Μέσα στον καθημερινό κατακλυσμό λογοτεχνικών δημιουργημάτων και στις πολλαπλές μορφές ενδιαφέροντος που προκαλούν, συμβαίνει να επέλθει μία σύγχυση.
Όμως, η αγάπη και η εμπνευσμένη δουλειά κάποιων συγγραφέων μπορεί να μας αγγίξει. Η λογοτεχνία είναι το βήμα απ’ όπου οι άνθρωποι εκφράζουν ελεύθερα τις εμπειρίες τους, τα βιώματά τους, τη συγκίνησή τους.
Στη λογοτεχνία εξηγούνται με απτά παραδείγματα οι αιώνιοι νόμοι τής καρδιάς και των ανθρωπίνων αισθημάτων. Ο Χρήστος Φλουρής με το βιβλίο του «Σπίθα» αναφέρεται σε μια ιστορία, της οποίας ήταν φορέας από τα παιδικά του χρόνια. Μ’ αυτό το βιβλίο στόχος του ήταν να δείξει πως πολλές φορές ο άνθρωπος συνθλίβεται κάτω από το βάρος τής ιστορίας και των αποφάσεων των ισχυρών. Αφηγείται την ιστορία με ζεστά συναισθήματα, ανθρωπιά και αμεσότητα.
Τέλος, σημειώνει πως όταν καταλάβουμε όλοι μας ότι το συναίσθημα και η αλληλεγγύη είναι ο κανόνας επιβίωσης όλων μας, τότε θα υπάρξει ελπίδα να βγούμε από αυτή την ζοφερή πραγματικότητα.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στο να ξεκινήσετε τη γραφή βιβλίων, κύριε Φλουρή;
Η γραφή είναι μια παλιά μου συνήθεια, από τα χρόνια ακόμη του γυμνασίου. Μονάχα που μέχρι πριν από μερικά χρόνια περιοριζόταν στη συγγραφή ποίησης και στίχων. Θεωρώ ότι στη συγγραφή τού πρώτου μου μυθιστορήματος με ώθησε η ίδια η ιστορία, της οποίας ήμουν φορέας από τα παιδικά μου κιόλας χρόνια. Μετά από το πρώτο βιβλίο νομίζω πως μπήκα σ’ έναν δρόμο χωρίς –ευτυχώς– επιστροφή, καθώς η γραφή αποτελεί για μένα μια ύψιστη μορφή ελευθερίας.
Από πού αντλείτε την έμπνευση για τα βιβλία σας;
Δύσκολη ερώτηση και νομίζω πως θα μείνει αναπάντητη. Εξαιρώντας το πρώτο βιβλίο, του οποίου η υπόθεση ήταν αληθινή ιστορία και επομένως είχα μια κάποια βάση, ό,τι έχω γράψει έπειτα απ’ αυτό δεν μπορώ ακριβώς να το αιτιολογήσω. Μπορεί και μια μόνο φράση που ακούω τυχαία, μια μνήμη, ένα ερέθισμα στην αρχή μηδαμινό, να αποτελέσει την έναρξη του ταξιδιού των λέξεων…
Ποιοι συγγραφείς Έλληνες ή ξένοι, έχουν αποτελέσει για εσάς πρότυπα;
Δεν θα έλεγα ότι έχω κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο, κυρία Δούλη. Ωστόσο, σίγουρα έχω επηρεαστεί από τα νεανικά αλλά και τα μεταγενέστερα αναγνώσματά μου, που περιλαμβάνουν κλασικούς έλληνες συγγραφείς, όπως ο Καζαντζάκης, ο Λουντέμης, ο Καρκαβίτσας, ο Παπαδιαμάντης, λαθώς και πολλούς άλλους νεώτερους, όπως ο Ξανθούλης, ή ο Στεφανάκης…
Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα χαρακτηριστικά ενός καλού βιβλίου;
Ένα βιβλίο νομίζω ότι πρώτα απ’ όλα ξεχωρίζει από τον καλό χειρισμό τής γλώσσας. Με απωθεί κάθε προσπάθεια λεξιθηρίας και εκζήτησης. Μου αρέσει το βιβλίο να κυλάει αβίαστα σαν μια προφορική ιστορία. Έπειτα, μεγάλο ρόλο παίζει οπωσδήποτε η πλοκή και η ικανότητα του συγγραφέα να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Και φυσικά, να υπάρχει βάθος, να μεταδίδει μηνύματα, να μας κάνει έστω και ελάχιστα καλύτερους ανθρώπους.
