Ανήκει στους ανθρώπους εκείνους που αγαπούν βαθιά αυτό που κάνουν. Η συναισθηματική εμπλοκή, η προσπάθεια, ο ενθουσιασμός, η ικανοποίηση, είναι βασικά συστατικά μιας δουλειάς σύνθετης και εύθραυστης, όπως αυτή του συγγραφέα.
Το να είσαι τεχνίτης του λόγου δεν είναι μόνο επάγγελμα, αποτελεί στάση ζωής και ο Πασχάλης Πράντζιος είναι ένας άνθρωπος με αρχές, που γράφει με τη συσσώρευση της εμπειρίας του, την ωριμότητα του νου του και τη διεύρυνση της συνείδησής του. Γι’ αυτό, και μελετά πολύ, συνεχίζει να σπουδάζει και να αναζητά καινούριες θεματικές που δεν προσβάλλουν την αισθητική του αναγνώστη και τιμούν την τέχνη του λόγου.
Μας λέει ότι έχει ενδιαφέρον να γράφει κανείς τα μυθιστορήματα που θα ήθελε να διαβάσει, και ο ίδιος υπό μία έννοια γίνεται αναγνώστης του εαυτού του.
Όπως μας αποκαλύπτει, είναι μία μαγική στιγμή η ώρα της δημιουργίας, η στιγμή που η σκέψη γίνεται γλώσσα και αποδίδει κάθε αλήθεια ή ψέμα με το όνομά του.
Και πιστεύει ότι το ζητούμενο στη ζωή είναι η χαρά και όχι η ευτυχία. Όμως, ο άνθρωπος προσπερνά στη ζωή του πολλές στιγμές που θα μπορούσαν να του προσφέρουν χαρά, αναζητώντας τη διάρκεια της ευτυχίας που επί ματαίω ονειρεύεται.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος» το μυθιστόρημά σας «Τριάντα έξι ώρες βροχής», στο οποίο ο έρωτας κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τι σημαίνει για εσάς ο έρωτας και ποια θέση έχει στη ζωή σας;
Ο έρωτας κάνει τη ζωή να μοιάζει μεγαλύτερη, να φαίνεται ότι διαρκεί περισσότερο. Αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή του κάθε ανθρώπου, διότι μέσα από τη διαδρομή του έρωτα μαθαίνει κανείς συν τοις άλλοις τον εαυτό του και αποκτά αυτογνωσία. Ο έρωτας είναι τόσο δυνατός, που μπορεί να διεκδικεί το αδύνατο και να το καθιστά δυνατό. Το «Τριάντα έξι ώρες βροχής» τη φύση του έρωτα πραγματεύεται. Αν ο έρωτας δεν είχε κεντρικό ρόλο στη ζωή μου, θα επέλεγα να γράψω το βιβλίο αλλιώς.
Πιστεύετε ότι ο έρωτας μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να υπερβούμε τα όρια μας, τις αξίες και τα «πρέπει» μας;
Άραγε, το διακύβευμα είναι η υπέρβαση των ορίων; Το να υπερβεί κανείς τα όρια, τις αξίες και τα «πρέπει» του, είναι επιλογή όχι αυτοσκοπός. Το μέτρον άριστον όμως δεν συνάδει με τη φύση του έρωτα, δεδομένου ότι η φύση του δεν έχει όρια, αλλά ο άνθρωπος είναι αυτός που τα θέτει. Η δύναμη του έρωτα είναι καταλυτική, γι’ αυτό και μπορεί να κάνει τον ανίσχυρο ισχυρό και τον δυνατό αδύναμο.
Το «Τριάντα έξι ώρες βροχής» είναι το έκτο σας μυθιστόρημα. Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε, κύριε Πράντζιε;
Αγαπώ την τέχνη του λόγου και αισθάνομαι χαρούμενος, όταν γράφω. Έχει ενδιαφέρον να γράφει κανείς τα μυθιστορήματα που θα ήθελε να διαβάσει! Διότι, κατ’ ουσίαν αυτό κάνω. Γίνομαι αναγνώστης του εαυτού μου υπό μία έννοια. Όταν ήμουν στη νεότητα, με μάγευε να βλέπω τη σκέψη μου να γίνεται γλώσσα, να μπορεί να δίνει ζωή σε ανθρώπους και να την παίρνει. Κάτι σαν μικρός θεός η όλη διαδικασία. Τώρα που έχω ωριμάσει αισθάνομαι πως υπηρετώ μία τέχνη και οφείλω να σεβαστώ την αξία της. Γι’ αυτό, και μελετώ πολύ, συνεχίζω να σπουδάζω και να αναζητώ καινούριες θεματικές που δεν προσβάλλουν την αισθητική του αναγνώστη και τιμούν την τέχνη του λόγου. Ωστόσο, δεν παύει να είναι μία μαγική στιγμή η ώρα της δημιουργίας, η στιγμή που η σκέψη γίνεται γλώσσα και αποδίδει κάθε αλήθεια ή ψέμα με το όνομά του.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Δεν μου είναι δύσκολο. Καθόλου, κυρία Δούλη. Απλώς κάποιες στιγμές δεν μπορώ. Είναι ο φόβος μου, ξέρετε, αυτό. Αν υποθέσουμε πως το ταλέντο είναι ένα δοθέν χάρισμα από τη φύση, αν δεν το σεβαστεί κανείς αυτό το χάρισμα και το χρεώσει στη συνείδησή του ως δεδομένο, κινδυνεύει να το χάσει. Αυτός είναι ο φόβος μου. Μήπως η φύση, όπως μου έδωσε το χάρισμα της συγγραφής, μου το πάρει πίσω.
