Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Δεν είναι σπάνιο να νοσταλγούμε πράγματα και καταστάσεις που διώξαμε κάποτε από τη ζωή μας, ή που βγάλαμε κι έναν στεναγμό ανακούφισης επειδή τα ξεφορτωθήκαμε, Πράγματα όμως που, σαν πέρασαν τα χρόνια και τα ξαναφέρνουμε στη μνήμη μας, συνειδητοποιούμε ότι δεν ήταν τελικά και τόσο ένοχα για τα όσα τους καταμαρτυρούσαμε…(!)
Κάτι ανάλογο συμβαίνει άλλωστε και με τους ανθρώπους. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, όσο είναι «εν ζωή», τους σέρνουμε τον αναβαλλόμενο ενώ, μόλις μάθουμε ότι αναχώρησαν «για τόπο χλοερό», μας πιάνει τάχα ο πόνος και δηλώνουμε υποκριτικά το γνωστό «βρε τι χάσαμε». Τα αγάλματα των περισσοτέρων, προς τιμή των οποίων έχουν στηθεί και τους περνάμε και στο κεφάλι σαν «λαιμαριά» το δάφνινο στεφάνι στις εθνικές εορτές με την κορδέλα «Η πατρίς ευγνωμονούσα», πολλά θα είχαν να μας πουν αν είχαν στόμα και μιλιά. Οι περισσότεροι από τους τιμώμενους (με αγάλματα, με δρόμους στο όνομά τους και με εκδηλώσεις μνήμης προς τιμή τους) είχαν διασυρθεί, φυλακιστεί ή ακόμη και εκτελεστεί όταν ζούσαν.
Θα διερωτηθείτε ίσως φίλοι αναγνώστες -και με το δίκιο σας- τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον τίτλο του χρονογραφήματος, που αναφέρεται στην μαθητική ποδιά. Την μπλε ποδίτσα των μαθητριών, η οποία καταργήθηκε πριν χρόνια, όπως καταργήθηκε και το πηλήκιο των αγοριών, αυτό με την κουκουβάγια (το πουλί της σοφίας).
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δηλώνουμε προκαταβολικά ότι δεν έχουμε πρόθεση να προτείνουμε την επαναφορά της.
Με αφορμή όμως την είδηση ότι, σε δημοσκόπηση που έγινε πρόσφατα στη Γαλλία, το 66% των Γάλλων συμφωνεί με την πρόθεση του υποψηφίου για την προεδρία της χώρας τους κ. Φιγιόν να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή, αν εκλεγεί, Νόμο για την επαναφορά της στα κορίτσια της χώρας του, κάναμε κάποιες σκέψεις γύρω από το θέμα για να το συζητήσουμε.
Ήταν πράγματι η «ποδίτσα» τόσο βλαπτική και τόσο ένοχη για τα όσα της καταμαρτύρησαν ώστε να καταργηθεί;
Και, η κατάργησή της, είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα;
Θυμίζουμε ότι την κατάργησή της δεν την ζήτησαν οι μαθήτριες. Κάποιοι «εκσυγχρονιστές» ξεκίνησαν τον αγώνα εναντίον της για να μη μοιάζουν, όπως έλεγαν, τα κορίτσια μας με «κοπάδι» και να μην αισθάνονται καταπίεση…(!)
Τελευταίες μπήκαν στον αγώνα κατά της ποδιάς οι μαθήτριες που ανακάλυψαν κι αυτές ότι ήταν καταπιεσμένες τόσα χρόνια, ότι ζούσαν υπό καθεστώς δουλείας χωρίς να το ξέρουν και ζητούσαν την απελευθέρωση τους για να έλθει στην επιφάνεια, μετά τη νίκη τους και το πρώτο πρόβλημα.
Το πρόβλημα του ανταγωνισμού στο ντύσιμο.