Ο J. Jubert έχει πει «τo ταλέντο αρχίζει τα ωραία έργα, άλλα μόνο η δουλειά τα ολοκληρώνει». Ποια είναι η δική σας άποψη;
Νομίζω πως υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια σε αυτή τη φράση. Πράγματι, μπορεί το ταλέντο να είναι αρκετό για μια έξυπνη σύλληψη, αλλά μετά απαιτείται πειθαρχία σχεδόν στρατιωτική, συνέπεια και πολλή δουλειά προκειμένου να ολοκληρωθεί. Πιστεύω ωστόσο πως ακριβώς σ’ εκείνη την επεξεργασία της αρχικής σύλληψης, σ’ εκείνη την πορεία τής ολοκλήρωσης, κρύβεται ολάκερη η γοητεία τής συγγραφής.
Στο νέο σας βιβλίο «Σπίθα», που κυκλοφορεί από την «Άνεμος Εκδοτική», ανατρέχετε στο παρελθόν και μας διηγείστε μία ιστορία, που αφορά στη ανταλλαγή των πληθυσμών, μετά από τη συνθήκη της Λοζάνης. Το θέμα είναι ιδιαίτερα συγκινητικό, αλλά προσφέρει και γνώσεις. Αγαπάτε την Ιστορία, κύριε Φλουρή;
Η Ιστορία και η Αρχαιολογία είναι το αντικείμενο των σπουδών μου και επομένως τρέφω προς αυτές τις επιστήμες μια ιδιαίτερη εκτίμηση, διότι δεν τις θεωρώ καθόλου στείρες και νεκρές. Ωστόσο, πρόθεσή μου με αυτό το βιβλίο δεν ήταν να προσφέρω ιστορικές γνώσεις. Στόχος μου ήταν να δείξω πως πολλές φορές ο άνθρωπος συνθλίβεται κάτω από το βάρος τής Ιστορίας και των αποφάσεων των ισχυρών, αλλά και να δώσω την ελπίδα πως υπάρχουν περιθώρια αντίστασης και αγώνα, ακόμη και μέσα σε τέτοια ασφυκτικά πλαίσια.
Η ιδέα γεννήθηκε από διηγήσεις ηλικιωμένων συγγενών ή φίλων σας ή ήταν μια δική σας εσωτερική ανάγκη να τοποθετήσετε την ιστορία του βιβλίου σας στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;
Νομίζω πως το έναυσμα γι’ αυτό το βιβλίο μου το έδωσε η ύπαρξη ενός ερειπωμένου μουσουλμανικού χωριού, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο δικό μου στην Κρήτη και που εκκενώθηκε με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Τα ερείπια εκείνα, καθώς και οι θρύλοι που τα συνοδεύουν, αποτέλεσαν ίσως την εναρκτήρια ιδέα του βιβλίου.
Το βιβλίο σας βασίζεται σε ρεαλιστικά στοιχεία; Σε τι ποσοστό κυριαρχεί η μυθοπλασία;
Βασικά, η υπόθεση είναι καθαρά μυθοπλαστική. Ωστόσο, οι ήρωες κινούνται μέσα σ’ ένα πραγματικό ιστορικό πλαίσιο και σ’ έναν γεωγραφικό χώρο πολύ οικείο και γνώριμο σε μένα. Τους απασχολούν θέματα που με έχουν απασχολήσει κατά καιρούς, και γίνονται φορείς ιστοριών πραγματικών που έχω ακούσει και επεισοδίων που έχω ζήσει ο ίδιος.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο κυριαρχούν δύο μεγάλα θέματα: ο έρωτας και η φιλία. Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το δυνατότερο;
Θεωρώ πως μέσα στο βιβλίο η φιλία κι ο έρωτας παρουσιάζονται ως δύο καταλυτικές αλλά ισόρροπες δυνάμεις, που στην ιδανική τους μορφή μπορούν να παραμερίσουν τις όποιες ιστορικές, θρησκευτικές και φυλετικές διακρίσεις, να υπερβούν τα όποια πάθη και να κάνουν τους φορείς τους να καταφέρουν ακόμη και το αδύνατο.
