Είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να κατακτήσει όχι μόνο καθετί που τον περιβάλλει αλλά και τον πόνο, τον φόβο και την προκατάληψη, διότι χρησιμοποιεί επάξια το οπλοστάσιο που του έχει δοθεί: αγάπη, φαντασία, ευφυΐα, καλοσύνη. Χαρακτηρίζεται από γνησιότητα συναισθημάτων, αυτογνωσία, σεμνότητα. Επέλεξε συνειδητά το ρίσκο, την ελπίδα και το ήθος, για τη σταδιοδρομία του, παρόλο που γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτός δεν είναι ο εύκολος δρόμος.
Γι’ αυτό τον λόγο όμως ο Γιώργος Παπαδόπουλος-Κυπραίος διατηρεί το πλεονέκτημα της διαχρονικότητας. Δεν τον τρομάζουν οι αλλαγές, και πιστεύει πως όταν φορτώνουμε τα πάντα στη μοίρα γινόμαστε άβουλα πλάσματα σε ένα πλανήτη που ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κύριο και αφέντη. Είναι συμπαγής, σταθερά ακλόνητος, αυθεντικός, ένα πνεύμα που στέκεται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Τι σηματοδοτεί για εσάς, κύριε Παπαδόπουλε, η συγγραφή τού ιστορικού μυθιστορήματος «Το Δαχτυλίδι»;
Είναι κάτι νέο, κάτι καινούργιο στη ζωή μου. Οι άνθρωποι φοβούνται τις αλλαγές, κι αυτό αποτελεί τροχοπέδη στη δική τους ανάπτυξη-εξέλιξη και στην εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Προσωπικά, δεν με τρομάζουν οι αλλαγές. Έκανα πολλές τόσο στην επαγγελματική μου ζωή, όσο και γενικότερα. Ενδεικτικά: Ηλεκτρονικός, καθηγητής ηλεκτρονικών, δικηγόρος, εκδότης και τώρα συγγραφέας.
«Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν», έλεγε ο Ηράκλειτος.
Ύστερα από τριάντα πέντε χρόνια επιτυχημένης εκδοτικής δραστηριότητας με ποια αφορμή αποφασίσατε να γράψετε την πρώτη δική σας ιστορία;
«Το Δαχτυλίδι» είναι ένα μυθιστόρημα για τη ζωή μιας οικογένειας και των απογόνων της, μέσα από την οποία αναδεικνύονται οι αξίες της ζωής, η αληθινή αγάπη, η αφοσίωση, η αγάπη για τον σύντροφο, την οικογένεια και την πατρίδα. Μέσα από τις γεμάτες αλήθειες σελίδες τού βιβλίου αναδεικνύεται η αγάπη των Κυπρίων για την Ελλάδα, την οποία θεωρούν Μητέρα Πατρίδα και η συνεισφορά τους στους αγώνες του Έθνους από τον καιρό της Επανάστασης του 1821 μέχρι και το 1959, που έληξε ο αγώνας της ΕΟΚΑ για Ένωση.
Αφορμή για το γράψιμο του βιβλίου μού έδωσαν ορισμένα περιστατικά, το κυριότερο των οποίων ίσως ήταν το ερώτημα που μου υπέβαλλαν πολλοί:«Και τι έκαναν οι Κύπριοι για την Ελλάδα;»
Για να γράψετε «Το Δαχτυλίδι» κάνατε ενδελεχή ιστορική έρευνα; Ποιες δυσκολίες συναντήσατε, προκειμένου να ρίξετε φως σ’ αυτή την εποχή;
Το βιβλίο βασίζεται σε αληθινά περιστατικά, που πηγαίνουν πίσω στον χρόνο. Χρειαζόταν επομένως μεγάλη έρευνα που κράτησε χρόνια. Οι δυσκολίες κυρίως εντοπίζονταν στο να διασταυρώσει ο συγγραφέας τις πληροφορίες που αντλούσε από τις πηγές του.
Ποιος ήταν ο πρώτος αναγνώστης της ιστορίας σας;
Πρώτος αναγνώστης των αρχικών κειμένων μου ήταν η γυναίκα μου, η Καλλισθένη. Όταν διάβασε την ιστορία της Ζηνοβίας για τους προγόνους της, που σκότωσαν τον Πασά της περιοχής τους, ο οποίος εξασκούσε το δικαίωμά του να ξεπαρθενεύει τις νύφες την πρώτη νύχτα του γάμου τους, με πληροφόρησε πως και οι πρόγονοι του πατέρα της είχαν κάνει το ίδιο ακριβώς πράγμα.