Ποιες είναι οι λογοτεχνικές σας επιρροές;
Λόγω των σπουδών μου στη Φιλοσοφική Σχολή και στο Θέατρο, έχω μελετήσει σημαντικά κείμενα της κλασικής αρχαιότητας και έργα σταθμούς στην ιστορία της Νεοελληνικής και της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας. Εκεί βρίσκονται οι καταβολές μου.
Ποια θεματολογία κρατά τον κυρίαρχο ρόλο στα βιβλία σας; Το συναίσθημα ή η λογική, και γιατί;
Αναφέρεστε προφανώς στην προσέγγιση της κάθε θεματολογίας, εάν γίνεται με γνώμονα το συναίσθημα ή τη λογική, αν κατάλαβα καλά. Η προσέγγιση ούτως ή άλλως δεν δύναται να είναι μονομερής σε καμία περίπτωση. Άλλωστε, τα όρια δεν είναι πάντοτε διακριτά, διότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή, για να κινείται μόνο με τη λογική ούτε είναι μονάχα ψυχή, για να έχει μόνο συναίσθημα. Άρα, η κάθε λογική προσέγγιση εμπεριέχει τη συναισθηματική και τούμπαλιν.
Πότε είστε πιο κοντά στον εαυτό σας, όταν γράφετε ή αφού έχετε τελειώσει ένα βιβλίο, κύριε Πράντζιε;
Το τέλος είναι ο σκοπός ενός βιβλίου, η δημιουργία ο αυτοσκοπός του. Η ολοκλήρωση μίας συγγραφικής δουλειάς μού δίνει χαρά και με οπλίζει με δύναμη να προχωρήσω στο επόμενο βήμα. Κοντά στον εαυτό μου είμαι ούτως ή άλλως. Αλλιώς, δεν θα μπορούσα να γράφω.
Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας πώς είναι για εσάς η περίοδος της γραφής ενός βιβλίου;
Ξέρετε, κυρία Δούλη, δεν ανήκω στους συγγραφείς που κλείνονται στο σπίτι τους για ένα ορισμένο διάστημα, για να γράψουν το βιβλίο τους. Η διαδικασία συγγραφής ενός μυθιστορήματος είναι χρονοβόρα. Απαιτεί έρευνα, μελέτη, πολλές ώρες διόρθωσης των κειμένων που γράφονται, και προπάντων διαστήματα αποχής από τη συγγραφική διαδικασία, απαραίτητα για σκέψη και περισυλλογή. Κατά μέσο όρο μού παίρνει τρία χρόνια το κάθε βιβλίο.
Έχετε σκεφτεί πώς θα ήταν η ζωή σας, αν δεν γράφατε;
Έχω σκεφτεί πως θα μπορούσα να γράφω, χωρίς να εκδίδω τα έργα μου. Κατά τα άλλα, δεν βρίσκω κανέναν λόγο, για να σταματήσω να γράφω!
Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας ποιο θα ήταν αυτό;
Έχουμε πρόβλημα αισθητικής στην εποχή μας. Αυτό είναι που θα έπρεπε να αλλάξει. Η αισθητική παιδεία απουσιάζει, κι αυτό οδηγεί στη διαστρέβλωση του τι είναι και τι δεν είναι λογοτεχνία στις μέρες μας. Το κάθε βιβλίο που βγαίνει στην αγορά υπό μορφή μυθιστορήματος βαφτίζεται αυτομάτως λογοτεχνικό, δεδομένου ότι ζούμε στην εποχή του απόλυτου φαίνεσθαι. Συνεπώς, αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι στη λογοτεχνία, πρέπει να καλλιεργήσουμε την αισθητική μας, για να μπορεί να διακρίνει το είναι των πραγμάτων.
Ποιος είναι ο ορισμός της ευτυχίας για εσάς, κύριε Πράντζιε; Είναι ουτοπία, επανάσταση, εσωτερική κατάσταση, απόφαση;
Το ζητούμενο στη ζωή αισθάνομαι πως είναι η χαρά και όχι η ευτυχία. Κι ο άνθρωπος προσπερνά στη ζωή του πολλές στιγμές που θα μπορούσαν να του προσφέρουν χαρά, αναζητώντας τη διάρκεια της ευτυχίας που επί ματαίω ονειρεύεται.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Πασχάλης Πράντζιος γεννήθηκε στην Ανάβρα Καρδίτσας το 1971 και εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 2006.
Σπούδασε Φιλοσοφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ., εργάζεται ως Φιλόλογος καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, ενώ παράλληλα συνεχίζει τις σπουδές του στο Μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Θεάτρου του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας (Α.Π.ΚΥ.), με ειδίκευση στην Επιβίωση του Αρχαίου Δράματος. Παράλληλα με τη μυθιστοριογραφία, ασχολείται με τη θεωρία λογοτεχνίας και θεάτρου, δημοσιεύοντας άρθρα και μελέτες του σε περιοδικά λογοτεχνικού ενδιαφέροντος.
Το «Τριάντα έξι ώρες βροχής» είναι το έκτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 10 Απριλίου 2020.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
