Η προσωπικότητά του είναι ιδιαίτερη, αντισυμβατική. Πρόκειται για έναν συγγραφέα με χιούμορ, αυτοσαρκασμό, αυθορμητισμό και αμεσότητα. Εμπνέεται από την τρέλα της στιγμής και με τις εξαιρετικά ευρηματικές του φόρμες βάλλει κατά του καλοβαλμένου καθωσπρεπισμού και της σοβαροφάνειας. Ένας συγγραφέας, για να πετύχει, πρέπει ν’ ακολουθήσει το μονοπάτι, στο οποίο τον σπρώχνει η φύση του και το ταλέντο του. Γι’ αυτό, κι εκείνος γράφει για να βοηθήσει τους αναγνώστες να γελάσουν και να σκεφτούν πιο ψύχραιμα την κατάσταση των πραγμάτων. Το χιούμορ και η συγκίνηση της ωριμότητας ισοσταθμίζονται στις ιστορίες των βιβλίων του. Ο Άρης Σφακιανάκης βρίσκει ισορροπίες στην καθημερινότητά του και, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, δεν μπορεί να γράψει ένα μυθιστόρημα με σοβαροφάνεια και δάκρυα κροκοδείλου, διότι δεν παίρνει τη ζωή αρκετά στα σοβαρά. Σκέφτεται με ευαισθησία, αισθάνεται με σκέψη, ενώ δηλώνει πως οι ανατροπές αποτελούν βασικό στοιχείο τού χαρακτήρα του.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Το τελευταίο σας μυθιστόρημα «Παντρεμένες», που κυκλοφορεί κι αυτό από τις εκδόσεις «Κέδρος», κύριε Σφακιανάκη, είναι ένα βιβλίο που αναλύει τις διαφορές ανδρών – γυναικών, ένα μυθιστόρημα που επιχειρεί να διεισδύσει στην ψυχοσύνθεση των παντρεμένων γυναικών. Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας το κίνητρο για τη συγγραφή του;
Έζησα ένα διάστημα της ζωής μου, κατά το οποίο οι παντρεμένες γυναίκες έπεφταν πάνω μου σαν βροχή μετεωριτών. Επειδή το φαινόμενο ήταν αρκετά ιδιαίτερο –για τα γούστα μου– αποφάσισα να το γράψω μήπως και ξορκίσω το κακό. Μόλις τέλειωσα τη συγγραφή, οι παντρεμένες έγιναν καπνός.
Και σ’ αυτό το βιβλίο χειρίζεστε επιδέξια τον λόγο με απρόβλεπτες ατάκες, που χαρίζουν στον αναγνώστη άφθονο γέλιο. Πώς τα καταφέρνετε αλήθεια να περνάτε σημαντικά μηνύματα με ευχάριστο τρόπο;
Προφανώς επειδή δεν παίρνω τη ζωή αρκετά στα σοβαρά, το χιούμορ –πρώτα απ’ όλα κατά του εαυτού μου– βγαίνει αυθόρμητο. Είναι ένας λόγος που δεν μπορώ να γράψω ένα μυθιστόρημα με σοβαροφάνεια και δάκρυα κροκοδείλου.
Στο εν λόγω βιβλίο εντάσσεται και η πλαστική χειρουργική. Ποια είναι η γνώμη σας για τις βελτιωτικές κινήσεις, που μπορεί να κάνει μια γυναίκα;
Τιμώ κάθε γυναίκα, που αποφασίζει να επενδύσει χρόνο, ταλαιπωρία και χρήμα για να ικανοποιήσει την αισθητική – είτε τη δική της, είτε των άλλων.
Ποια προσωπικά στοιχεία, που δεν εκφράζονται στην καθημερινότητα, βρίσκουν διέξοδο στη συγγραφή;
Η αλήθεια είναι κάτι που δεν συμβαδίζει συνήθως με την καθημερινότητα στη ζωή μας. Ούτε βέβαια στη δική μου ζωή. Φτιάχνω λοιπόν έναν λογοτεχνικό ήρωα και τον βάζω να λέει αλήθειες αντί για μένα. Είναι κι αυτό μια μορφή παρενδυσίας.
Πόσο μόνοι και αδύναμοι είμαστε στην αναμέτρησή μας με τη ζωή;
Άλλοτε είμαστε μόνοι, άλλοτε με παρέα. Έχω γράψει βιβλίο με τίτλο: Η μοναξιά δεν μου ταιριάζει. Βέβαια, όπως λέει ο Πλάτωνας στον Τίμαιο γεννηθήκαμε μόνοι και μόνοι θα επιστρέψουμε στον μοναχικό πλανήτη απ’ όπου προερχόμαστε. Θα μου πείτε, ποιος διαβάζει Πλάτωνα; Σίγουρα ελάχιστοι Έλληνες.
Ο έρωτας έχει πολλά πρόσωπα. Ποιο είναι το σκληρότερο;
Ο εγκαταλειμμένος εραστής είναι ο θλιμμένος εραστής – ο πιθανός αυτόχειρ εραστής. Έχω υπάρξει τρεις φορές στη ζωή μου σ’ αυτή τη θέση: την πρώτη έκλαιγα επί μήνες, την δεύτερη άσπρισαν τα μαλλιά μου σε μια βδομάδα (βέβαια τότε είχα μαλλιά), και την τρίτη έγινα δημόσιος υπάλληλος για να ξεχάσω. Παρόλα αυτά, η ζωή είναι ωραία!