Ποια εμπόδια πρέπει να ξεπεραστούν για να μπορέσει κάποιος να γράψει;
Πρώτα από όλα πρέπει να πιστεύει ότι έχει κάτι να πει που ενδιαφέρει τους άλλους, για να θέλουν να το διαβάσουν.
Ύστερα, οφείλει να κάνει το καλύτερο δυνατό και να μη βιάζεται να το τελειώσει. Κι όταν το έχει πια ολοκληρώσει, να το «βάλει στο συρτάρι για να σιτέψει», όπως με συμβούλεψε κι εμένα ο φίλος μου, συγγραφέας Όμηρος Αβραμίδης. Όταν περάσουν κάποιοι μήνες, να το βγάλει από το συρτάρι, να το διαβάσει ξανά και να κάνει όσες διορθώσεις νομίζει ότι χρειάζονται. Και πιστέψτε με, θα είναι πολλές.
Έχετε νιώσει ποτέ την ανάγκη να εκφραστείτε βίαια, κύριε Παπαδόπουλε;
Είναι φορές στη ζωή που πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις είναι τόσο φορτικά που σε κάνουν να θυμώσεις, «να βγεις από τα ρούχα σου», που λέει και ο λαός μας.
Το θυμό μας πρέπει να τον εξωτερικεύουμε, να μην τον κρατάμε μέσα μας, διότι είναι ψυχοφθόρο, ανθυγιεινό. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να τον εκφράσεις βίαια. Δεν θα έλεγα την αλήθεια αν ισχυριζόμουν ότι θα μου «κολλήσει κάποιος το πιστόλι στον κρόταφο» κι εγώ θα προσεύχομαι στον Θεό να τον συγχωρέσει.
Στο προσωπικό σας ημερολόγιο ποια ημέρα της ζωής σας θα έμενε ανεξίτηλη;
Δύσκολο ερώτημα, κυρία Δούλη. Όταν έχεις ζήσει μια ζωή γεμάτη δυσκολίες και κινδύνους και καταφέρνεις να επιβιώνεις κάθε φορά, δεν θέλεις να θυμάσαι τα δύσκολα. Προτιμάς τα ευχάριστα από τα δυσάρεστα. Παρά ταύτα, η μέρα που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου είναι η ημέρα της σύλληψης και βασανισμού μου από τους Άγγλους, μόλις είχα κλείσει τα δεκαπέντε μου χρόνια.
Έχετε το χάρισμα της ταχύτητας ή ο χρόνος ρέει αργά, όταν γράφετε;
Δεν θα μπορούσα να απαντήσω με σιγουριά αυτή την ερώτηση σε ό,τι αφορά στη συγγραφή του μυθιστορήματος «Το Δαχτυλίδι», διότι τα ιστορικά γεγονότα πρέπει να τα διασταυρώνει ο συγγραφέας, κι αυτό απαιτεί πολύ χρόνο. Γενικότερα όμως μπορώ να ισχυριστώ ότι γράφω σχετικά γρήγορα.
Τριάντα πέντε χρόνια «στο τιμόνι» των εκδόσεων «Διόπτρα» έχετε εκδώσει πολλά βιβλία. Υπήρξαν κάποια που ξεχωρίσατε;
Κάθε βιβλίο είναι όπως ένα παιδί. Αγαπά όλα τα παιδιά του ο πατέρας, κι ίσως αγαπά περισσότερο ένα παιδί που έχει προβλήματα.
Φυσικά, όπως στα παιδιά μιας οικογένειας, έτσι και στα βιβλία ενός εκδότη κάποια είναι πιο επιτυχημένα από άλλα, και λίγα, πολύ λίγα, γίνονται μπεστ σελλερ.
Το προφίλ τού εκδοτικού σας οίκου έχει αλλάξει και πλέον έχετε προχωρήσει στην έκδοση βιβλίων πολλαπλής θεματολογίας. Τι σας ώθησε να το κάνετε;
Στόχος μας ήταν να εκδώσουμε βιβλία βασισμένα στο τρίπτυχο Σώμα, Ψυχή, Πνεύμα. Έτσι, όταν εκδίδαμε έναν αριθμό τίτλων που θεωρούσαμε ότι «κατοχύρωναν» τη μια σειρά, προχωρούσαμε στην επόμενη.
