ’ αυτά. Μην το ξεχνάς ποτέ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΝΟΥΛΗΣ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
