Συνηθισμένη να ρισκάρει και να παλεύει με τη σκληρή πραγματικότητα γύρω της, η Γεωργία Κακαλοπούλου είναι μια γυναίκα με μοναδική ποιότητα εμπειρίας αλλά και ένας άνθρωπος που δεν σταματά στιγμή να αποκαλύπτει της δυνατότητές της.
Πρόκειται για μια συγγραφέα ανοιχτή στο συναίσθημα και στη σκέψη. Την λυπεί η έλλειψη σεβασµού για τον συνάνθρωπο, το θράσος και η αλαζονεία ακόµη και από κάποιους που θεωρούν τον εαυτό τους µορφωµένο.
Διακρίνεται από μια ευγενική ενέργεια, είναι συγκρατημένη και βρίσκει πάντα τον τρόπο έκφρασης που περνά στην αντίληψη του αναγνώστη, όσο απαιτητικός κι αν είναι.
Η γραφή είναι συνυφασμένη µε την ύπαρξη της, δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της δίχως αυτήν.
Πιστεύει ότι μια κοινωνία είναι ένας τόπος µε άπειρες ιστορίες που ξεπερνούν κατά πολύ την φαντασία των συγγραφέων και ότι τα µυθιστορήµατα περιέχουν αλήθειες της κοινωνίας.
Η ίδια θεωρεί πως το ταλέντο είναι θεϊκό δώρο, είναι πρωτογενές υλικό, ένα ακατέργαστο διαµάντι, του οποίου την επιφάνεια πρέπει να καθαρίσουµε µε ιδρώτα και µόχθο για να αναδείξουµε τη λάµψη του. Οφείλουμε όμως να το αγγίζουμε με σεβασµό, µε ευθύνη και αφοσίωση.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Το τελευταίο σας βιβλίο, κυρία Κακαλοπούλου, έχει τίτλο «Μελωδία στη θύελλα» και κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο «Λιβάνη», πώς αισθάνεστε που το πόνημα σας βρίσκεται πλέον στις προθήκες των βιβλιοπωλείων;
Είναι πολύπλευρες και αντικρουόμενες οι εσωτερικές μου διεργασίες όταν αντικρίζω το πόνημα μου στα βιβλιοπωλεία. Αισθάνομαι δικαίωση, ενθουσιασμό και συγκίνηση ταυτόχρονα με ένα αίσθημα ευθύνης και μια ακίδα φόβου. Με τη χαρά του γεγονότος της έκδοσης, αισθάνομαι να αγωνιώ για την πορεία και της αποδοχής που θα τύχει.
Επικίνδυνα μυστικά, πολιτικές ίντριγκες, διαφθορά, σκοτεινές προσωπικές ιστορίες, ένας φόνος αλλά και ένας σφοδρός έρωτας είναι ο καμβάς της ιστορίας αυτού του βιβλίου. Πώς το εμπνευστήκατε;
Τις ιστορίες τις κουβαλάμε μέσα μας. Κάθε φορά χρειάζεται μια αφορμή για να γίνει αυτό το ‘κλικ’ που θα τις αφυπνίσει. Αυτό το βιβλίο όμως δε χρειάστηκε κανένα έναυσμα. Η ιστορία απαίτησε την προσοχή μου και μου επιβλήθηκε, κάνοντας με κοινωνό της μαγείας της.
Το συγκεκριμένο βιβλίο σας είναι το τρίτο κατά σειρά, θα θέλατε να μας πείτε γιατί γράφετε;
Η γραφή είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη μου, δεν ξέρω αν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου δίχως αυτήν.
Ποιο βιβλίο σας θα προτείνατε να διαβάσει ένας αναγνώστης που δεν γνωρίζει ακόμη το έργο σας;
Ως αναγνώστρια, όταν επιλέγω να γνωρίσω έναν συγγραφέα, ξεκινώ από το βιβλίο που κυκλοφόρησε προσφάτως, πριν αποφασίσω πως μου ταιριάζει ως ύφος και γραφή και προχωρήσω στα παλαιότερα. Βάση αυτού, θα πρότεινα την «Μελωδία στη θύελλα» ως αρχή.
Ποια είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή που έχετε λάβει ως συγγραφέας; Και ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Η αγάπη του αναγνωστικού κοινού. Ο τρόπος με τον οποίο συμπάσχουν και ταυτίζονται με τους ήρωες μου, το πώς αγκαλιάζουν εμένα και τις ιστορίες μου. Φοβάμαι μήπως δεν ξεπερνώ εαυτόν.
Εκτός από μυθιστοριογράφος, είστε και ποιήτρια. Σας βοηθάει η ποίηση στα μυθιστορήματά σας;
Δε θεωρώ εαυτόν ποιήτρια. Γράφω ποιήματα ως αποστάγματα της συναισθηματικής μου φόρτισης κατά τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Ό,τι κατασταλάζει από την ένταση που βιώνω μέσα στις ιστορίες μου, γίνονται στίχοι που με βοηθούν να καταλαγιάσω. Νομίζω πως μυθιστορήματα και ποίηση έχουν μια αδιόρατη, ερωτική σχέση μέσα μου.