Κάνετε ιδιαίτερη μνεία στον έρωτα. Μπορεί ο έρωτας να φέρει τη δικαίωση, να γιατρέψει πληγές;
Φυσικά και μπορεί. Αρκεί να είναι γνήσιος, να στηρίζεται στο απόλυτο συναίσθημα και να είναι απαλλαγμένος από κάθε κερδώα πρόθεση. Ο έρωτας, στην ιδανική του μορφή όπως περιγράφεται στο βιβλίο, είναι μορφή ανώτερης ελευθερίας…
Ήταν δύσκολη η συγγραφή ενός βιβλίου με τόσο ευαίσθητο περιεχόμενο;
Δεν περίμενα πως θα επηρεαζόμουν τόσο, γράφοντας μια μυθοπλασία. Ωστόσο, σε αρκετά σημεία του βιβλίου δεν σας κρύβω ότι παρασύρθηκα και ο ίδιος από το συναίσθημα…
Τότε συνέβη ένας πόλεμος και η σκληρή ανταλλαγή των πληθυσμών, σήμερα συμβαίνει ο οικονομικός πόλεμος. Ποιο κατά την άποψη σας είναι το τραγικότερο γεγονός;
Η αναγωγή τού περιεχομένου του βιβλίου στο σήμερα νομίζω ότι είναι απολύτως θεμιτή. Νομίζω πως υπάρχουν πολλές αναλογίες μεταξύ των δύο καταστάσεων. Και σήμερα καλούμαστε να πειθαρχήσουμε σε εντολές άνωθεν, χωρίς πολλά περιθώρια αντίδρασης, και να βιώνουμε μια κατάσταση που ούτε την προκαλέσαμε ούτε, πολύ περισσότερο, την αξίζαμε.
Τι αισθήματα σας προκαλεί όλο αυτό που βιώνουμε σήμερα;
Θυμό και οργή και θλίψη… Ωστόσο, θα ήθελα αυτή η αβίωτη κατάσταση να γίνει η αφορμή για να αναθερμανθούν οι ανθρώπινες σχέσεις. Μονάχα όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι το συναίσθημα και η αλληλεγγύη είναι πια κανόνας επιβίωσης όλων μας, τότε θα υπάρχει ελπίδα να βγούμε από αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα.
Γράφετε στο βιβλίο σας: «Πάντα θα βρίσκεται μια πηγή με νερό πλάι στη μεγάλη μας δίψα, πάντα θα βρίσκεται μια χαραμάδα με φως στο απόλυτο σκοτάδι…» και αναφέρεστε στην ελπίδα. Θέλετε να μας το αναλύσετε;
Το απόσπασμα αυτό νομίζω πως εκφράζει τη βαθύτερη πίστη μου πως ακόμη και μέσα στις χειρότερες καταστάσεις η ελπίδα μπορεί να μείνει ζωντανή σαν σπίθα μέσα στη χόβολη. Εκφράζει την πεποίθησή μου ότι η ελπίδα είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη υπόσταση, αλλά χρειάζεται αγώνας και όχι παθητικότητα, προκειμένου να ενεργοποιηθεί ξανά.
Ποια αίσθηση σάς έχει αφήσει το πνευματικό ταξίδι της συγγραφής;
Νομίζω πως εκείνο που έχω αποκομίσει είναι μια διάθεση να σκάψω ακόμη πιο βαθιά μέσα μου…
Ποια άλλη τέχνη πέρα από τη λογοτεχνία αγαπάτε και την θεωρείτε ξεχωριστή;
Πάντα με γοήτευαν εκείνα που δυσκολευόμουν να κάνω. Έτσι λοιπόν, τρέφω μια μεγάλη αγάπη για το θέατρο, διότι ανέκαθεν είχα τον φόβο τού κοινού…
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Χρήστος Φλουρής γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Τελείωσε το δημοτικό στο χωριό του, τη Θεοδώρα, και το γυμνάσιο και λύκειο στο Πέραμα Μυλοποτάμου.
Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στη φιλοσοφική σχολή Ρεθύμνου και στη συνέχεια εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Istitutto Universitario Orientale στη Νάπολη της Ιταλίας.
Ζει και εργάζεται στη Σπάρτη, σε φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης.
Η ποιητική του συλλογή με τον τίτλο «Ενδόμυχα» εκδόθηκε από τις εκδόσεις Χαραμάδα.
Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ιφιγένειες» κυκλοφόρησε πέρσι από την Άνεμος εκδοτική.
* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 29 Noεμβρίου 2013.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