Οι αντιδράσεις μας έχουν αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα, όταν πληγωνόμαστε από κάποιο πρόσωπο που κατέχει σημαντική θέση στη ζωή μας;
Είναι θέμα ομοιοπαθητικής. Επειδή μας πλήγωσε κάποιος άλλος, πληγώνουμε περισσότερο εμείς τον εαυτό μας για να ξεχάσουμε τον άλλον και τον πόνο που μας προξένησε. Είναι φυσικά μια αποτυχημένη μέθοδος θεραπείας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μονάχα ο χρόνος γιατρεύει. Υπομονή λοιπόν και εγκαρτέρηση…
Τι συμβολίζει το δάκρυ για εσάς; Τι πόλεμος γίνεται μέσα μας όταν χάνουμε ή φεύγουμε από κάτι δικό μας, κάτι που μας δένει χρόνια μαζί του;
Το κλάμα είναι κατ’ εξοχήν θεραπευτικό, έχω ρίξει πολύ δάκρυ στη ζωή μου.
Γιατί οι άνθρωποι ανεχόμαστε καταστάσεις, που ενώ μπορούμε να τις αποτινάξουμε από πάνω μας, δεν το κάνουμε τελικά; Πιστεύετε πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις;
Η οικονομική εξάρτηση παίζει εδώ έναν πολύ μεγάλο ρόλο. Και την εξάρτηση αυτή την βιώνουν κυρίως –δυστυχώς, ακόμα και σήμερα– οι γυναίκες.
Σε όλες τις ιστορίες σας το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός παίζει ενεργό ρόλο. Πόση σημασία έχει το χιούμορ και πόση ο αυτοσαρκασμός για εσάς;
Ομνύω στο χιούμορ και ιδιαίτερα στο αυτοσαρκαστικό χιούμορ. Εκείνο το χιούμορ που εκτιμώ ιδιαίτερα είναι το μαύρο βρετανικό, κι αν θέλουν οι αναγνώστες σας να πάρουν μια ιδέα ας διαβάσουν το μυθιστόρημα του Τζερόμ Τζερόμ «Τρεις άντρες σε μια βάρκα – χώρια ο σκύλος». Διότι το χιούμορ απαιτεί πρώτα απ’ όλα μια οξύνοια πνευματική που δεν είναι απαραίτητη στην τραγωδία.
Πιστεύετε ότι το βιβλίο σας θα βοηθήσει τους παντρεμένους άντρες ή τις παντρεμένες γυναίκες περισσότερο;
Θα βοηθήσει τους αναγνώστες να γελάσουν και να σκεφτούν πιο ψύχραιμα την κατάσταση των πραγμάτων. Βέβαια, το συγκεκριμένο βιβλίο το έγραψα πρωτίστως για να διασκεδάσω ο ίδιος – αν ψυχαγωγηθούν κι άλλοι μαζί του, ακόμη καλύτερα, δεν θα μείνει μια απόλαυση μοναχική.
Γιατί ανθεί η λογοτεχνία, που απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες; Οι γυναίκες διαβάζουν περισσότερο;
Πάλι καλά που διαβάζουν οι γυναίκες. Θα μπορούσαν να μην διαβάζουν ούτε αυτές. Οι άντρες συγγραφείς πρέπει να στήσουν άγαλμα στις γυναίκες αναγνώστριες. Σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε να ψάχνουν χορηγούς για να εκδώσουν τα βιβλία τους, όπως ο Καζαντζάκης και ο Τζόις – που κι αυτούς γυναίκες χρηματοδότησαν τα επικά τους έργα, την «Οδύσσεια» (Καζαντζάκη) και τον «Οδυσσέα» (Τζόις). Έτυχε μάλιστα και οι δυο να είναι Αμερικανίδες.
Ποιο ρόλο έχουν οι ανατροπές στη ζωή σας, κύριε Σφακιανάκη;
Οι ανατροπές είναι βασικό στοιχείο του Υδροχοϊκού χαρακτήρα μου. Απ’ την άλλη, έχω ένα πολύ σταθερό πρόγραμμα καθημερινότητας. Κοιμάμαι πάντα τα μεσημέρια και βγαίνω τα βράδια έξω με τους φίλους μου για φαγητό.
Σε προηγούμενη συνέντευξή σας έχετε πει πως «ο έρωτας είναι η πιο αποτελεσματική κρέμα προσώπου». Η περιποίηση στον άνθρωπο, αλλά κυρίως στη γυναίκα, αποτελεί κομμάτι της ψυχοσύνθεσής του;
Η περιποίηση είναι θέμα πολιτισμού, κυρία Δούλη. Διαφορετικά εκτιμά την περιποίηση ένας απόγονος των Μαορί και διαφορετικά μια κληρονόμος των Βουρβώνων.
Ένας συγγραφέας τι βλέπει σήμερα γύρω του;
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς συγγραφέας για να δει ότι αυτή η χώρα χρειάζεται ολική επαναφορά. Όμως, η απόλυτη έλλειψη παιδείας έχει κάνει αυτό το εγχείρημα μια απλή φρεναπάτη. Δυστυχώς.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Άρης Σφακιανάκης γεννήθηκε το 1958 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα, «Όταν βρέχει και φοράς παπούτσια κόλετζ», κυκλοφόρησε το 1981 από τις εκδόσεις Κέδρος. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του: «Οι παράξενες συνήθειες της οικογένειας Μόρφη» (1984), «Ο τρόμος του κενού» (1990), «Η νόσος των κινέζικων εστιατορίων» (1993), «Δεν ήξερες… δεν ρώταγες!» (1998). Το 2002 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα με τίτλο «Μπέιμπι Σίτινγκ». Ακολούθησαν τα βιβλία «Το περσικό φιλί» (2004), «Μητροπόλεις, ιστορίες, παράδεισοι» (Ελληνικά Γράμματα, 2006), «Η μοναξιά δεν μου ταιριάζει» (2008) και «Ου μπλέξεις» (2011). Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση και το σενάριο.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