Ένα μυθιστόρημα είναι ένας τρόπος να κοιτάξουμε την κοινωνία;
Μια κοινωνία είναι ένας τόπος με άπειρες ιστορίες που ξεπερνούν κατά πολύ την φαντασία των συγγραφέων και την πιο ζωηρόχρωμη μυθοπλασία. Συνεπώς και τα μυθιστορήματα περιέχουν αλήθειες της κοινωνίας. Ο συγγραφέας ως δέκτης, κεραία του κόσμου γύρω του, καταθέτει στις ιστορίες του τα στίγματα που λαμβάνει όπως και αν επιλέξει να τις πει.
Ποια κατά την άποψή σας είναι η διαφορά ενός συγγραφέα που λέει μια ιστορία κι ενός ανθρώπου που απλώς λέει την ιστορία της ζωής του;Το ταλέντο;
Ένα μυθιστόρημα κρύβει μια ιστορία που αναδύεται τμηματικά από τα πιο σκοτεινά βάθη των ωκεανών της ψυχής και της φαντασίας ενός συγγραφέα και πρέπει να στηθεί και να αναλυθεί από το μηδέν σε αντιπαράθεση με μια βιογραφία που είναι η εξιστόρηση γεγονότων που είναι γνωστά. Η προφανής διαφορά ανάμεσα στα δυο είδη είναι η έμπνευση και κατ’ επέκταση η φαντασία.
Ποια είναι η γνώμη σας για το ταλέντο, κυρία Κακαλοπούλου;
Το ταλέντο δεν αγγίζεται δίχως σεβασμό. Είναι θεϊκό δώρο που ο κάτοχος του οφείλει να του φέρεται με ευθύνη και αφοσίωση. Το ταλέντο είναι το πρωτογενές υλικό, ένα ακατέργαστο διαμάντι, του οποίου την επιφάνεια με ιδρώτα και μόχθο πρέπει να καθαρίσουμε για να αναδείξουμε τη λάμψη του.
Ποια συναισθήματα σας προκαλεί η έλλειψη παιδείας και γνώσης στην καθημερινότητά σας;
Για μένα η έλλειψη παιδείας έχει να κάνει περισσότερο με την καλλιέργεια του χαρακτήρα και όχι τόσο με την μαθησιακή γνώση. Είναι λυπηρή η έλλειψη σεβασμού για τον συνάνθρωπο, το θράσος και η αλαζονεία ακόμη και από κάποιους που θεωρούν τον εαυτό τους μορφωμένο. Ο Αριστοτέλης έλεγε πως το να μορφώνει κανείς το μυαλό δίχως να καλλιεργεί την ψυχή, δεν είναι μόρφωση.
Κάποτε μιλούσαμε για την εθνική μας μοναξιά ως λαός, τώρα μιλάμε για την εθνική μας θλίψη;
Προφανώς δεν διαχειριστήκαμε καλά την εθνική μας μοναξιά και οδηγηθήκαμε έτσι σε εθνική θλίψη. Καλό είναι να ανήκεις σε μια μεγάλη οικογένεια αλλά πρέπει πριν από όλα να έχεις εξασφαλίσει το ρόλο σου, τόσο σε αυτήν όσο και μέσα σου ώστε να μην βρεθείς μια μέρα να ακολουθείς δίχως σκοπό και προσωπικότητα. Πριν βρεθεί λύση για την εθνική μας μοναξιά έπρεπε να βρούμε τη λύση της σωστής ηγεσίας.
Τι είναι αυτό που φταίει και δεν είμαστε ευτυχισμένοι σήμερα; Με ποιο τρόπο μπορούμε ν’ αλλάξουμε τις λάθος επιλογές μας;
Όταν η καθημερινότητα των ελληνικών οικογενειών είναι μια συνεχής πάλη για επιβίωση τότε η λέξη ‘ευτυχία’ μοιάζει με δυσκολοπρόσιτος προορισμός. Δεν προλαβαίνουμε να απολαύσουμε τα μικρά, σημαντικά πράγματα που φέρνουν την ευτυχία, γιατί γύρω από τον λαιμό των ελληνικών νοικοκυριών βρίσκεται μια αγχόνη που συνεχώς σφίγγει, προκαλώντας αργή και επώδυνη ασφυξία. Η ευτυχία βρίσκεται στα πιο απλά πράγματα. Στον επαναπροσδιορισμό της ύπαρξης, στην οικογένεια και στους ανθρώπους μας, στις αξίες, στην τέχνη, στην ομορφιά της ζωής. Η μικρασιάτισσα γιαγιά μου έτρωγε ψωμομαγειριά στα δύσκολα χρόνια που έζησε και στα χείλη φορούσε ένα χαμόγελο κι ένα ‘Δόξα τω Θεώ’. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν άλλες δυνάμεις, άλλες διδαχές, βιώματα. Τον σημερινό Έλληνα τον έριξαν σε έναν πλασματικό πλούτο, τον κακόμαθαν, του αφαίρεσαν αργά και σταθερά την όρεξη για δημιουργία και εργασία και ξαφνικά του αφαίρεσαν τα πάντα, αφήνοντας τον έρμαιο των λανθασμένων του επιλογών στις οποίες οι ηγεσίες τον οδήγησαν εσκεμμένα.