Έτσι, ξεκινήσαμε με βιβλία Φυσικής Θεραπευτικής, προχωρήσαμε σε βιβλία εκλαϊκευμένης ψυχολογίας, προσωπικής ανάπτυξης, πνευματικής αναζήτησης κι ύστερα στις υπόλοιπες σειρές μας.
Οι εκδόσεις «Διόπτρα» αποτελούν σταθερή αξία στον χώρο των εκδόσεων και τη σίγουρη λύση για τον αναγνώστη. Ποιος είναι ο απολογισμός αυτών των τριών και πλέον δεκαετιών;
Οι εκδόσεις Διόπτρα έχουν εκδώσει πάνω από 500 τίτλους βιβλίων και δεκάδες τίτλων σε ηλεκτρονική μορφή (e-book). Είμαστε ο εκδοτικός οίκος που καθιέρωσε τις εκδόσεις βιβλίων εναλλακτικών θεραπειών στη χώρα μας και συνέβαλε αποφασιστικά στην αποδοχή τους και στην Ελλάδα. Σημαντική ήταν και η προσφορά μας στους τομείς της εκλαϊκευμένης ψυχολογίας, της προσωπικής ανάπτυξης, της πνευματικής αναζήτησης, αλλά και της ελληνικής και ξένης πεζογραφίας, της οικογενειακής φροντίδας κ.λπ.
Είναι απαραίτητη προϋπόθεση ο εκδότης να έχει σχέση με το βιβλίο, πέρα από την επιχειρηματική του ικανότητα;
Όπως σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητα, έτσι και στις εκδόσεις πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζεις το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθείς, και να αγαπάς αυτό που κάνεις. Μπορεί να μη γνωρίζεις το επιχειρηματικό κομμάτι, πρέπει όμως να έχεις μια καλή σχέση με το βιβλίο.
Από τη θέση τού εκδότη βρεθήκατε στη θέση του συγγραφέα. Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας αυτή την ενδιαφέρουσα εμπειρία;
Έγραψα ένα μόνο βιβλίο, και δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να αποκαλώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Πάντως, δεν έχει αλλάξει η ζωή μου με το να γράψω «Το Δαχτυλίδι».
Πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι νιώθω ικανοποίηση, όταν με παίρνουν άγνωστά μου άτομα για να μου πουν ότι το βιβλίο τούς άρεσε και έμαθαν πράγματα που δεν ήξεραν. Πολλοί μάλιστα με ρωτούν αν θα γράψω κάτι άλλο κι αν θα υπάρξει συνέχεια του πρώτου μου αυτού πονήματος
Η ζωή τού εκδότη έχει αγωνίες, ψάξιμο, έρευνα, απογοητεύσεις και συνεχές τρέξιμο. Πώς τα προσαρμόζετε όλα αυτά στην καθημερινότητά σας;
Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο, διότι οι τίτλοι που κυκλοφορούσαμε κάθε χρόνο ήταν λίγοι, και ο τζίρος δεν επέτρεπε την πρόσληψη πολλών συνεργατών. Αργότερα, με την πρόσληψη ικανών στελεχών και υπαλλήλων τα πράγματα έγιναν καλύτερα. Κι ύστερα ήρθε η κρίση…
Πώς πιστεύετε ότι θα ήταν η ζωή σας, κύριε Παπαδόπουλε, αν δεν τολμούσατε να εκτεθείτε;
Αν δεν τολμάς να εκτεθείς στην ανάληψη πρωτοβουλιών, είσαι καταδικασμένος να υπηρετείς αυτούς που τολμούν. Θα ήμουν κι εγώ ένας υπάλληλος, ή στην καλύτερη περίπτωση ένα στέλεχος μιας επιχείρησης, ίσως πολύ καλά αμειβόμενος. Η ζωή τού υπαλλήλου όμως ποτέ δεν με συγκίνησε.
Στο διάστημα που εργαζόμουν σε επιχειρήσεις άλλων –δεκαοχτώ χρόνια περίπου– υπήρξα υπόδειγμα υπαλλήλου. Γι’ αυτό και ως εργοδότης σέβομαι τους υπαλλήλους μου και κάνω ό,τι καλύτερο γι’ αυτούς.