Κάτω από την μπλε ποδιά με το άσπρο γιακαδάκι, η κόρη του μεροκαματιάρη εργάτη και η θυγατέρα του βιομήχανου ένοιωθαν ίσες, αγαπημένες συμμαθήτριες και φίλες, χωρίς ταξική διάκριση. Πρώτο επακόλουθο λοιπόν ο ανταγωνισμός στο ντύσιμο. Η φτωχούλα μαθήτρια είδε και συνεχίζει να βλέπει το πλουσιοκόριτσο με την μπλούζα του επώνυμου οίκου μόδας των 500 ευρώ ή τα παπούτσια που κοστίζουν όσο ένα βδομαδιάτικο για τον πατέρα της και νοιώθει κατώτερη και μειωμένη, επειδή τα δικά της τα έχει πάρει ένα δεκάρικο από τη λαϊκή. Και επειδή πολύ θα ήθελε να έχει κι εκείνη κάτι ανάλογο αλλά δεν μπορεί, δέχεται εύκολα αν εμφανιστεί κάποιος πρόθυμος να της τα πάρει σαν «δωράκι». Μόνο που αυτός ο «κάποιος» δεν τα παίρνει βέβαια χωρίς και κάποιο αντάλλαγμα… Δεν γίνεται πάντα έτσι, αλλά δεν πρέπει και ν’ αποκλείεται…
Σύνηθες φαινόμενο πλέον το να κάθονται στα θρανία ή να παρελαύνουν κοπελιές με μίνι φουστίτσες που τα δείχνουν όλα, με ψηλοτάκουνα 10 εκατοστών και βάλε, με έξαλλα βαψίματα και πολύχρωμα χτενίσματα των μαλλιών και, επειδή το ένα φέρνει τ’ άλλο, και με το πακέτο τα τσιγάρα στις μαθητικές τσάντες, χωρίς να λείπουν και άλλα πιο ακραία…
Όπως τα κρούσματα για δοκιμαστικές δόσεις «έκστασης» και άλλων «μαλακών» ναρκωτικών που μοιράζονται στα νεανικά στέκια για να φτάσουμε, παρά την αλόγιστη χρήση των αντισυλληπτικών και στον δραματικά αυξανόμενο αριθμό των εκτρώσεων, την τραυματική όσο και εγκληματική εμπειρία των οποίων βιώνουν καθημερινά κοπελίτσες στην πιο τρυφερή τους ηλικία. Το 70% αυτών των εκτρώσεων πραγματοποιείται, για λόγους ευνόητους «υπό εχεμύθεια» βέβαια, σε χώρους ακατάλληλα εξοπλισμένους και όχι πάντα από έμπειρους επιστήμονες, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεαρών κοριτσιών να σηκώνονται από το χειρουργικό τραπέζι βαρύτατα τραυματισμένες σωματικά και κυρίως ψυχικά, για όλη τους τη ζωή.
Δεν ακούσαμε, δεν είδαμε, δεν πληροφορηθήκαμε ποτέ, ότι κάποιοι από εκείνους που θεώρησαν την ποδίτσα «ένοχη για καταπίεση των κοριτσιών μας» να στάθηκαν με τον ίδιο ζήλο, με τον ίδιο φανατισμό και να πάλεψαν με την ίδια επιμονή ενάντια στα παραπάνω προβλήματα, που ανέκυψαν μετά την κατάργησή της ποδιάς, ούτε τους είδαμε ν’ αγωνίζονται για την καταπολέμησή τους…(!)
Ίσως κάποιος δικαιολογημένα διερωτηθεί, αν είναι άραγε η κατάργηση της μαθητικής ποδιάς αυτή που δημιούργησε αυτές τις εκτροπές;
Η γνώμη και η απάντησή μας είναι: και βέβαια όχι! Αντίθετα, η ποδίτσα, και μόνο με την «φωτογράφηση» ότι η νεαρή κοπέλα είναι μαθήτρια, νομίζουμε ότι θα λειτουργούσε, σε κάποιο έστω ποσοστό, σαν ασπίδα προστασίας. Θα ενίσχυε την αντίσταση των νεαρών κοριτσιών στους πειρασμούς και θα διευκόλυνε και τα αρμόδια όργανα να εντοπίζουν τους παιδεραστές που καραδοκούν και στήνουν δόκανα «για τρυφερή σάρκα», ευκολότερα και εγκαίρως.
Όσοι πιστεύουν ότι η μπλε ποδιά υπήρξε μέσον καταπίεσης και «τραυμάτιζε» ψυχικά τα κορίτσια που την φόρεσαν, ας ρίξουν μια ματιά στον κύκλο τους και στην κοινωνία γενικότερα. Θα βρουν χιλιάδες απλές νοικοκυρές οι οποίες στηρίζουν οικογένειες, γυναίκες που κατέχουν επίζηλες θέσεις στους χώρους των γραμμάτων, των επιστημών, του εμπορίου, της πολιτικής, των καλών τεχνών ακόμη και του στρατεύματος, που προχώρησαν στη ζωή τους με επιτυχία, χωρίς καμία τραυματική εμπειρία εξ αιτίας της μαθητικής ποδιάς που φόρεσαν στα παιδικά και νεανικά τους χρόνια.
Αν γινόταν συγκέντρωση συμμαθητριών που κάθισαν στα θρανία με τη μπλε ποδιά, χιλιάδες ώριμων σήμερα γυναικών θα την έβγαζαν από τη ναφθαλίνη και με πολλή συγκίνηση και νοσταλγία θα την ξαναφορούσαν με καμάρι.
Δεν είναι επομένως η μαθητική ποδιά το πρόβλημά μας.
Το πρόβλημα είναι ότι ΟΛΑ τα προπύργια που στέκονταν κάποτε ασπίδες προστασίας για τα παιδιά μας, ενάντια στον κατήφορο και τη διαφθορά, ένα προς ένα δέχονται επίθεση, υποκύπτουν στην νέα τάξη πραγμάτων και εξαφανίζονται.
Στο όνομα του δήθεν «εκσυγχρονισμού» σαρώνονται τα πάντα και η διαφθορά βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Προχωρεί, παρασύρει και γκρεμίζει στο πέρασμά της σαν χιονοστιβάδα ό,τι λογικό και θεμιτό έχει απομείνει, αφήνοντας πίσω της συντρίμμια.
Το σωστό να λέγεται.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