Είστε μία γυναίκα που ασχολείστε με τις Τέχνες (μουσική, ζωγραφική, θέατρο). Τι είναι αυτό που βοηθά τις Τέχνες ν’ ανθίσουν κατά τη γνώμη σας για να ξεφύγουμε από το κλισέ πως «η κρίση βοήθα τις Τέχνες ν’ ανθίσουν»;
Το βήμα, οι ευκαιρίες, το άνοιγμα. Φρέσκες ιδέες, στήριξη των καλλιτέχνων, πολυφωνία και ποικιλία σε κάθε πτυχή των τεχνών. Ας μην κριτικάρουμε και κατακρίνουμε με ευκολία, ας μην μένουμε στα τετριμμένα, ας είμαστε ανοιχτόμυαλοι. Η ευλογημένη χώρα μας είχε πάντοτε να επιδείξει πολιτισμό, προχώρησε στους αιώνες στηριζόμενη στα δυνατά του θεμέλια, της έδινε δύναμη για να παλέψει με κάθε αντιξοότητα. Σε δύσκολες περιόδους γυρνούσαμε στον πολιτισμό μας για να ανασάνουμε από το οξυγόνο ζωής που συνεχίζει αέναα να παράγει. Κι εμείς με τη σειρά μας ας βοηθήσουμε τις Τέχνες να ανθίσουν και αν δεν έχουμε τίποτε άλλο να εξάγουμε, ας εξάγουμε πολιτισμό.
Αν έπρεπε να επιλέξετε ανάμεσα στη δουλειά σας και τη συγγραφή τι θα επιλέγατε και γιατί;
Είναι μια απάντηση που θα έδινα δίχως δεύτερη σκέψη. Τη συγγραφή. Γιατί είμαι εραστής της γραφής και ως ερωτευμένη, επιζητώ τη συντροφιά της.
Ποια η γνώμη σας για τον φεμινισμό. Το δίπτυχο εργασία & ηγεσία αποτελεί το νέο μοντέλο φεμινισμού;
Πιστεύω στην ισότητα και τον αμοιβαίο σεβασμό ανάμεσα στα φύλα. Όσο για το δίπτυχο εργασία-ηγεσία, δεν ξέρω αν πρέπει η ηγεσία να γίνει αυτοσκοπός. Καθένας, είτε άντρας είτε γυναίκα πρέπει να έχει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να αποκτήσει ηγετική θέση εφόσον το επιθυμεί και το αξίζει δίχως το φύλο του να δημιουργεί προϋποθέσεις ή προβλήματα γι’ αυτό. Κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτου φύλου, έχει το ίδιο δικαίωμα στην εργασία, στην ηγεσία, στη ζωή.
Κάθε γυναίκα μπορεί να γίνει και αγία και δαίμονας;
Δεν δαιμονοποιώ ούτε αγιοποιώ τους ανθρώπους. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι εξ αυτών, πολύ περισσότερο οι γυναίκες, εξαιτίας της πολυπλοκότητας της φύσης και των ρόλων τους, των πολλαπλών υποχρεώσεων και της σύνθετης ψυχολογίας τους, θα μπορούσαν να είναι. Δε γνωρίζω σε πόσο βαθμό ή σε ποιους θα απευθύνεται κάθε πτυχή αλλά το θεωρώ πιθανό.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Γεωργία Κακαλοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά ζει στην ύπαιθρο, στους πρόποδες του Ανατολικού Ολύμπου, απ’ όπου και κατάγεται. Οι πρόγονοί της έχουν ρίζες στην Κρήτη και στη Μικρά Ασία.
Φοίτησε στα ΤΕΙ Επισκεπτριών Υγείας, ενώ παράλληλα έκανε σπουδές κλασικής κιθάρας και αρμονίας. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου, καθώς και μαθήματα υποκριτικής σε ερασιτεχνικό θέατρο της Κατερίνης, συμμετέχοντας σε πολλές παραστάσεις.
Εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος σε τεχνικό γραφείο. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών.
Η μεγάλη της αγάπη είναι η συγγραφή μυθιστορημάτων. Γράφει, επίσης, ποιήματα. Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί στη διαδικτυακή εφημερίδα Mag Newspaper.
* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 17 Οκτωβρίου 2014.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