Τι σημαίνουν για εσάς οι λέξεις: Πατρίδα, Κύπρος, Ιστορία, Μοίρα, Λάθος;
Πατρίδα. Ο τόπος που γεννήθηκες, το φυσικό περιβάλλον και το ανθρωπογενές περιβάλλον, όπως ο πολιτισμός κ.λπ. Μπορεί κανείς να επεκτείνει διασταλτικά την έννοια της πατρίδας για να καλύψει την πολιτική έννοιά της, την έννοια του έθνους, ακόμα και πιο πέρα και να πει ότι η Γη είναι η πατρίδα όλων των ανθρώπων.
Κύπρος. Είναι η Πατρίδα μου. Ο τόπος που γεννήθηκα, που μεγάλωσα. Είναι η Ελλάδα του Νότου. Είναι η χώρα που ανά τους αιώνες αγωνίστηκε για την ελευθερία της, την ελευθερία των λαών, όπως την κάλεσαν οι Άγγλοι να αγωνιστεί στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, κι η ίδια δεν είναι ακόμα απόλυτα ελεύθερη. Είναι ο τόπος που αγαπώ.
Ιστορία. Το πού βρίσκεται ο καθένας μας στο τώρα, αυτή τη στιγμή, έχει να κάνει με τις εμπειρίες τού παρελθόντος του, και το τι κάνει σήμερα διαμορφώνει το αύριό του, το μέλλον του.
Το ίδιο ισχύει και για τους λαούς. Γι’ αυτό, όποιος λαός δεν γνωρίζει το παρελθόν του, την ιστορία του είναι καταδικασμένος. Την ιστορία τη γράφουμε εμείς οι άνθρωποι, ο λαός της χώρας.
Μοίρα. Πιστεύω ότι κάποια βασικά πράγματα στη ζωή τού κάθε ανθρώπου είναι προκαθορισμένα να του συμβούν. Το πότε και πώς θα φτάσει εκεί, εξαρτάται από τις δικές του επιλογές, αποφάσεις, ενέργειες ή παραλείψεις. Το να φορτώνουμε τα πάντα στη μοίρα μάς καθιστά άβουλα πλάσματα σε ένα πλανήτη που η Φύση, ο Θεός, έπλασε τον άνθρωπο Κύριο και Αφέντη.
Λάθος. Για μένα, οι σκέψεις και οι αποφάσεις που μας οδηγούν στο να κάνουμε, να ανεχθούμε ή να παραλείψουμε να κάνουμε κάτι, εξαρτώνται από τις μέχρι εκείνη τη στιγμή πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας. Ενεργούμε με βάση αυτά. Τη στιγμή που κάνουμε κάτι, το κάνουμε διότι έτσι ξέρουμε, διότι το θεωρούμε σωστό. Μια στιγμή αργότερα, μια ώρα, μια μέρα, έναν μήνα… μπορεί να πάρουμε μια πληροφορία, να μάθουμε κάτι, που ανατρέπει όσα πιστεύαμε, όσα γνωρίζουμε και τότε λέμε: «Πώς το έκανα εγώ αυτό;», «Γιατί το έκανα;» κ.ο.κ.;
Πιστεύω λοιπόν ότι δεν υπάρχει λάθος ή σωστό, αλλά επιλογές που βασίζονται στις πεποιθήσεις και στα πιστεύω που έχουμε τη στιγμή που κάνουμε κάτι, το οποίον εκ των υστέρων θεωρούμε λάθος.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Κυπραίος γεννήθηκε στην Ακρούντα της Κύπρου τον Μάιο του 1941.
Σε ηλικία 15 ετών ορκίστηκε μέλος της ΕΟΚΑ στον αγώνα της εναντίον των Άγγλων, για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Σπούδασε Ηλεκτρονικά στην Αθήνα με υποτροφία και εργάστηκε στην Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (CYTA). Τον Δεκέμβριο του 1966 μετανάστευσε στο Τορόντο του Καναδά, όπου εργάστηκε ως ηλεκτρονικός. Φοίτησε στο College of Education του Πανεπιστημίου του Τορόντο και διορίστηκε καθηγητής ηλεκτρονικών στο Danforth Technical School.
Στην Αθήνα εγκαταστάθηκε τον Φεβρουάριο του 1974 και φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Άσκησε τη δικηγορία ως τον Μάρτιο του 1985. Το 1978 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Διόπτρα, του οποίου ανέλαβε τη διεύθυνση από το 1985.
* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Μετέωρα» στις 7/2/2014.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
